ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶೌನಕನು ಸೂತರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು: "ಶುಕನು ರಾಜನಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಭಾಗವತವನ್ನು ಹೇಳಿದನು? ಗೋಕರ್ನನು ಮತ್ತೆ ಯಾವಾಗ ಅದನ್ನು ನುಡಿದನು? ದೇವರುಗಳಲ್ಲಿ ಮುನಿಯಾದವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು? ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಈ ಸಂಶಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡು." ಸೂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಕೃಷ್ಣನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ತೊರೆದ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಕಲಿ ಯುಗವು ಮುಂದುವರೆದಿದ್ದಾಗ, ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲ ಪಕ್ಷದ ಒಂಬತ್ತನೇ ದಿನದಂದು ಶುಕನು ಭಾಗವತ ಕಥನವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಪರೀಕ್ಷಿತನು ಭಾಗವತವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮುಗಿಸಿದ ನಂತರ, ಕಲಿ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಎರಡು ನೂರು ವರ್ಷಗಳು ಹೋದ ಮೇಲೆ, ಪುಣ್ಯಮಯವಾದ ಒಂಬತ್ತನೇ ದಿನದಂದು, ಗೋಕರ್ನನು, ಹಸುವಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು, ಪುನಃ ಭಾಗವತವನ್ನು ಪಠಿಸಿದನು. ಮತ್ತೆ, ಕಲಿ ಯುಗವು ಇನ್ನೂ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ಸಾಗಿದಾಗ, ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲ ಪಕ್ಷದ ಒಂಬತ್ತನೇ ದಿನದಂದು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರರು ಇದನ್ನು ಪಠಿಸಿದರು. "ಹೀಗಾಗಿ, ಪಾಪರಹಿತನೇ, ನೀನು ಕೇಳಿದಂತೆ, ನಾನು ಈ ಭಾಗವತ ಕಥನದ ಪಾವನ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ಕಲಿ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಜನರ ಭವಬಂಧರೂಪೀ ರೋಗವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅತಿ ಪ್ರಿಯವಾದ ಈ ಕಥನ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ, ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ಏಕಮಾತ್ರ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ, ಭಕ್ತಿಯ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಸದ್ಗುಣಿಗಳಾದವರು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಪಾನ ಮಾಡಲಿ; ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಅಥವಾ ವಿಧಿ ಸೇವೆಯ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. "ಯಮಧರ್ಮರಾಜನು ಕೂಡ ತನ್ನ ಸೇವಕನು ಬಂದು ಪಾಶ ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ, ಅವನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: 'ಭಾಗವತ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾಗಿರುವವರಿಂದ ದೂರವಿರು; ನಾನು ಇತರರ ಕೋಪದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ವೈಷ್ಣವರ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ.' ಇಂತಹ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸು ಇಂದ್ರಿಯ ವಿಷಯಗಳ ವಿಷದಿಂದ ಕಲುಷಿತವಾಗಿದೆ, ಕನಿಷ್ಠ ಅರ್ಧ ಕ್ಷಣವಾದರೂ ಶುಕಮುನಿಯ ಅಮೃತಮಯ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಾನಮಾಡು. ತಪ್ಪುಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕೆಳಮಟ್ಟದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ವಿಫಲವಾಗಿ ಅಲೆಯುವುದೇಕೆ? ಪರೀಕ್ಷಿತನು ಸ್ವತಃ ಈ ಕಥನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆದನು. "ಶುಕನು ಹೇಳಿದ ಕಥೆ ರಸನದ ನದಿಯಾಗಿ ಹರಿದು, ಅದನ್ನು ಪಠಿಸುವವನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸುತ್ತದೆ—ಆತನಿಗೆ ವೈಕುಂಠನಾಥತ್ವ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಸಿದ್ಧಾಂತದಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಅತ್ಯಂತ ಗುಪ್ತ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ನಾನು ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಎಲ್ಲ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರೂ, ಶುಕನ ಕಥೆಯಷ್ಟು ಪವಿತ್ರವಾದುದು ಇಲ್ಲ—ಅದನ್ನು ದ್ವಾದಶಸ್ಕಂಧಗಳ ಸಾರವಾಗಿ ಪರಮಾನಂದಕ್ಕಾಗಿ ಪಾನಮಾಡು. "ಯಾರು ಇದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಯಾರು ಶುದ್ಧ ವೈಷ್ಣವರ ಮುಂದೆ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ—ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರೆ, ಅವರಿಗೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಲ್ಲದದ್ದು ಏನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ." ಇದಾದ ಮೇಲೆ, ಶೌನಕನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದನು: "ಸೂತ, ನಾರದನು ಹೋದ ನಂತರ, ಬಾದರಾಯಣನು ಅವನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿದು ಮುಂದೇನು ಮಾಡಿದನು?" ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: "ದೈವೀ ಸರಸ್ವತಿ ನದಿಯ ಪಶ್ಚಿಮ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಶಮ್ಯಾಪ್ರಾಸ ಎಂಬ ಆಶ್ರಮವಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಸದಾ ಋಷಿಗಳ ಸಭೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಆ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಬದರಿ ಮರಗಳ ಗುಚ್ಚಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ವ್ಯಾಸನು ಕುಳಿತು, ಜಲದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ವಯಂ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಏಕಾಗ್ರನಾದನು. "ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶುದ್ಧವಾದ ಸ್ಥಿರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಪುರುಷನನ್ನೂ ಅವನಿಗೆ ಆಧೀನವಾಗಿರುವ ಮಾಯೆಯನ್ನೂ ಕಂಡನು. ಆ ಮಾಯೆಯಿಂದಲೇ ಜೀವಾತ್ಮನು ಪರಮಾತ್ಮನಾದರೂ ತನ್ನನ್ನು ಮೂರು ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ದುಃಖವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿ, ಅವಳ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಬಾಧೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ದುಃಖಗಳ ನಿವೃತ್ತಿಗಾಗಿ, ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ವ್ಯಾಸನು ಸಾತ್ವತ ಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ರಚಿಸಿದನು—ಅದು ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ನೇರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆ, ಅಜ್ಞಾನಿಗಳ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ. "ಈ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ, ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಭಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಅದು ದುಃಖ, ಮೋಹ, ಭಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಭಾಗವತ ಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ರಚಿಸಿ, ವ್ಯಾಸನು ತನ್ನ ವೈರಾಗ್ಯ ಪರಾಯಣ ಪುತ್ರ ಶುಕನಿಗೆ ಬೋಧಿಸಿದನು." ಶೌನಕನು ಪುನಃ ಕೇಳಿದನು: "ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕನಾದ ಶುಕನು, ವೈರಾಗ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ, ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೂ ನಿರಪೇಕ್ಷನಾದ ಆತ್ಮತೃಪ್ತ muni, ಇಂತಹ ಮಹಾ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಯಾಕೆ ಕಲಿತನು?" ಸೂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಆತ್ಮತೃಪ್ತರೂ ಬಂಧನಗಳಿಲ್ಲದ ಋಷಿಗಳೂ ಕೂಡ, ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೇ ಹರಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ—ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವನ ಗುಣಗಳು ಅದನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತವೆ. ಬಾದರಾಯಣನ ಪುತ್ರನು, ಹರಿಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿ, ಸದಾ ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಈ ಮಹಾಕಥೆಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. "ಈಗ ನಾನು ಪರೀಕ್ಷಿತನ ಜನನ, ಕೃತ್ಯಗಳು, ಅವನ ನಿರ್ಯಾಣ, ಪಾಂಡವರ ನಿರ್ಯಾಣ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣ ಕಥೆಯ ಪ್ರಾರಂಭವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. "ಕೌರವರು ಮತ್ತು ಶೃಂಜಯರ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ, ವೀರರು ಯೋಧಧರ್ಮದಂತೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು; ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಪುತ್ರನು ಭೀಮನ ಘಾತದಿಂದ ಜಂಘಾ ಮುರಿದು ಬಿದ್ದಿದ್ದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು, ಎಲ್ಲರೂ ದೂಷಿಸುವಂತಹ ಭಯಾನಕ ಕಾರ್ಯವನ್ನಾಗಿ, ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದ್ರೌಪದಿಯ ಪುತ್ರರ ತಲೆಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು. "ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಭಯಾನಕ ಹತ್ಯೆಯ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ತಾಯಿ ದ್ರೌಪದಿ ಆಘಾತದಿಂದ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಅಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು. ಅವಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು, ಮುಕುಟಧಾರಿ ಅರ್ಜುನನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಓ ಸೌಮ್ಯೆಯೆ, ನಾನು ನಿನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತೇನೆ—ಗಾಂಡೀವದಿಂದ ಬಿಡುವ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆ ಬ್ರಹ್ಮಬಂಧುವಾದ ಅಪರಾಧಿಯ ತಲೆಯನ್ನು ನಾನು ತಂದು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ನೀನು ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡು.' "ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನು ಮಧುರ ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದ ಅರ್ಜುನನು, ಅಚ್ಯುತನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಪುತ್ರನಾಗಿ, ಕೋಪದಿಂದ ಗುರುಪತ್ನಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ಬಲಶಾಲಿಯ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನನ್ನು ಹನುಮಾನ್ ಧ್ವಜದ ರಥದಲ್ಲಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು. "ಅರ್ಜುನನು ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ದೂರದಿಂದ ಗಮನಿಸಿದ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು, ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಭೂಮಿಯೆಲ್ಲಾ ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಓಡಿಸುತ್ತಾ ಪರಾರಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದನು—ಹಾಗೆ ಓಡುವುದು ರುದ್ರನ ಭಯದಿಂದ ಸೂರ್ಯನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ. "ಆ ದ್ವಿಜಾತಿ ಪುತ್ರನು, ತನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಯಾವ ಆಶ್ರಯವೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಕುದುರೆಗಳು ದಣಿದುಹೋಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಜೀವರಕ್ಷಣೆಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರವೇ ಶರಣೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದನು. ಬಳಿಕ, ಜಲದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಚಿತ್ತವನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಆ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು—ಆದರೆ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ, ಮರಣವು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. "ಆಗ, ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಜ್ವಲಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯು ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು; ಪ್ರಾಣಭಯವನ್ನು ಕಂಡು ಅರ್ಜುನನು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು: 'ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಭಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವವನು ನೀನೇ; ಜನ್ಮಮರಣದ ಸಂಕಟದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವವನು ನೀನೇ. ನೀನು ಆದಿಪುರುಷ, ನೇರ ಪ್ರಭು, ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಅತೀತನು; ಚಿತ್ತಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಯೆಯನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಏಕ್ಯವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತೀ. ನೀನು ಸ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾದ ಜೀವರಿಗೆ ಧರ್ಮಾದಿ ಪರಮಹಿತವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೀ. ಭೂಭಾರ ನಿವೃತ್ತಿಗಾಗಿ ಈ ಅವತಾರವು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿದೆ; ಭಕ್ತರ ನಿರಂತರ ಧ್ಯಾನಕ್ಕಾಗಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಆಗಮಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಇದು ಏನು? ಎಲ್ಲೆಂದಿನಿಂದ ಬಂದಿದೆ? ದೇವದೇವಾ, ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು; ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಜ್ವಲಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದೆ.' "ಆಗ, ಶ್ರೀಮನ್ ನಾರಾಯಣನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಇದು ದ್ರೋಣಪುತ್ರನಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರ; ಅವನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ, ಮರಣವು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದನ್ನು ನಿರೋಧಿಸುವ ಮತ್ತೊಂದು ಅಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲ; ಇದೇ ರೀತಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಅಸ್ತ್ರದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಇದನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಬಹುದು; ಶಸ್ತ್ರಜ್ಞನಾದವನು ಮಾತ್ರ ಶಸ್ತ್ರಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಶಸ್ತ್ರದಿಂದ ಶಮನಗೊಳಿಸಬಲ್ಲನು.' "ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಶತ್ರುಗಳ ವೀರರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಅರ್ಜುನನು, ಸುತ್ತಲೂ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಜಲಸ್ಪರ್ಶ ಮಾಡಿ, ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರವಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು. ಎರಡೂ ಅಸ್ತ್ರಗಳ ಶಕ್ತಿಗಳು, ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಆಕಾಶವನ್ನೂ ಆವೃತಗೊಳಿಸಿ, ಸೂರ್ಯನ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.