ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಕುಂತಿದೇವಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು: “ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಲವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ—ಆದಿ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನವಾಗಿ ಚಲಿಸುವ, ಅವರ ಪರಸ್ಪರ ವೈರಭಾವವೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿರುವವನಂತೆ. ಪ್ರಭು, ನೀನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯಗಳು ಮಾನವರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ಆಟದಂತೆ; ನಿನಗೆ ಯಾರ ಮೇಲೂ ಪ್ರೀತಿ ಅಥವಾ ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಜನರು ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷಪಾತವಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪಿಯಾದ, ಜನನ-ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದ ನಿನಗೆ ಪಶು, ಮಾನವ, ಜಲಚರರಲ್ಲಿ ಜನನ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳು ನಡೆಯುವುದು ಅತ್ಯಂತ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಆಟದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಗೋಪಿಯೊಬ್ಬಳು ನಿನ್ನ ದುರಾಟಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಲು ಹಗ್ಗವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಭಯದಿಂದ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಅಶ್ರು ಮತ್ತು ಅಂಜನ ಬೆರೆತು, ನೀನು ಭಯದಿಂದ ಮುಖವನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ—ಯಾಕೆಂದರೆ ಭಯವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವ ನೀನೆ ಭಯಪಡುವಂತೆ ಕಂಡಿದ್ದೆ. ಕೆಲವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಯದುವಂಶದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಾತ್ಮರ ಖ್ಯಾತಿಗಾಗಿ, ಪುಣ್ಯಶಾಲಿಗಳ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ, ಮಲಯಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಚಂದನದ ಮರ ಬೆಳೆಯುವಂತೆ, ಅಜ್ಜನಾದ ನೀನು ಜನಿಸಿದೆ ಎಂದು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು, ವಸುದೇವ ಮತ್ತು ದೇವಕಿಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿ, ಲೋಕರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಹಾಗೂ ದೇವದ್ವೇಷಿಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ನೀನು ಅವತಾರ ಪಡೆದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರು, ಭೂಮಿಯು ಭಾರದಿಂದ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವ ಹಡಗಿನಂತೆ ತೀವ್ರ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದಾಗ ಬ್ರಹ್ಮದೇವನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿ, ಭೂಭಾರವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ನೀನು ಜನಿಸಿದೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಜ್ಞಾನ, ಕಾಮ, ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿರುವ ಜನರು ಕೇಳಿ, ನೆನೆಸಿ, ಸ್ಮರಿಸಬಹುದಾದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯಮಯ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನಡೆಸಲು ನೀನು ಬಂದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಿನ್ನ ಲೀಲಾವೈಭವಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕೇಳುವ, ಹಾಡುವ, ಭಜಿಸುವ, ಸ್ಮರಿಸುವ, ಸಂತೋಷಿಸುವ ಜನರು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಸಂಸಾರಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಿಸುವ ನಿನ್ನ ಪಾದಾರವಿಂದವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಭು, ನಾವು ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರು, ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದವರು, ರಾಜಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಬದ್ಧರಾಗಿದ್ದರೂ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗದಿದ್ದರೂ, ನೀನು ಈಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತೀಯಾ? ಪಾಂಡವರು ಮತ್ತು ಯದುಗಳು ನಾವು ಯಾರು? ನೀನು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸದಿದ್ದರೆ ನಾವು ಶೂನ್ಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಗದಾಧರ, ನಿನ್ನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಈ ಭೂಮಿ ಈಗಿರುವಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಠಿಯಿಂದ ಈ ದೇಶಗಳು, ಹಣ್ಣುಹಂಪಲು, ಅರಣ್ಯಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ನದಿಗಳು, ಸಾಗರ—allವೂ ಸಂಪನ್ನವಾಗಿವೆ, ಸೊಗಸಾಗಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಜಗದಾಧಾರ, ಜಗದಾತ್ಮ, ಜಗದರೂಪ, ನನ್ನ ಪಾಂಡವರು ಮತ್ತು ವೃಷ್ಣಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಬಂಧನವನ್ನು ಕಡಿದು ಬಿಡು. ಮಧುಸೂದನ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಯಾವತ್ತೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಪ್ರೀತಿ ಹರಿಸಲಿ, ಗಂಗೆಯು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರುವಂತೆ. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹಿತ, ವೃಷ್ಣಿಗಳ ನಾಯಕ, ಅಧರ್ಮ ಸಂಹಾರಕ, ರಾಜವಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ, ಮೋಕ್ಷದಾಯಕ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು, ಗೋವಿಂದ, ಗೋ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣ-ದೇವರ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವವನು, ಯೋಗಾಧಿಪತಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಗುರು, ನಿನಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.” ಇಂತೆ ಪೃಥೆಯು ಮಧುರವಾದ ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಭಗವಂತ ವೈಕುಂಠನಾಥನು ಮೃದುಹಾಸ್ಯವನ್ನಿಟ್ಟು, ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದಂತೆ ಕಂಡರು. ಅವಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಆದರೆ, ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಸ್ವನಗರಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವಾಗ, ರಾಜನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಮುಂದಾದ. ವ್ಯಾಸಾದಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಅದ್ಭುತ ಕಾರ್ಯಗಳ ಕೃತಕ ಕೃಷ್ಣನು, ಇತಿಹಾಸದ ಮೂಲಕ ಬೋಧಿಸಿದರೂ, ದುಃಖದಿಂದ ಆವೃತನಾದ ರಾಜನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಧರ್ಮರಾಜನ ಮಗನು, ಸ್ನೇಹಿತರ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಂತೆ ಮಮಕಾರ, ಮೋಹದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ这样 ಮಾತನಾಡಿದನು: “ಅಯ್ಯೋ! ನನ್ನ ದುಷ್ಟ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಗಾಢವಾಗಿ ನೆಲೆಯೂರಿದ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೋಡಿ! ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ದೇಹಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಅನೇಕ ಸೇನೆಗಳನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿದೆನು. ಲಕ್ಷಾಂತರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನರಕದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ದೊರಕಿದರೂ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು, ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು, ಬಂಧುಗಳನ್ನು, ತಂದೆ-ಸಹೋದರರನ್ನು, ಗುರುಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದ ಪಾಪದಿಂದ ನಾನು ಮುಕ್ತನಾಗಲಾರೆನು. ರಾಜನು ಧರ್ಮಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವುದು ಪಾಪವಲ್ಲವೆಂದು ಶಾಸ್ತ್ರ ಹೇಳುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಈ ಮಾತುಗಳು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ತರಲಿಲ್ಲ. ಗೃಹಸ್ಥರ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ, ಹತ್ಯೆಯಾದ ಸಂಬಂಧಿಗಳ ಮಹಿಳೆಯರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ವೈಷಮ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಪರಿಹರಿಸಲಾರೆನು. ಕೆಸರಿನಿಂದ ಕೆಸರಿನ ನೀರನ್ನು ಶುದ್ಧಪಡಿಸಲಾಗದು, ಮದ್ಯದಿಂದ ಮದ್ಯದ ಮಚ್ಚನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಲಾಗದು; ಹೀಗೆಯೇ, ಜೀವಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪವನ್ನು ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧಪಡಿಸಲಾಗದು. ಈಗ, ರಾಜಕುಮಾರ, ಪರಮ ಗುಪ್ತವಾದ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಕೇಳು; ಅದನ್ನು ಏಳು ರಾತ್ರಿ ಜಪಿಸಿದರೆ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ‘ಓಂ, ಭಗವಂತ ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಯೋಗ್ಯ ಸ್ಥಳ-ಕಾಲವನ್ನು ತಿಳಿದು, ವಿವಿಧ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಶುದ್ಧ ನೀರು, ಹೂವು, ಕಾಡುಬೆಳೆ, ಹಣ್ಣು, ಮೊಳಕೆ, ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತುಳಸಿ ದಳದಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಮಣ್ಣಿನಿಂದ, ನೀರಿನಿಂದ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಪದಾರ್ಥಗಳಿಂದ ತಯಾರಿಸಿದ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ, ಯಮನೆ, ಶಾಂತನಾಗಿ, ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನಿಯಮ, ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಮಿತಿಯಾಗಿ, ಅದನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಭಗವಂತನು, ಮಹೋನ್ನತ ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ತನ್ನ ಅದ್ಭುತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅವನನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಈಗ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ರೂಪದ ಪೂಜೆಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು, ಮನಸ್ಸು ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿರಲಿ. ಈ ರೀತಿ ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು, ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಹೃದಯದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸೇವಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಮೋಸವಿಲ್ಲದೆ ಯಥಾವಿಧಿ ಪೂಜಿಸುವವರಿಗೆ ಭಗವಂತನು ಅವರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ಅವರು ಬಯಸುವ ಪರಮ ಮಂಗಳವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ—ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಿಂದ ದೊರೆಯದು. ಇಂದ್ರಿಯಸುಖಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವನು ನಿರಂತರ, ಶುದ್ಧ ಭಕ್ತಿಯೋಗದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು, ಪೂರ್ಣ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿ. ಈ ರೀತಿ ಉಪದೇಶ ಪಡೆದ ರಾಜಕುಮಾರನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಭಗವಂತನ ಪಾದಧೂಳಿಯಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾದ ಮಧುವನಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು. ಅವನು ತಪಸ್ಸಿನ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, ಮಹರ್ಷಿಯು ಅರಮನೆಯ ಒಳಗಣ ಕೊಠಡಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ರಾಜನಿಂದ ಯಥೋಚಿತ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದು, ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡಿದರು. ನಾರದನು ಕೇಳಿದನು: “ಮಹಾರಾಜ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಕೂರುವೆಯಾ? ನಿನ್ನ ಮುಖ ದುಃಖದಿಂದ ಒಣಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಬಯಕೆ ಅಥವಾ ಕರ್ತವ್ಯ, ಸಂಪತ್ತಿನ ಜೊತೆಗೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆ?” ರಾಜನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಮಹರ್ಷೇ, ನನ್ನ ಮಗನು, ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಮಗು, ಕ್ರೂರ ಹೃದಯದ ಮಹಿಳೆಯಿಂದ ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ಮಹಾತ್ಮನು. ಅವನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರಾಶ್ರಯನಾಗಿ, ಹೊಕ್ಕಳಿನಿಂದ, ಹಸಿವಿನಿಂದ, ಮಲಗಿರುವಾಗ, ಆ ಮಗು ಮುಖವು ಮಾಲಿನ್ಯಗೊಂಡಿರುವಾಗ, ಆ ಮಗುಗೆ ಕಾಡುನಾಯಿ ಹಾನಿ ಮಾಡದಿರಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅಯ್ಯೋ! ನನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ—ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಯಿಂದ ಜಯಗೊಂಡವನಾದ ನಾನು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಮಡಿಲಿಗೆ ಬರುವ ಆ ನಿರಪರಾಧ ಮಗುವನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸದೆ, ಅವನನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದೆನು; ನಾನು ಎಷ್ಟು ನೀಚನಾಗಿದ್ದೇನೆ!