ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪರ್ವತಗಳು, ನಾಗಗಳು ಮತ್ತು ಭಕ್ತರೆಲ್ಲರ ಹಾಡುಗಳಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನನ್ನು ಪರಿಶ್ರಮಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ಮರಿಸಬೇಕೆಂದು ನಾವು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ—ಇದು ನಮ್ಮ ಆಶಯ, ಅದು ಪೂರೈಸಲೇಬೇಕು ಎಂದು ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ಆಗ ಅಚ್ಯುತನು “ಆಗಲಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಅಂತರಧಾನವಾದನು. ನಂತರ ನಾರದರು ಆತನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ವಂದಿಸಿದರು; ಶುಕಮುನಿ ಮತ್ತು ಇತರ ತಪಸ್ವಿಗಳೂ ಹೀಗೆಯೇ ನಮಿಸಿದರು. ಆ ಎಲ್ಲರು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಮೋಹವಿಲ್ಲದೆ, ದಿವ್ಯ ಕಥಾಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಯುವ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ತೆರಳಿದರು. ಆ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು, ತನ್ನ ಪುತ್ರರೊಡನೆ, ಶುಕಮುನಿಯು ಸ್ವಂತ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿಯೂ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಂಡನು. ಭಾಗವತ ಸೇವನೆಯ ಮೂಲಕ ವೈಷ್ಣವರ ಮನಸ್ಸು ಹರಿಯ ಕಡೆಗೆ ಆಕರ್ಷಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಡತನ, ದುಃಖ, ಜ್ವರಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಮೋಹದ ದೈತ್ಯದಿಂದ ಹಿಂಸಿತರಾಗಿರುವವರು, ಸಂಸಾರದ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವವರ ಹಿತಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಭಾಗವತ ಧ್ವನಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಶೌನಕನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು: “ಶುಕನು ಯಾವಾಗ ರಾಜನಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದನು? ಗೋಕರ್ನನು ಮತ್ತೆ ಯಾವಾಗ ಕಥೆ ಹೇಳಿದನು? ದೇವರುಗಳಲ್ಲಿ ತಪಸ್ವಿಯಾದವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಉಪದೇಶ ಮಾಡಿದನು? ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಈ ಸಂಶಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ.” ಸೂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ಕೃಷ್ಣನು ನಿರ್ಯಾಣವಾದಮೇಲೆ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಕಲಿ ಯುಗವು ಮುಂದುವರೆದಿದ್ದಾಗ, ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಒಂಬತ್ತನೇ ದಿನ ಶುಕನು ಕಥೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಪರೀಕ್ಷಿತನ ಶ್ರವಣದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಎರಡು ನೂರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ, ಶುಭವಾದ ಒಂಬತ್ತನೇ ದಿನ, ಗೋಕರ್ನನು—ಹಸು ಜನಿಸಿದವನು—ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಹೇಳಿದನು. ಮತ್ತೆ, ಕಾಲಿಯುಗವು ಇನ್ನೂ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಒಂಬತ್ತನೇ ದಿನ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರರು ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಪಠಿಸಿದರು. ಹೀಗಾಗಿ, ಪಾಪರಹಿತನೆ, ನೀನು ಕೇಳಿದಂತೆ ನಾನು ಕಾಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಭಾಗವತ ಕಥೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ—ಇದು ಸಂಸಾರರೋಗವನ್ನು ನಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕಥೆ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದದು, ಪಾಪಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವದು, ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದದು ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಸದ್ಗುಣಿಗಳು ಇದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕುಡಿಯಲಿ—ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾತ್ರೆಯೂ ಸೇವೆಯೂ ಅನಗತ್ಯ. ಯಮನು ತನ್ನ ದಾಸನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಾಶವನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಅವನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಭಗವಂತನ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಮದುಮಗ್ನರಾಗಿರುವವರನ್ನು ದೂರವಿಡು; ನಾನು ಇತರರ ಕ್ರೋಧದ ಅಧಿಪತಿಯಾದರೂ ವೈಷ್ಣವರಿಗಲ್ಲ.” ಈ ಅಸ್ಥಿರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯಗಳ ವಿಷದಿಂದ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಪೀಡಿತರಾಗಿರುವಾಗ, ಕನಿಷ್ಠ ಅರ್ಧ ಕ್ಷಣವಾದರೂ ಶುಕನ ಅಮೃತಮಯ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಕುಡಿಯಿರಿ. ತಪ್ಪು ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕೆಳಮಟ್ಟದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ನಿರರ್ಥಕವಾಗಿ ಅಲೆಯುವುದೇಕೆ? ಪರೀಕ್ಷಿತನೇ ಸ್ವತಃ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಶುಕನಿಂದ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ರಸಪ್ರವಾಹ ಕಥೆ, ಅದನ್ನು ಪಠಿಸುವವನ ಗಂಟಲಿಗೆ ಬಂಧಿಸುತ್ತದೆ—ಅವನು ವೈಕುಂಠನಾಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ, ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಅತ್ಯಂತ ಗುಪ್ತ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ನಾನು ಒಂದೇ ಸಲ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ; ಅನೇಕ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರೂ, ಶುಕನ ಕಥೆಯಂತೆ ಪವಿತ್ರವಾದುದು ಇಲ್ಲ—ಪರಮಾನಂದಕ್ಕಾಗಿ ಹನ್ನೆರಡು ಭಾಗಗಳ ಸಾರವನ್ನು ಕುಡಿಯಿರಿ. ಯಾರು ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಯಾರು ಶುದ್ಧ ವೈಷ್ಣವರ ಮುಂದೆ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ—ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಫಲ ಪ್ರಾಪ್ತಿ ನಿಶ್ಚಿತ; ಅವರಿಗೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಅಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ. ಇದಾದ ಮೇಲೆ ಶೌನಕನು ಕೇಳಿದನು: “ನಾರದನು ಹೋದಮೇಲೆ, ಮಹರ್ಷಿ ಬಾದರಾಯಣನು ಆತನ ಆಶಯವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ ಮುಂದೇನು ಮಾಡಿದನು?” ಸೂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ದೈವಿಕ ಸರಸ್ವತಿ ನದಿಯ ಪಶ್ಚಿಮ ತೀರದಲ್ಲಿ ಶಮ್ಯಾಪ್ರಾಸ ಎಂಬ ಆಶ್ರಮವಿದೆ, ಅದು ಮುನಿಗಳ ಸಂಗಮಕ್ಕೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದದು. ಅಶ್ರಮವು ಬದರಿ ಮರಗಳ ಗುಚ್ಚಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಸನು ಕುಳಿತು, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ವಯಂ ನಿಯಂತ್ರಣದಿಂದ ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿದನು. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶುದ್ಧವಾಗಿರುವ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಅವನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನಲ್ಲಿ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರುವ ಮಾಯೆಯನ್ನೂ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದನು. ಆ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಜೀವಾತ್ಮನು ಸ್ವರೂಪತಃ ಪರಮವಾದರೂ, ತಾನು ಗುಣತ್ರಯಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ದುಃಖವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವಳಿಂದ ಉಂಟಾದುದನ್ನೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ದುಃಖಗಳ ನಿವಾರಣೆಗೆ, ಮಹರ್ಷಿಯು ಅಜ್ಞಾನಿಗಳ ಹಿತಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ನೇರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಬೋಧಿಸುವ ಸಾತ್ವತ ಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ರಚಿಸಿದನು. ಈ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಉದಯವಾಗುತ್ತದೆ; ದುಃಖ, ಮೋಹ ಮತ್ತು ಭಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ, ಭಾಗವತ ಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ರಚಿಸಿ, ವ್ಯಾಸನು ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಪುತ್ರನಾದ ಶುಕನಿಗೆ—ವೈರಾಗ್ಯಪರನಾದವನಿಗೆ—ಬೋಧಿಸಿದನು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಶೌನಕನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದನು: “ವೈರಾಗ್ಯಪರ, ಎಲ್ಲದರಿಂದ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ, ಸ್ವಯಂ ಸಂತೃಪ್ತನಾದ ಆ ಶುಕನು, ಸ್ವಯಂಪ್ರಕಾಶನಾದವನು, ಈ ಮಹಾಕಾವ್ಯವನ್ನು ಯಾಕೆ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದನು?” ಸೂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ಎಲ್ಲ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿರುವ ತೃಪ್ತ ಮುನಿಗಳೂ ಸಹ, ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಹರಿಯ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ—ಆತನ ಗುಣಗಳು ಹೀಗಿವೆ. ಬಾದರಾಯಣನ ಪುತ್ರನಾದ ಶುಕನು, ಹರಿಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಆಕರ್ಷಿತನಾಗಿ, ಸದಾ ಈ ಮಹಾಕಥೆಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು; ಅದು ವೈಷ್ಣವರಿಗೆ ಸದಾ ಪ್ರಿಯವಾದದ್ದು. ಈಗ ನಾನು ಪರೀಕ್ಷಿತನ ಜನ್ಮ, ಕೃತ್ಯಗಳು, ನಿರ್ಯಾಣ, ಪಾಂಡವ ಪುತ್ರರ ನಿರ್ಯಾಣ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಕಥೆಯ ಉದಯವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕೌರವರು ಮತ್ತು ಸೃಂಜಯರ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ, ವೀರರು ಯೋಧರ ಗತಿಯನ್ನಪ್ಪಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು; ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಪುತ್ರನು ಭೀಮನ ಗದೆಯ ಹೊಡೆತದಿಂದ ತೊಡೆಯು ಮುರಿದು ಬಿದ್ದಿದ್ದನು. ಇದು ಕಂಡು, ತನ್ನ ಅಧಿಪತಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಆಶ್ವತ್ಥಾಮನು ಭಯಾನಕ ಕೃತ್ಯವನ್ನಾಚರಿಸಿದನು: ಅವನು ಕೃಷ್ಣೆಯ ಮಲಗಿದ್ದ ಪುತ್ರರ ತಲೆಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ತಂದನು—ಇದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಧಿಕ್ಕಾರವಾದ ಕಾರ್ಯ. ತನ್ನ ಪುತ್ರರ ಭೀಕರ ಹತ್ಯೆಯ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ತಾಯಿ ಅತಿದುಃಖದಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಾ ಅಳತೊಡಗಿದಳು; ಅವಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು ಕಿರೀಟಧಾರಿಯು ಮಾತಾಡಿದನು. ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: “ಮೃದುಭಾವೆಯೆ, ನಿನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ನಾನು ತೊಳೆದುಹಾಕುತ್ತೇನೆ—ಗಾಂಡೀವದಿಂದ ಹೊರಡುವ ಬಾಣಗಳಿಂದ, ಆ ಬ್ರಹ್ಮಬಂಧುವಾದ ದುಷ್ಟನ ತಲೆಯನ್ನು ತರಿಸುವೆನು; ನೀನು ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ದಹನದ ನಂತರ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬಹುದು.” ಹೀಗೆ, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನು ಸಾಂತ್ವನಪೂರಿತ, ಮಧುರವಾದ ವಿವಿಧ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ಅರ್ಜುನನು—ಅಚ್ಯುತನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಪುತ್ರನು—ಕೋಪದಿಂದ ತನ್ನ ಗುರುಪುತ್ರನಾದ ಬಲಶಾಲಿಯ ಆಶ್ವತ್ಥಾಮನನ್ನು ಹನುಮಂತ ಧ್ವಜವಿರುವ ರಥದಲ್ಲಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು. ಅರ್ಜುನನು ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ದೂರದಿಂದ ಕಂಡು, ಆಶ್ವತ್ಥಾಮನು ಭಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಅಶಾಂತಗೊಂಡು, ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತನ್ನ ರಥದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಿಹೋದನು—ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಭಯಪಟ್ಟು ಓಡುವವನಂತೆ. ಆ ದ್ವಿಜನು, ತನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲಿಂದಲೂ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದವನಾಗಿ, ಕುದುರೆಗಳು ಶಕ್ತಿಹೀನರಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ತನ್ನ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರವೇ ಏಕಮಾರ್ಗ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದನು. ನಂತರ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಆ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು—ಆದರೆ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಮರಣವು ಹತ್ತಿರವಾಗಿತ್ತು. ಆಗ, ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಶಕ್ತಿಯು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು; ಪ್ರಾಣಗಳಿಗೆ ಅಪಾಯವನ್ನನುಭವಿಸಿ ಅರ್ಜುನನು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು. ಅರ್ಜುನನು ಹೀಗೆ ಅಪ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದನು: “ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಬಲಶಾಲಿಯೆ, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಭಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನು ನೀನೇ; ಜನ್ಮಮರಣದ ಸಂಕಟದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವವನು ನೀನೇ. ನೀನು ಆದಿಪುರುಷ, ನೇರ ಭಗವಂತ, ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಅತೀತನು; ಜ್ಞಾನಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮೋಹವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿ, ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಏಕತೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವೆ. ನಿನ್ನ ಸ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಧರ್ಮಾದಿ ಪರಮಹಿತವನ್ನು ನೀಡುವವನು ನೀನೇ. ಹೀಗಾಗಿ, ಭೂಭಾರದ ನಿವಾರಣೆಗೆ, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರ ನಿರಂತರ ಧ್ಯಾನಕ್ಕಾಗಿ, ಈ ಅವತಾರವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿದೆ. ಇದು ಏನು? ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತಿದೆ, ದೇವದೇವನೆ? ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಜ್ವಲಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದೆ.” ಹೀಗೆ, ಪವಿತ್ರ ಭಗವತ ಕಥೆಯ ಮಹಿಮೆ, ಶುದ್ಧ ಭಕ್ತಿಯ ಪ್ರಭಾವ, ಶುಕಮುನಿಯ ಶ್ರವಣ ಮತ್ತು ಪಾಂಡವ ಪರ್ವದ ನೈಜ ಘಟನಾವಳಿ—all combine into this sacred narration, which destroys all suffering and bestows the highest good.