ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಎಂಬ ಈ ಪವಿತ್ರ ಪುರಾಣವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶುಭವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಧರ್ಮ, ಅರ್ಥ, ಕಾಮ, ಮೋಕ್ಷ—ಈ ನಾಲ್ಕು ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಪಡೆಯಬಹುದು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಕುಮಾರರು ಹೇಳಿದರು: ನಾವು ನಿಮಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇವೆ; ಇನ್ನೂ ಏನು ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀರಿ? ಏಕೆಂದರೆ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತವೇ ಭೋಗ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷ ಎರಡನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಮಹಾತ್ಮರು ಈ ರೀತಿ ಹೇಳಿ, ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ, ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವ ಹಾಗೂ ಭೋಗ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುವ ಭಾಗವತ ಕಥೆಯನ್ನು ಪಠಿಸಿದರು. ಏಳು ದಿನಗಳ ಕಾಲ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಂಡ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದರು. ನಂತರ ಅವರು ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಈ ಕಥಾಪರ್ಯಾಯದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯ ಶಕ್ತಿ ಅತ್ಯುನ್ನತವಾಗಿತ್ತು; ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಯೌವನದ ಉತ್ಸಾಹ ಉಂಟಾಯಿತು. ನಾರದನು ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿ, ತನ್ನ ಹಿತವನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಂಡು, ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅವನ ದೇಹವೆಲ್ಲಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಕಂಪಿತವಾಯಿತು. ಈ ರೀತಿ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಾರದ, ಭಗವಂತನ ಪ್ರಿಯ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಕಂಠವು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ನಾನು ಧನ್ಯನು, ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಅನುಗ್ರಹಿತನು, ನಿಮ್ಮ ಅನಂತ ದಯೆಯಿಂದ ಇಂದಿನಂದು ನಾನು ಪಾಪಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ಹರಿ ದೇವರನ್ನು ಪಡೆದೆನು. ಎಲ್ಲ ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರವಣವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ, ಯೋಗಿಗಳೇ, ಏಕೆಂದರೆ ಕೇಳುವುದರಿಂದಲೇ ವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು." ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ ವೈಷ್ಣವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನಾರದನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಯೋಗಿಗಳ ರಾಜನಾದ ಶುಕನು ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮಹಾಸಾಗರದ ಚಂದಿರನಂತೆ, ಹದಿನಾರು ವರ್ಷದ ವಯಸ್ಸಿನ ವ್ಯಾಸಪುತ್ರ ಶುಕನು, ತನ್ನ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಂಡು, ಪ್ರೇಮದಿಂದ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮತ್ತು ಮೃದುವಾಗಿ ಭಾಗವತವನ್ನು ಪಠಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನನ್ನು ಕಂಡು, ಸಭೆಯಲ್ಲಿರುವವರು ಅವನ ಪರಮ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಕಂಡು, ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು, ಅವನಿಗೆ ಮಹಾಸನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು; ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನಾರದನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸಿದನು. ಅನುಕೂಲವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡ ಶುಕನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಭಾಗವತವೇ ವೇದಗಳ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷದ ಪಕ್ವ ಫಲ, ಇದು ಶುಕನ ಬಾಯಿಂದ ಹರಿದು ಬರುವ ಅಮೃತದ ರಸದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ; ಭೂಮಿಯ ಸೌಜನ್ಯವಂತರೇ, ಭಾಗವತರಸವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಪಾನಮಾಡಿರಿ." "ಈ ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ, ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಂದ ರಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ, ಎಲ್ಲ ಕುಟಿಲ ಧರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲಾಗಿದೆ; ಇದು ದ್ವೇಷರಹಿತ ಶುದ್ಧಹೃದಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಇಲ್ಲಿ ಪರಮಾರ್ಥ ಸತ್ಯವನ್ನು ಬೋಧಿಸಲಾಗಿದೆ, ಅದು ಮೂರು ವಿಧದ ದುಃಖಗಳನ್ನು ಮೂಲಸಹಿತವಾಗಿ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಬೇರೆ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಏನು? ಇಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ಶ್ರದ್ಧಾವಂತರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣ ಬಂಧಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ." "ಭಾಗವತವು ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಶಿರೋಮಣಿಯಾಗಿದ್ದು, ವೈಷ್ಣವರ ಧನವಾಗಿದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಪರಮಹಂಸರ ಶುದ್ಧಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹಾಡಲಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಹಣೆಯಿಲ್ಲದ ಜ್ಞಾನ, ವಿವೇಕ, ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿ—all ಒಂದೇ ಕಡೆ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ; ಇದನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳಿ, ಪಠಿಸಿ, ಮನನ ಮಾಡಿ, ಮನುಷ್ಯನು ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ." "ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಸತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ, ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿಯೂ ಈ ರುಚಿ ಸಿಗದು; ಆದ್ದರಿಂದ, ಧನ್ಯರೆ, ಸದಾ ಇದನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿರಿ—ಎಂದಿಗೂ ಬಿಡಬೇಡಿ." ಸೂತನು ಮುಂದುವರೆದು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ ಬಾದರಾಯಣ ವ್ಯಾಸರು ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಹರಿ ದೇವರು ಪ್ರಹ್ಲಾದ, ಬಲಿ, ಉದ್ಧವ, ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದರು; ನಾರದನು ಮತ್ತು ಅವನ ಸಂಗಾತಿಗಳು ಅವರಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ಹರಿಯನ್ನು, ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಕೂಡಿದವನಾಗಿ, ಮಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಸಭೆಯವರು ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಆಗ ಶಿವನು ಪಾರ್ವತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಕಮಲಾಸನದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು, ಆ ಮಹಾ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡರು. ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಜ್ಞಾನಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಉದ್ಧವನು ಘಂಟೆಯನ್ನು ಚಲಿಸುವಂತೆ ಬಾರಿಸಿದನು, ನಾರದನು ಸ್ವರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿದ್ದ ವೀಣೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅರ್ಜುನನು ಧ್ವನಿಗೆ ನಾಯಕನಾದನು; ಇಂದ್ರನು ಮೃದಂಗವನ್ನು ಬಾರಿಸುತ್ತಾ, "ಜಯ! ಜಯ! ಕುಮಾರರೆ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ತುತಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಕೌಶಲ್ಯ!" ಎಂದು ಕರೆದನು. ಮುಂದೆ, ವ್ಯಾಸಪುತ್ರ ಶುಕನು ಪದ್ಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪಠಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಹರಿ, ಶಿವ, ಬ್ರಹ್ಮ—ಈ ಮೂವರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ, ಪರಮಭಕ್ತರ ನಡುವೆ ನಟರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಅದ್ಭುತ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಹರಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಭಕ್ತಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನನ್ನಿಂದ ವರವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ; ನಿಮ್ಮ ಕಥನ ಮತ್ತು ಸ್ತುತಿಯಿಂದ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ." ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವರು ಪ್ರೇಮಭಾವದಿಂದ ಉಲ್ಲಾಸಗೊಂಡು ಹರಿ ದೇವರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು: "ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ನಾಗರಾಶಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಎಲ್ಲ ಭಕ್ತರಿಂದಲೂ, ನೀನು ಸದಾ ಸ್ಮರಣೆಯಾಗಿರಲಿ—ಇದು ನಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆ, ಅದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನೆರವೇರಲಿ." "ತಥಾಸ್ತು" ಎಂದು ಅಚ್ಯುತನು ಅಲ್ಲಿ ಅಂತರಧಾನವಾಯಿತು. ನಂತರ ನಾರದನು ಅವರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು; ಶುಕ ಮತ್ತು ಇತರ ಯತಿಗಳೂ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರು. ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಮೋಹವು ದೂರವಾದ ಅವರು, ದೈವಕಥಾರಸವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಪ್ರಸ್ಥಾನಗೊಳ್ಳಿದರು. ಅಂತಹ ಭಕ್ತಿ, ತನ್ನ ಪುತ್ರರೊಡನೆ, ಶುಕನು ತನ್ನ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡನು. ಹೀಗೆಯೇ ಭಾಗವತ ಸೇವೆಯಿಂದ ವೈಷ್ಣವರ ಮನಸ್ಸು ಹರಿಯ ಕಡೆ ಆಕರ್ಷಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಡತನ, ದುಃಖ, ಜ್ವರದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿರುವವರಿಗೆ, ಮಾಯೆಯ ರಾಕ್ಷಸದಿಂದ ಹಿಂಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರಿಗೆ, ಸಂಸಾರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವವರಿಗೆ—ಭಾಗವತ ಧ್ವನಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಅವರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ. ಆಗ ಶೌನಕನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು: "ಶುಕನು ರಾಜನಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಪಠಿಸಿದನು? ಗೋಕರ್ನನು ಮತ್ತೆ ಯಾವಾಗ ಪಠಿಸಿದನು? ದೇವತೆಗಳ ಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಪಠಿಸಿದನು? ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಈ ಸಂಶಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸು." ಸೂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ಕೃಷ್ಣನು ಪೃಥಿವಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮೂವತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳಾದ ಮೇಲೆ, ಕಲಿ ಯುಗವು ಮುಂದುವರೆದಾಗ, ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ನವಮಿಯಲ್ಲಿ, ಶುಕನು ಭಾಗವತವನ್ನು ಪಠಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಪరిక್ಷಿತ್ ರಾಜನು ಕೇಳಿದ ಭಾಗವತ ಪಠನದ ನಂತರ, ಕಲಿ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಎರಡು ನೂರು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಾಗ, ಶುಭವಾದ ನವಮಿಯಂದು, ಗೋಮಾತೆಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಗೋಕರ್ನನು ಕಥೆಯನ್ನು ಪಠಿಸಿದನು. ನಂತರ, ಕಲಿ ಯುಗವು ಇನ್ನೂ ಮೂವತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಮುಂದುವರೆದಾಗ, ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ನವಮಿಯಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರರು ಕಥೆಯನ್ನು ಪಠಿಸಿದರು. ಹೀಗಾಗಿ, ಪಾಪರಹಿತನೇ, ನೀನು ಕೇಳಿದ ಭಾಗವತ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸಿದೆನು; ಇದು ಕಲಿ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರರೋಗವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವುದು. ಈ ಕೃಷ್ಣಪ್ರಿಯ ಕಥಾನಕವು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ, ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ಏಕಮಾತ್ರ ಕಾರಣ, ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಪುಣ್ಯವಂತರಾದವರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಪಾನಮಾಡಲಿ—ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾತ್ರೆ ಅಥವಾ ವಿಧಿಸೇವೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ. ಯಮಧರ್ಮರಾಜನು ತನ್ನ ದೂತನಿಗೆ ಕೂಡ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ—"ಭಗವಂತನ ಕಥಾರಸದಲ್ಲಿ ಮದುಮಗ್ನರಾದ ವೈಷ್ಣವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು; ನಾನು ಇನ್ನಿತರರ ಕೋಪದ ಸ್ವಾಮಿ, ವೈಷ್ಣವರಲ್ಲ."—ಎಂದು. ಈ ನಶ್ವರ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯಗಳ ವಿಷದಿಂದ ಮನಸ್ಸುಗಳು ತೊಂದರೆಗೊಂಡಿರುವಾಗ, ಅರ್ಧ ಕ್ಷಣವಾದರೂ ಶುಕನು ಪಠಿಸಿದ ಅಮೃತಮಯ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಾನಮಾಡು; ಪಥಭ್ರಷ್ಟವಾದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಅಲೆದಾಡುವುದು ಏಕೆ? ಪಾರಿಕ್ಷಿತನೂ ಕೇಳಿದ ಭಾಗವತ ಪಠನವೇ ಶ್ರವಣದಿಂದ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಶುಕನು ಪಠಿಸಿದ ಕಥೆ ರಸನದಂತೆ ಹರಿದು, ಅದನ್ನು ಪಠಿಸುವವನನ್ನು ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸುತ್ತದೆ—ಅವನೇ ವೈಕುಂಠನಾಥನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಗುಹ್ಯವಾದ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಒಂದೇ ಸಲ ಹೇಳಿದೆನು; ಎಲ್ಲಾ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರೂ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶುಕನ ಕಥೆಯಂತೆ ಶುದ್ಧವಾದುದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ—ಪರಮಾನಂದಕ್ಕಾಗಿ ಹನ್ನೆರಡು ಸ್ಕಂಧಗಳ ಸಾರವನ್ನು ಪಾನಮಾಡು. ಯಾರು ಇದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಯಾರು ಶುದ್ಧ ವೈಷ್ಣವರ ಮುಂದೆ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ—ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡಾ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಈ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರೆ, ಅವರಿಗೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಸಾಧ್ಯವಾದುದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ನಂತರ, ಶೌನಕನು ಕೇಳಿದನು: "ನಾರದನು ಹೋದ ಮೇಲೆ, ಮಹರ್ಷಿ ಬಾದರಾಯಣನು, ಅವನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ, ಮುಂದೆ ಏನು ಮಾಡಿದನು?" ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ದೈವೀ ಸರಸ್ವತಿ ನದಿಯ ಪಶ್ಚಿಮ ತೀರದಲ್ಲಿ ಶಮ್ಯಾಪ್ರಾಸ ಎಂಬ ಆಶ್ರಮವಿದೆ, ಅದು ಮುನಿಗಳ ಸಮಾಗಮಕ್ಕೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಆ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಬದರಿಮರವಿನ ಗುಚ್ಛಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ವ್ಯಾಸರು ಕುಳಿತು, ನೀರಿನಿಂದ ಶುದ್ಧರಾದರು ಮತ್ತು ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿದರು. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶುದ್ಧ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಅವರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಇರುವ ಮಾಯೆಯನ್ನೂ ಕಂಡರು. ಆ ಮಾಯೆಯಿಂದ, ಆತ್ಮನು ಸ್ವರೂಪತಃ ಪರಮಾತ್ಮನಾದರೂ, ತನ್ನನ್ನು ಮೂರು ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ದುಃಖವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಉಂಟಾದುದನ್ನೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ.