ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಜನರ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು, ಜ್ಞಾನಿಗಳಾದ ವ್ಯಾಸ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಸಾತ್ವತ ಸಂಹಿತೆಯಾದ ಭಾಗವತವನ್ನು ರಚಿಸಿದರು. ಈ ಮಹಾ ಗ್ರಂಥವು ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ನೇರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿ, ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೂ ಹಿತಕರವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಭಾಗವತವನ್ನು ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು ಕೇಳಿದಾಗ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಾದ ಪರಮ ಪುರುಷನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಇದರ ಫಲವಾಗಿ ದುಃಖ, ಮೋಹ ಮತ್ತು ಭಯವು ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಭಾಗವತ ಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ರಚಿಸಿದ ನಂತರ, ವ್ಯಾಸ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ಪುತ್ರನಾದ ಶುಕ ಮಹರ್ಷಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದರು. ಶುಕ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ವೈರಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟವರಾಗಿದ್ದರು. ಆಗ ಶೌನಕರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು: “ವೈರಾಗ್ಯಪರರು, ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಿಗೂ ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗಿರುವ ಶುಕ ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಸ್ವಯಂ ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರೂ, ಇಂತಹ ಮಹಾ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಯಾಕೆ ಓದಿದರು?” ಅದಕ್ಕೆ ಸೂತರು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: “ಸ್ವಯಂ ತೃಪ್ತರಾದ, ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ ಋಷಿಗಳೂ ಸಹ, ಹರಿಯ ಗುಣಗಳು ಅಪೂರ್ವವಾದುದರಿಂದ, ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.” ಬದರಾಯಣನ ಪುತ್ರನಾದ ಶುಕ ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಹರಿಯ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಈ ಮಹಾಕಾವ್ಯವನ್ನು ನಿರಂತರ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಗೋ ಈಗ, ನಾನು ಪಾರಿಕ್ಷಿತ್ ಮಹಾರಾಜನ ಜನನ, ಕೃತ್ಯಗಳು, ಅಗಮನ ಮತ್ತು ಪಾಂಡವರು ಹೇಗೆ ಲೋಕವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಜೊತೆಗೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಕಥೆಯ ಉದಯವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕೌರವರು ಮತ್ತು ಸೃಂಜಯರ ನಡುವೆ ಭೀಕರ ಯುದ್ಧ ನಡೆದಾಗ, ಅನೇಕ ವೀರರು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದರು. ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಗನು, ಭೀಮನ ಗದೆಯ ಪ್ರಹಾರದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಕಾಲಿನಡಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ. ಈ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಕಂಡು, ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು, ಎಲ್ಲರೂ ದೂಷಿಸುವಂತಹ ಭಯಾನಕ ಕಾರ್ಯವೊಂದನ್ನು ಕೈಗೊಂಡನು: ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದ್ರೌಪದಿಯ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೊಂದು, ಅವರ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಹತ್ಯೆಯ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದ ದ್ರೌಪದಿ, ಆಘಾತದಿಂದ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು, ಮುಕುಟಧಾರಿ ಅರ್ಜುನನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: “ಓ ಸುಮಧುರಳೇ, ನಾನು ನಿನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಗಾಂಡೀವದಿಂದ ಬಿಟ್ಟ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಬಾಂಧವನ ತಲೆಯನ್ನು ತಂದುಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಮಕ್ಕಳ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬಹುದು.” ಇಂತಹ ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿ, ಅರ್ಜುನನು, ಅಚ್ಯುತನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಪುತ್ರನಾಗಿ, ಕೋಪದಿಂದ ತನ್ನ ಗುರುಪತ್ನಿಯ ಮಗನಾದ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು. ಅವನ ರಥದ ಮೇಲೆ ಹನುಮಂತನ ಧ್ವಜ ಹಾರುತ್ತಿತ್ತು. ಅರ್ಜುನನು ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ದೂರದಿಂದ ಗಮನಿಸಿದ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು, ಭಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲಗೊಂಡು, ತನ್ನ ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಓಡಿಸಿದನು. ಅದು, ರುದ್ರನ ಭಯದಿಂದ ಸೂರ್ಯನಿಂದ ದೂರದೋಡಿದಂತೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ತಾನು ಎಲ್ಲಿಂದಲೂ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದೆ, ಕುದುರೆಗಳು ದಣಿದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ತನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬಳಕೆಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ನೀರಿನಿಂದ ಶುದ್ಧಿಯಾಗಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಅವನು ಆ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದನು. ಆದರೆ, ಅದನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ಅವನು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ; ಅವನಿಗೆ ಮೃತ್ಯುವಿನ ಸಮಯ ಸಮೀಪವಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಭಯಾನಕವಾದ, ಜ್ವಲಂತ ಶಕ್ತಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು. ಈ ಜೀವಭಯವನ್ನು ಕಂಡು, ಅರ್ಜುನನು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು: “ಓ ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ! ಭಕ್ತರ ಭಯವನ್ನು ನೀನೆ ದೂರಮಾಡುವವನು. ಜನ್ಮಮರಣದ ಸಂಕಟದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವವನು ನೀನೆ. ನೀನು ಆದಿಪುರುಷ, ನೇರ ಭಗವಂತ, ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಅತೀತ. ತಾವು ಸ್ವಯಂ ಚಿತ್ತಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಮೀರಿ, ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವವನು ನೀನೆ. ನೀನು ಸ್ವಯಂ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಧರ್ಮಾದಿಗಳಿಂದ ಚಿಹ್ನಿತವಾದ ಪರಮ ಹಿತವನ್ನು, ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಭೂಭಾರದ ನಿವಾರಣೆಗಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರ ನಿರಂತರ ಧ್ಯಾನದಿಗಾಗಿ ನೀನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಅವತರಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಇದು ಏನು? ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಭಯಾನಕ ಜ್ವಾಲೆಯ ಶಕ್ತಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ದೇವದೇವ, ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು.” ಅದಕ್ಕೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು: “ಇದು ದ್ರೋಣಪುತ್ರನಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರ. ಅವನು ಅದನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ತಿಳಿಯದು, ಮೃತ್ಯುವು ಅವನಿಗೆ ಸಮೀಪವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಪ್ರತಿಬಲಗೊಳಿಸಲು ಬೇರೆ ಯಾವ ಅಸ್ತ್ರವೂ ಇಲ್ಲ. ಇದೇ ರೀತಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಅಸ್ತ್ರದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಇದನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಬಹುದು. ಶಸ್ತ್ರಜ್ಞನೊಬ್ಬನು ಮಾತ್ರ ಮತ್ತೊಂದು ಶಸ್ತ್ರದಿಂದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಬಲ್ಲನು.” ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಶತ್ರು ಸಂಹಾರಕ ಅರ್ಜುನನು, ಪೃಥ್ವಿಯನ್ನು ಸುತ್ತಿ, ನೀರನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ಉದ್ದೇಶಿಸಿದನು. ಎರಡು ಅಸ್ತ್ರಗಳ ಶಕ್ತಿಗಳು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಆಕಾಶವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿ, ಸೂರ್ಯನ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಬೆಳಕುಗೊಂಡವು. ಆ ಜ್ವಲಂತ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಜೀವಿಗಳು ಭಯದಿಂದ, ಇದು ಪ್ರಳಯಾಗ್ನಿಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿದವು. ಜನರಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ, ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಅಶಾಂತಿ ಕಂಡು, ವಾಸುದೇವನ ಮಾತು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ ಅರ್ಜುನನು ಎರಡು ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ನಂತರ, ಗೌತಮಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಬಳಿಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಹೋದ ಅರ್ಜುನನು, ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅವನನ್ನು ಪಾಶದಿಂದ ಕಟ್ಟಿದನು, ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿದಂತೆ. ಅರ್ಜುನನು ಅವನನ್ನು ಶಿಬಿರದತ್ತ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೋಪದಿಂದ ಕಮಲನಯನನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಪಾರ್ಥ, ಅವನನ್ನು ಬಿಡಬೇಡ! ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹೆಸರಿನ ಪಾಪಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲು. ಅವನು ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಿರಪರಾಧ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೊಂದನು. ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವನು, ಮದ್ಯಪಾನ, ಅಲಕ್ಷ್ಯ, ಉನ್ಮಾದ, ನಿದ್ರಾವಸ್ಥೆ, ಬಾಲ್ಯ, ಸ್ತ್ರೀತ್ವ, ಅನಾಥ, ಶರಣಾಗತ, ನಿರಾಯುಧ, ಭೀತ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ಕೊಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಪರರ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದುಷ್ಟನಿಗೆ, ಅವನು ಪಾತಕಿಗೆ, ಮರಣವೇ ಉತ್ತಮ. ನೀನು ದ್ರೌಪದಿಗೆ ನನ್ನ ಮುಂದೆ, ‘ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೊಂದ ಗರ್ವಿತನ ತಲೆಯನ್ನು ತಂದುಕೊಡುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ವಚನ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಪಾಪಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲು; ಅವನು ಆತಾತಾಯಿ, ಬಂಧುಘಾತಕ, ಸ್ವಾಮಿಗೆ ಅಪ್ರಿಯವಾದ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿದನು, ತನ್ನ ವಂಶಕ್ಕೆ ಕಳಂಕ ತಂದನು.” ಈ ರೀತಿ, ಅರ್ಜುನನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದಲೂ, ಗುರುಪತ್ನಿಯ ಮಗನಾದ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಇಚ್ಛಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ, ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಗೋವಿಂದನ ಪ್ರಿಯ ಸಾರ್ಥಿಯಾಗಿ, ತನ್ನ ದುಃಖದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾದ ಪತ್ನಿಗೆ ವರದಿ ನೀಡಿದನು. ಅವಳ ಮುಂದೆ, ತನ್ನ ಗುರುಪತ್ನಿಯ ಮಗನು ಪಾಶದಿಂದ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟು, ಮುಖವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಕಳೆದುಕೊಂಡವನಾಗಿ ಇದ್ದನು. ಅವನ ತಾಯಿಯಾದ ಕೃಪೀ, ಸಹಜವಾಗಿ ದಯಾಳುವಾಗಿದ್ದಳು, ಅವನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ದುಃಖದಿಂದ ವಾಕರಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಅವನನ್ನು ಹೀಗೆ ಬಂಧಿಸಿ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದೆ, ಆ ಪತ್ನಿಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು: “ಬಿಡಿ, ಬಿಡಿ ಅವನನ್ನು! ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನಿಜವಾದ ಗುರು. ಶಸ್ತ್ರವಿದ್ಯೆಯ ಗುಪ್ತ ತಂತ್ರ, ಉಪಸಂಹರಣ, ಶಸ್ತ್ರಗಳ ಸಮಸ್ತ ವಿದ್ಯೆ—allವನ್ನೂ ನೀನು ಅವನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಪಡೆದಿದ್ದೀಯಲ್ಲ. ಅದೇ ಮಹಾನ ದ್ರೋಣನು ಈಗ ಅವನ ಮಗನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದಾನೆ; ಅವನ ಅರ್ಧ ಭಾಗ ಕೃಪಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಇದೆ, ಅವಳು ಈ ವೀರನನ್ನು ಜನಿಸಿದ ತಾಯಿ.” ಈ ರೀತಿ, ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಲಾದ ಘಟನೆಗಳು ಪವಿತ್ರವಾಗಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಧರ್ಮಪರವಾಗಿ ಸಾಗಿದವು.