ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮಹರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಸೌತಿಜಿ, ಪಾಂಡವರು ಐದುಜನರೂ ತಮ್ಮೆಡೆಗೆ ಹೊಗುತ್ತಿರುವ ಜ್ವಲಂತ ಬಾಣಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ತಾವು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತಮ್ಮ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿದರು. ಅವರು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಮೇಲೆ ಬಂದ ಆ ಅಪಾಯವನ್ನು ಕಂಡು, ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಶಸ್ತ್ರವಾದ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರದಿಂದ ತನ್ನ ಜನರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು. ಯೋಗೇಶ್ವರನಾದ ಹರಿಯು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮರೂಪಿಯಾಗಿ ವಾಸಿಸುವವನು, ತನ್ನ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಕುರುಕುಲದ ಉತ್ತರೆಯ ಗರ್ಭವನ್ನು ಆವರಿಸಿದನು. ಬ್ರಹ್ಮಶಿರಸ್ಸು ಎಂಬ ಶಸ್ತ್ರವು ಅಪರೂಪವಾದದು, ಅದು ವಿಫಲವಾಗದು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಶಕ್ತಿಯೂ ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಭೃಗುಕುಲದ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆ, ಭಗವಂತನ ವೈಷ್ಣವಶಕ್ತಿಯ ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ಆ ಶಸ್ತ್ರವು ಶಾಂತವಾಯಿತು. ಇದು ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ. ಅಚ್ಯುತನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಅದ್ಭುತಗಳೂ ತುಂಬಿವೆ. ಅವನು ಅವ್ಯಯನು, ಅವನು ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ಮಾಯೆಯಿಂದಲೇ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ, ಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ, ಲಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಹ್ಮಶಿರಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತಳಾಗಿ, ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ, ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಕುಂತಿದೇವಿ ಮಾತಾಡಲು ಮುಂದಾದಳು. ಅವಳು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದಳು: “ಮೂಲಪುರುಷ, ಪರಮೇಶ್ವರ, ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ದೂರನಾದ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಗ್ರಹ್ಯನಾದ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೊಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಇರುವ ನಿನಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮಾಯೆಯ ಮಡುವಿನಿಂದ ಆವೃತನಾದ, ಅಜ್ಞೇಯನಾದ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಮೋಹಿತ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವರು ಕಾಣಲಾಗದು. ಕಲಾವೇಷದಲ್ಲಿ ನಟನನ್ನು ಕಾಣಲಾಗದಂತೆ ನೀನು ಅಡಗಿರುವೆ. ಪರಮ ವೈರಾಗ್ಯಶೀಲರಾದ, ಶುದ್ಧ ಹೃದಯದ ಋಷಿಗಳು ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ನೀನು ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಿರುವೆ. ಇಂತಹ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾವು ಸ್ತ್ರೀಯರು ಹೇಗೆ ಗ್ರಹಿಸಬಲ್ಲೆವು? ಕೃಷ್ಣ, ವಾಸುದೇವ, ದೇವಕೀಪುತ್ರ, ನಂದನಂದನ, ಗೋವಿಂದ—ನಿನಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ. ಪದ್ಮನಾಭ, ಪದ್ಮಮಾಲಿನ, ಪದ್ಮನಯನ, ಪದ್ಮಪಾದ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಹೃಷೀಕೇಶ, ದುಷ್ಟ ಕಂಸನಿಂದ ಬಹುಕಾಲ ಬಂಧನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೇವಕಿಯನ್ನು ನೀನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿದಂತೆ, ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅನೇಕ ಅಪಾಯಗಳಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದೀಯ. ವಿಷದಿಂದ, ಮಹಾಗ್ನಿಯಿಂದ, ಮಾನುಷ್ಯಭಕ್ಷಕನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ದುಷ್ಟರ ಸಭೆಯಿಂದ, ಅರಣ್ಯದ ಕಠಿಣತೆಗಳಿಂದ, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಗಳೊಡನೆ ನಡೆದ ಅನೇಕ ಯುದ್ಧಗಳಿಂದ, ದ್ರೌಣಶಸ್ತ್ರದಿಂದ—ಎಲ್ಲಾ ಅಪಾಯಗಳಿಂದ ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದೀಯ, ಹೇ ಹರೀ. ಈ ರೀತಿ ಅಪಾಯಗಳು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಸದಾ ಬರುವುದಾಗಲಿ, ಹೇ ಲೋಕಗುರು, ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾವು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಬಹುದು. ನಿನ್ನ ದರ್ಶನವು ಪುನರ್ಜನ್ಮವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ. ಜನ್ಮ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ವಿದ್ಯೆ, ರೂಪದಿಂದ ಹಿಗ್ಗಿದವರು ನಿನ್ನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲಾರೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಎಲ್ಲವೂ ತ್ಯಜಿಸಿದವರಿಗಷ್ಟೇ ಲಭ್ಯನು. ನಿನ್ನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಗುಣಾತೀತವಾಗಿವೆ, ಸ್ವಯಂನಂದಿ, ಶಾಂತ, ಮೋಕ್ಷದಾತ, ನಿರ್ಗುಣನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಲರೂಪಿಯಾಗಿಯೇ ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದಿಯೂ ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಚಲಿಸುವವನು ನೀನು. ಜೀವಿಗಳ ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧವೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಯಾರೂ ಗ್ರಹಿಸಲಾರೆ, ಹೇ ಭಗವಂತ. ನಿನ್ನ ಲೋಕದ ವ್ಯವಹಾರಗಳು ಮಾನವರಿಗೇಕೆ ಹಾಸ್ಯವಾಗಿವೆ. ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಅಥವಾ ದ್ವೇಷ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ಜನರು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷಪಾತವನ್ನು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮನಾದ, ಅಜನು, ಅಕ್ರಿಯನಾದ ನಿನ್ನ ಜನ್ಮ, ಲೀಲಾ, ಮೃಗ, ಮಾನವ, ಜಲಚರಗಳಲ್ಲಿ ನಡಸಿದ ಕಾರ್ಯಗಳು ಅತೀ ಅದ್ಭುತ. ಗೋಪಿಯೊಬ್ಬಳು ನಿನ್ನ ಕೃತ್ಯಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಲು ಬಂದು, ಭಯದಿಂದ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಅಶ್ರು, ಅಂಜನವು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ನೀನು ತಲೆಬಾಗಿದ್ದೆ. ಭಯಾನಕನಿಗೂ ಭಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವ ನೀನು, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಯಪಟ್ಟು ತಲೆಬಾಗಿದ್ದೆ. ಇದನ್ನು ನಾನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು, ಯದುಕುಲದಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯಶೀಲರ ಖ್ಯಾತಿಗಾಗಿ, ಮಲಯಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಚಂದನವು ಬೆಳೆದುಹೋಗುವಂತೆ, ಅಜನು ಜನ್ಮ ಪಡೆದನು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು, ವಸುದೇವ ಮತ್ತು ದೇವಕಿಯವರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ಲೋಕರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ, ದೇವದ್ವೇಷಿಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ನೀನು ಜನ್ಮ ಪಡೆದೆಯೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರು, ಭೂಮಿ ಭಾರದಿಂದ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವ ಹಡಗಿನಂತೆ ಹಾಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ಭೂಭಾರವನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಲು ನೀನು ಜನ್ಮ ಪಡೆದೆಯೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೂ ಕೆಲವರು, ಅಜ್ಞಾನ, ಕಾಮ, ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ಜನರು ಕೇಳಲು, ನೆನಪಿಡಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಲೀಲಾಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನಡಿಸಲು ನೀನು ಬಂದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಿನ್ನ ಲೀಲಾಕಥೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕೇಳುವವರು, ಪಾಡುವವರು, ಸ್ತುತಿಸುವವರು, ಸ್ಮರಿಸುವವರು, ಆನಂದಿಸುವವರು, ವೇಗವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಪಾದಾರವಿಂದವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಸಂಸಾರಸ್ರೋತವನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಹೇ ಭಗವಂತ, ಈಗ ನೀನು ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರನ್ನೂ, ಶರಣಾಗತರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವೆಯಾ? ನಾವು ನಿನ್ನ ಪಾದಾರವಿಂದವನ್ನಷ್ಟೇ ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದೇವೆ; ರಾಜಕೀಯ ಬಂಧನೆಗಳಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಡ. ನಾವು ಪಾಂಡವರು, ಯಾದವರು—ನೀನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಹೆಸರೂ ರೂಪವೂ ಇಲ್ಲದ ಶೂನ್ಯವೇ. ಹೇ ಗದಾಧರ, ನಿನ್ನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಈ ಭೂಮಿ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಈ ದೇಶಗಳು ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿವೆ, ಔಷಧಿಗಳು, ವೃಕ್ಷಗಳು ಫಲವತ್ತಾಗಿವೆ; ಅರಣ್ಯ, ಪರ್ವತ, ನದಿಗಳು, ಸಾಗರಗಳು—all flourishing—ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ಕಟಾಕ್ಷದಿಂದ. ಆದಕಾರಣ, ಹೇ ವಿಶ್ವನಾಥ, ವಿಶ್ವಾತ್ಮ, ವಿಶ್ವರೂಪ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪಾಂಡವರು ಮತ್ತು ವೃಷ್ಣಿಗಳ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಈ ಬಲವಾದ ಬಂಧನವನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕು. ಹೇ ಮಧುಸೂದನ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬೇರೆ ಯಾವುದರಲ್ಲಿಯೂ ಹೋದರೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಗಂಗೆಯು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರಲು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹರಿಯುವಂತೆ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಸದಾ ಪ್ರೀತಿ ಹೊಂದಿರಲಿ. ಹೇ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹಿತ, ವೃಷ್ಣಿಗಳ ಶಿರೋಮಣಿ, ಅಧರ್ಮಿಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವ, ರಾಜವಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ, ಮೋಕ್ಷದಾಯಕ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವ, ಗೋ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ದೇವತೆಗಳ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವವ, ಯೋಗೇಶ್ವರ, ಎಲ್ಲರ ಗುರು, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಸೌತಿಜಿ ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಮಧುರವಾದ ಪದಗಳಿಂದ ಪೃಥೆಯು ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ವೈಕುಂಠನಾದ ಶ್ರೀಹರಿ ಸುಮಧುರವಾಗಿ ನಗಿದನು. ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಭ್ರಮೆಗೊಳಿಸಿದಂತಾಯಿತು. ಭಗವಂತನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಆದರೆ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಸ್ವನಗರಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವಾಗ, ಧರ್ಮರಾಜನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಮುಂದಾದನು. ವ್ಯಾಸಾದಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಹಾಗೂ ಅದ್ಭುತಕರ್ಮಕೃತನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹಲವು ಕಥೆಗಳಿಂದ ಬೋಧಿಸಿದರೂ, ರಾಜನು ದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಧರ್ಮಪಾತ್ರನಾದ ರಾಜನು, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತ, ಮೋಹದಿಂದ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಂತೆ ಹೃದಯದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು. “ಹಾಯ್! ನನ್ನ ದುಷ್ಟ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೋಡಿ! ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ದೇಹಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಅನೇಕ ಸೇನೆಗಳ ನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಲಕ್ಷಾಂತರ ವರ್ಷಗಳು ನರಕದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದರೂ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು, ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು, ಬಂಧುಗಳನ್ನು, ತಂದೆ, ಸಹೋದರ, ಗುರುಗಳನ್ನು ಹಾನಿಪಡಿಸಿದ ಪಾಪದಿಂದ ನಾನು ಬಿಡಿಸಲಾರೆ. ಧರ್ಮಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ರಾಜನಿಗೆ ಪಾಪವಲ್ಲ, ಆದರೆ ಈ ಮಾತುಗಳು ನನಗೆ ಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಗೃಹಸ್ಥರ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಇಲ್ಲಿನ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೆ ಬಂದಿರುವ ಶತ್ರುತ್ವವನ್ನು ನಾನು ನಿವಾರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.” ಇಂತಹ ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ, ಪಾಂಡವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಕುಟುಂಬಸ್ಥರು ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ, ಅವನ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು.