ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಧರ್ಮಪ್ರಿಯರೆ, ಪಾಂಡವರು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ತಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಅವನಿಂದ ಮೂರು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳನ್ನು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ನಡೆಸಿಸಿದರು. ಈ ಮೂಲಕ ಅವನು ತನ್ನ ನಿರ್ಮಲ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿದನು, ಇಂದ್ರನಂತೆ. ಆ ನಂತರ, ಪಾಂಡವ ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿಕೊಂಡು, ಸಾತ್ಯಕಿ ಮತ್ತು ಉದ್ಧವನೊಂದಿಗೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೊರಟನು. ವ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಅವನಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು; ಅವನು ಕೂಡ ಅವರಿಗೆ ಗೌರವವಿತ್ತನು. ದ್ವಾರಕೆಗೆ ತೆರಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಏರಿದಾಗ, ಆತ ಭಯದಿಂದ ಓಡಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಉತ್ತರೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿದನು. ಭಯಭೀತಳಾದ ಉತ್ತರಾ, “ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ರಕ್ಷಿಸು, ಮಹಾಯೋಗೀಶ್ವರ, ದೇವದೇವ, ಜಗದೀಶ್ವರ! ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಮರಣ ಭಯ ಎದುರಾಗಿದೆ. ನಾನಿನ್ನು ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಮೊರೆಯಿಟ್ಟಳು. ಅವಳು ಮತ್ತೆ, “ಪ್ರಭು, ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವ ಕಬ್ಬಿಣದ ಬಾಣ ನನ್ನತ್ತ ದೌಡಾಯಿಸುತ್ತಿದೆ! ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕಲಿ, ಆದರೆ ಸ್ವಾಮೀ, ನನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವ ಶಿಶುವನ್ನು ಉಳಿಸು,” ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಭಕ್ತಪ್ರಿಯನಾಗಿ, ದ್ರೋಣಪುತ್ರನ ಅಸ್ತ್ರವು ಪಾಂಡವ ವಂಶವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತನು. ಆಗ ಪಂಚ ಪಾಂಡವರು, ಆ ಅಗ್ನಿಬಾಣಗಳು ತನ್ನತ್ತ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ತಮ್ಮ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಸಿದ್ಧರಾದರು. ಆ ಪಾಂಡವರು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅವನಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿಸಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಶಸ್ತ್ರವಾದ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರದಿಂದ ತನ್ನ ಜನರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು. ಯೋಗಾಧಿಪತಿ ಹರಿಯು, ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪನಾಗಿ ವಾಸಿಸುವವನು, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಕುರುಕುಲದ ಉತ್ತರೆಯ ಗರ್ಭವನ್ನು ಆವರಿಸಿದನು. ಬ್ರಹ್ಮಶಿರಸ್ಸು ಎಂಬ ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಅಸ್ತ್ರವು ಎದುರಾಳಿಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ತಡೆಯಲಾಗದು. ಆದರೆ ಭೃಗುಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಿನ್ನ ವೈಷ್ಣವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿದಾಗ ಅದು ಶಮನವಾಯಿತು. ಇದು ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡ, ಏಕೆಂದರೆ ಅಚ್ಯುತನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಅದ್ಭುತಗಳು ತುಂಬಿವೆ; ಅವನು ಅವ್ಯಯನಾಗಿ, ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಪೋಷಿಸಿ, ಲಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮುಕ್ತಳಾಗಿ, ತನ್ನ ಮಗನೊಂದಿಗೆ ಕುಂತಿ ದೇವಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಹೊರಡುವಾಗ ಅವನನ್ನು ಕುರಿತು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಕುಂತಿಯು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, “ನೀನು ಆದಿಪುರುಷ, ಪರಮೇಶ್ವರ, ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಅತೀತ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಗ್ರಹ್ಯ, ಆದರೆ ಒಳಗೆ ಹೊರಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನು – ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು,” ಎಂದಳು. “ಮಾಯೆಯ ಪಾರದರ್ಶಕ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ, ತಿಳಿಯಲಾಗದ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ನೀನು, ಮೋಹಿತರಾದವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ನಟನಂತೆ ವೇಷದಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿರುವೆ.” “ಶುದ್ಧ ಹೃದಯದ ತ್ಯಾಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ನೀನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಿರುವೆ. ನಾವು ಸ್ತ್ರೀಯರು ಹೇಗೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿಯಬಲ್ಲೆವು?” “ಕೃಷ್ಣ, ವಾಸುದೇವ, ದೇವಕೀಪುತ್ರ, ನಂದನಂದನ, ಗೋವಿಂದ – ಪುನಃ ಪುನಃ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು.” “ಕಮಲನಾಭ, ಕಮಲಮಾಲ, ಕಮಲನಯನ, ಕಮಲಪಾದ – ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು.” “ಹೃಷೀಕೇಶ, ನೀನು ದುರಾತ್ಮ ಕಂಸನಿಂದ ಬಹುಕಾಲ ದುಃಖಪಟ್ಟಿದ್ದ ದೇವಕಿಯನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದೆಯಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನನ್ನೂ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಅನೇಕ ಅಪಾಯಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದೀಯ.” “ವಿಷದಿಂದ, ಮಹಾಗ್ನಿಯಿಂದ, ರಾಕ್ಷಸನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ದುಷ್ಟರ ಸಭೆಯಿಂದ, ವನವಾಸದ ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಗಳೊಡನೆ ನಡೆದ ಅನೇಕ ಯುದ್ಧಗಳಿಂದ, ದ್ರೋಣಪುತ್ರನ ಅಸ್ತ್ರದಿಂದ – ಹರಿ, ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದೀಯ.” “ಈ ರೀತಿ ಅಪಾಯಗಳು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಸದಾ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡು, ಲೋಕಗುರು, ನಿನ್ನ ದರ್ಶನವು ಪುನರ್ಜನ್ಮವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುತ್ತದೆ.” “ಜನ್ಮ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ವಿದ್ಯೆ, ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಗರ್ವಿಸುವವನು ನಿನ್ನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲಾರನು; ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುವವನು.” “ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದವರ ಧನವಾಗಿರುವವ, ಗುಣಾತೀತನಾಗಿರುವವ, ಸ್ವಾತ್ಮಾನಂದಿಯಾಗಿರುವವ, ಶಾಂತ, ಮೋಕ್ಷದ ಸ್ವಾಮಿಯೆ.” “ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಕಾಲವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ, ಆದಿ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ, ಸಮಸ್ತ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುವ, ಅವರ ಪರಸ್ಪರ ಕಲಹಕ್ಕೂ ಕಾರಣನಾದವನು.” “ಪ್ರಭು, ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಯಾರೂ ಅರಿಯಲಾಗದು. ನಿನ್ನ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ನಿನಗೆ ಪ್ರೀತಿ-ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಜನರು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷಪಾತವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ.” “ಅಜ, ನಿರಾಕಾರ ಆತ್ಮನ ಜನ್ಮ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳು, ಪಶು, ಮಾನವ, ಜಲಚರಗಳಲ್ಲಿ – ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಮಹಾ ಲೀಲೆಯಾಗಿದೆ.” “ಗೋಪಿಯು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಟ್ಟುಹಾಕಲು ಹಗ್ಗ ತಗೊಂಡಾಗ, ಭಯದಿಂದ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಅಶ್ರು, ಅಂಜನ ಸವರಿಕೊಂಡು, ನೀನು ಶರಣಾದಂತೆ ಮುಖಬಾಗವನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿದೆಯಲ್ಲ – ಭಯಕರನಿಗೂ ಭಯ ಮೂಡಿಸುವ ನೀನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದುದನ್ನು ನೆನೆಸಿದರೆ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.” “ಕೆಲವರು ಪುಣ್ಯಶಾಲಿಗಳ ಕೀರ್ತಿಗಾಗಿ ಯದುಕುಲದಲ್ಲಿ ಅಜನು ಜನಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ; ಚಂದನ ಮರ ಮಾಲಯ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವಂತೆ.” “ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ವಾಸುದೇವ ಮತ್ತು ದೇವಕಿಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ದೇವದ್ವೇಷಿಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ ಲೋಕರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ನೀನು ಅವತರಿಸಿದ್ದೀಯೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.” “ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಭೂಮಿ ಭಾರದಿಂದ ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದಾಗ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ಆ ಭಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ನೀನು ಅವತರಿಸಿದ್ದೀಯೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.” “ಇನ್ನೊಬ್ಬರು, ಅಜ್ಞಾನ, ಕಾಮ, ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿರುವ ಪ್ರಪಂಚದವರು ಕೇಳಿ, ಪಠಿಸಿ, ಸ್ಮರಿಸಬಹುದಾದ ಮಹಿಮೆಮಯ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನೀನು ಮಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದೀಯೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.” “ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಸದಾ ಕೇಳುವ, ಹಾಡುವ, ಸ್ತುತಿಸುವ, ಸ್ಮರಿಸುವ, ಹರ್ಷಿಸುವ ಜನರು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಕಮಲಪಾದವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅದು ಸಂಸಾರ ಸಾಗರದಿಂದ ಪಾರಾಗಿಸುತ್ತದೆ.” “ಪ್ರಭು, ಈಗ ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರನ್ನು, ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದವರನ್ನು, ರಾಜಕೀಯದ ಬಂಧನದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಬಿಡಲು ಹೊರಟಿರುವೆಯೆ?” “ನಾವು ಪಾಂಡವರು, ಯದುಕುಲದವರು – ನಿನ್ನ ದರ್ಶನವಿಲ್ಲದೆ ಶೂನ್ಯವೇ. ನೀನು ಇಲ್ಲದೆ ನಾವು ಹೆಸರಿನ ರೂಪಗಳಷ್ಟೆ.” “ಗದಾಧರ, ಭೂಮಿ ಈಗ ನಿನ್ನ ಪಾದರತ್ನಗಳಿಂದ ಸೊಬಗಿನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ. ನೀನು ಇಲ್ಲದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಕಿರಣವಿರುವುದಿಲ್ಲ.” “ಈ ಭೂಮಿಯು ಫಲವತ್ತಾಗಿದೆ, ಸಸ್ಯ, ವೃಕ್ಷಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆದಿವೆ; ಕಾಡು, ಪರ್ವತ, ನದಿಗಳು, ಸಮುದ್ರಗಳು—all ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿವೆ.” “ಅದಕ್ಕಾಗಿ, ಜಗದೀಶ್ವರ, ವಿಶ್ವಾತ್ಮ, ವಿಶ್ವರೂಪ, ಪಾಂಡವರು ಮತ್ತು ವೃಷ್ಣಿಗಳ ಮೇಲಿರುವ ನನ್ನ ಪ್ರೇಮಬಂಧವನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕು.” “ಮಧುಸೂದನ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನಿರಂತರವಾಗಿ, ನಿರ್ವಿಚ್ಛಿನ್ನವಾಗಿ, ಗಂಗೆಯಂತೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿರಲಿ.” “ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹಿತ, ವೃಷ್ಣಿಗಳ ನಾಯಕ, ದುಷ್ಟರ ನಾಶಕ, ರಾಜವಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಸ್ವರೂಪಿ, ಮೋಕ್ಷದಾತ, ಗೋ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ದೇವತೆಗಳ ದುಃಖ ನಿವಾರಕ, ಯೋಗೇಶ್ವರ, ಜಗದ್ಗುರು – ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.” ಸುತನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪೃಥೆ ಮಧುರವಾದ ವಚನಗಳಿಂದ ಶ್ರೀವೈಕುಂಠನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ನಗಿದನು, ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಮೋಹಿಸಿದಂತೆ. ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಅವನು ತನ್ನ ಮಹಿಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಸ್ವನಗರಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವಾಗ, ಪ್ರೇಮದಿಂದ ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಬಂದನು.