ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳುವವನು, ಅಥವಾ ಶುದ್ಧ ವೈಷ್ಣವರ ಮುಂದೆ ಅದನ್ನು ಹೇಳುವವನು—ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ನೆರವೇರಿಸಿದರೆ, ಅವರಿಗೆ ಈ ಕಥೆಯ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವರಿಗಾಗಿ ಯಾವುದೂ ಅಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ. ಶೌನಕನು ಸೂತರಿಗೆ ಕೇಳಿದನು: “ನಾರದನು ಹೋದ ನಂತರ, ಬಾದರಾಯಣ ಮಹರ್ಷಿಯು, ಅವನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರಿತ ಮೇಲೆ, ಮುಂದೇನು ಮಾಡಿದನು?” ಸೂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ದೈವಿಕ ಸರಸ್ವತಿ ನದಿಯ ಪಶ್ಚಿಮ ದಡದಲ್ಲಿ, ಶಮ್ಯಾಪ್ರಾಸ ಎಂಬ ಆಶ್ರಮವಿದೆ; ಇದು ಋಷಿಗಳ ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.” ಆ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಬದರಿ ಮರಗಳ ಗುಚ್ಛಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ವ್ಯಾಸ ಮಹರ್ಷಿಯು ಕುಳಿತು, ನೀರಿನಿಂದ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ವಯಂ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿದನು. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶುದ್ಧ ಹಾಗೂ ಸ್ಥಿರವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಅವನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪುರುಷನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರುವ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಕಂಡನು. ಮಾಯೆಯಿಂದ, ಜೀವನು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಮರೆತು, ತಾನೇ ಮೂರು ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವನು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ದುಃಖವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿ, ಅವಳುಂಟುಮಾಡಿದ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ದುಃಖಗಳ ನಿವಾರಣೆಗೆ, ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ವ್ಯಾಸ ಮಹರ್ಷಿಯು ಸಾತ್ವತ ಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ರಚಿಸಿದನು—ಇದು ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ನೇರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆ, ತಿಳಿಯದ ಜನರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ. ಈ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಭಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಅದು ದುಃಖ, ಮೋಹ ಹಾಗೂ ಭಯವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಭಾಗವತ ಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ರಚಿಸಿದ ನಂತರ, ವ್ಯಾಸ ಮಹರ್ಷಿಯು ಅದನ್ನು ತನ್ನ ತ್ಯಾಗಭಾವದಿಂದ ಕೂಡಿರುವ ಪುತ್ರ ಶುಕನಿಗೆ ಬೋಧಿಸಿದನು. ಶೌನಕನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದನು: “ಅನಾಸಕ್ತ, ತ್ಯಾಗಭಾವದಿಂದ ಕೂಡಿರುವ, ಸ್ವಯಂ ತೃಪ್ತನಾದ ಆ ಮಹರ್ಷಿಯು—ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ಆಸೆ ಇಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೂ, ಈ ಮಹಾಕಾವ್ಯವನ್ನು ಓದಲು ಏಕೆ ತೊಡಗಿದನು?” ಸುತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಸ್ವಯಂ ತೃಪ್ತರಾಗಿರುವ ಋಷಿಗಳು ಕೂಡ, ಯಾವುದೇ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಹರಿಯ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನ ಗುಣಗಳು ಅದನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತವೆ.” ಬಾದರಾಯಣನ ಪುತ್ರನು, ಹರಿಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗಿರುವ ಈ ಮಹಾಕಥೆಯನ್ನು ನಿರಂತರ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಈಗ ನಾನು ಪಾರಿಕ್ಷಿತ್ ಮಹಾರಾಜನ ಜನ್ಮ, ಕೃತ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಅವನ ವಿದಾಯ, ಪಾಂಡುಪುತ್ರರ ಪರ್ವದ ಅಂತ್ಯ, ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಕಥೆಯ ಉದಯವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕೌರವರ ಮತ್ತು ಸೃಂಜಯರ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ, ವೀರರು ಯುದ್ಧಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದಾಗ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಪುತ್ರನು ಭೀಮನ ಗದಿಯ ಹೊಡೆತದಿಂದ ತೊಡೆ ಮುರಿದು ಬಿದ್ದಿದ್ದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು, ತನ್ನ ಗುರುವನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು, ಭಯಾನಕ ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡಿದನು: ಅವನು ರಾತ್ರಿ, ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣಾದೇವಿಯ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೊಂದು, ಅವರ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ತಂದನು; ಇದು ಎಲ್ಲರ ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾದ ದುಷ್ಕೃತ್ಯ. ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಭಯಾನಕ ಹತ್ಯೆಯ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದ ತಾಯಿ, ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ತುಂಬಿದಂತೆ ಅಳಲು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು; ಅವಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು, ಮುಕುಟಧಾರಿಯಾದವನು ಮಾತನಾಡಿದನು. ಅವನು ಹೇಳಿದನು: “ಓ ಸೌಮ್ಯೆ, ನಿನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ನಾನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಗಾಂಡೀವದಿಂದ ಬಿಟ್ಟ ಬಾಣಗಳ ಮೂಲಕ, ಆ ಬ್ರಹ್ಮಬಂಧುವಿನ ತಲೆಯನ್ನು ನಾನು ತಂದೆ, ನೀನು ಮಕ್ಕಳ ಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬಹುದು.” ಹೀಗೆ, ಮಧುರ ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದ ಅರ್ಜುನನು, ಅಚ್ಯುತನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಪುತ್ರನು, ಕೋಪದಿಂದ, ತನ್ನ ಗುರುಪತ್ರನ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಪುತ್ರನನ್ನು ಹನುಮಂತನ ಧ್ವಜವಿರುವ ರಥದಲ್ಲಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು. ಅರ್ಜುನನು ದೂರದಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಪ್ರಿನ್ಸ್, ಭಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಿಸಿ ಜೀವ ಉಳಿಸಲು ಓಡಿದನು; ರುದ್ರನ ಭಯದಿಂದ ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಓಡಿದಂತೆ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು, ತನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದೆ, ಕುದುರೆಗಳು ಹಾಲಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ನಂತರ, ನೀರಿನಿಂದ ಶುದ್ಧಗೊಂಡು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಆ ಆಯುಧವನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು; ಆದರೆ, ಅದನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ಅವನು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ, ಮರಣ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ, ಪ್ರಚಂಡ ಮತ್ತು ದಹಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರकटವಾಯಿತು; ಜೀವಗಳಿಗೆ ಅಪಾಯವನ್ನು ಕಂಡ ಅರ್ಜುನನು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು. ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದನು: “ಓ ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯೇ, ನೀನೇ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಭಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವವನು; ಜನ್ಮಮರಣದ ಚಕ್ರದ ದಹಿಸುವ ದುಃಖದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವವನು.” “ನೀನು ಮೂಲಪುರುಷ, ನೇರ ಪ್ರಭು, ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಅತೀತ; ಜ್ಞಾನಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಯೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸ್ವಯಂ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವವನು.” “ನೀನು ಸ್ವಯಂ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡ ಜೀವಗಳಿಗೆ ಧರ್ಮಾದಿ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಪರಮ ಹಿತವನ್ನು ನೀಡುವವನು.” “ಈ ಅವತಾರವು ಭೂಭಾರದ ನಿವಾರಣೆಗೆ, ಮತ್ತು ಭಕ್ತರು ನಿನ್ನನ್ನು ನಿರಂತರ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರकटವಾಗಿದೆ.” “ಇದು ಏನು? ಎಲ್ಲೆಂದಿನಿಂದ ಬಂದಿದೆ? ದೇವದೇವಾ, ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು. ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಭಯಾನಕ ಮತ್ತು ದಹಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯು ಬರುತ್ತಿದೆ.” ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: “ಇದು ದ್ರೋಣನ ಪುತ್ರನಿಂದ ಬಿಡಲಾದ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರ; ಅವನು ಅದನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ, ಮರಣ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.” “ಇದನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸುವ ಮತ್ತೊಂದು ಆಯುಧವಿಲ್ಲ; ಇದೇ ರೀತಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಆಯುಧದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಇದನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಬಹುದು. ಆಯುಧಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತನಾದವನು ಆಯುಧದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಆಯುಧದಿಂದ ಶಮನ ಮಾಡಬಹುದು.” ಸುತನು ಹೇಳಿದನು: “ಭಗವಂತನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅರ್ಜುನನು, ಶತ್ರು ವೀರರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವನು, ತೀರ್ಥಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ನೀರನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು.” ಎರಡು ಆಯುಧಗಳ ಶಕ್ತಿಗಳು, ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಆಕಾಶವನ್ನೂ ಮುಚ್ಚಿದವು; ಅವು ಸೂರ್ಯನ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಆಯುಧಗಳ ದಹಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಜೀವಿಗಳು, ದಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಇದು ಪ್ರಲಯದ ಅಗ್ನಿಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ಜನರ ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ಲೋಕಗಳ ಅಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ವಾಸುದೇವನ ಉಪದೇಶವನ್ನು ನೆನೆಸಿ, ಅರ್ಜುನನು ಎರಡೂ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದನು. ನಂತರ, ಗೌತಮಿಯ ಪುತ್ರನ ಬಳಿ ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗಿ, ಕೋಪದಿಂದ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದ ಅರ್ಜುನನು, ಅವನನ್ನು ಪಾಶಗಳಿಂದ縛ಿಸಿದನು; ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು縛ಿಸುವಂತೆ縛ಿಸಿದನು. ಪಾಶಗಳಿಂದ縛ಿಸಿದ ಶತ್ರುವನ್ನು ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಕೋಪದಿಂದ ಕಣ್ಗಳಿಗೆ ಕಮಲದಾಕಾರವಿರುವ ಭಗವಂತನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಪಾರ್ಥಾ, ಈವನನ್ನು ಬಿಡಬೇಡ! ಈ ಹೆಸರಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಿರಪರಾಧ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ರಾತ್ರಿ ಕೊಂದನು; ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕು.” “ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವನು, ಮದ್ಯಪ, ಅಲಕ್ಷ್ಯ, ಪಿಸಾಚ, ನಿದ್ರಿಸುವ, ಮಕ್ಕಳ, ಮಹಿಳೆಯ, ನಿರಾಶ್ರಯ, ಶರಣಾದ, ಆಯುಧವಿಲ್ಲದ, ಭಯಗೊಂಡ ಶತ್ರುವನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ.” “ಪಾಪಿ, ದಯೆಯಿಲ್ಲದೆ, ತನ್ನ ಜೀವ ಉಳಿಸಲು ಇತರರ ಜೀವವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು—ಅವನ ಮರಣವೇ ಉತ್ತಮ, ಏಕೆಂದರೆ ಪಾಪದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ.” “ನೀನು ದ್ರೌಪದಿಗೆ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ವಚನ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಿ—‘ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೊಂದ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಪಾಪಿಯ ತಲೆಯನ್ನು ನಾನು ತಂದೆ’ ಎಂದು.” “ಆಗ, ಈ ಪಾಪಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕು—ಅವನು ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ, ಬಂಧುಹಂತಕ, ತನ್ನ ಗುರುಗೆ ಅಸಂತೋಷ ತಂದ, ವಂಶದ ಅಪಕೀರ್ತಿ ತಂದ ದುಷ್ಕರ್ಮಿ.” ಸುತನು ಹೇಳಿದನು: “ಹೀಗೆ, ಅರ್ಜುನನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ, ತನ್ನ ಗುರುಪತ್ರನ ಪುತ್ರನಾದ ಈ ದೊಡ್ಡ ಅಪರಾಧಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಇಚ್ಛಿಸಲಿಲ್ಲ.