ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಗಾಳಿಯ ನಿಯಂತ್ರಣದಿಂದ, ಅಚ್ಯುತನು ಜಲಮಯವಾದ ಮಹಾ ಅಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ನೀರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವನು ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ರತ್ನಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ, ಅದ್ಭುತ ಹಾಗೂ ಅತ್ಯಂತ ದೀಪ್ತಿಮಾನವಾದ ಪ್ರಾಸಾದವನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಆ ಪ್ರಾಸಾದದ ಒಳಗೆ, ಅವನು ಅನಂತ ಹಾಗೂ ಅದ್ಭುತವಾದ ಮಹಾ ನಾಗವನ್ನು ಕಂಡನು—ಸಾವಿರ ತಲೆಯುಳ್ಳ, ಅದರ ಹುದಗಳು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದವು; ಎರಡು ಭಯಾನಕ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಪರ್ವತದಂತೆ ಬಿಳಿಯ, ನೀಲಿ-ಕಪ್ಪು ಜಿಹ್ವೆ ಹೊಂದಿದ್ದ ಆ ನಾಗನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದನು. ಆ ನಾಗದ ಸುಖದ ಆಸನದ ಮೇಲೆ, ಅವನು ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಕಂಡನು—ಅತಿ ಮಹತ್ವದ, ಎಲ್ಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಗಾಢ ಮಳೆಯ ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣ, ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ, ಶಾಂತ ಮುಖ ಮತ್ತು ಸುಂದರ, ವಿಶಾಲ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ. ಆ ಪ್ರಭು ಮಹಾ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕಿವಿಬೊಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು; ಅವನ ಸಾವಿರ ತಿರುಗು ಜಟೆಗಳು ಪ್ರಕಾಶಮಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು; ಎಂಟು ದೀರ್ಘ ಹಾಗೂ ಸುಂದರ ಭುಜಗಳು, ಕೌಸ್ತುಭ ರತ್ನವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದವು, ಶ್ರೀವತ್ಸ ಚಿಹ್ನೆ, ಹಾಗೂ ವನವಾಲಿ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದನು. ಅಚ್ಯುತನು ಆ ಅನಂತ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು; ಅರ್ಜುನನು ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು, ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನು ಕೂಡ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಆಗ, ಮಹಾ ಮಹತ್ಮರುಗಳ ಪ್ರಭು, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಹಾಸ್ಯಮಯ ಹಾಗೂ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅವರೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದನು: "ನೀವು ಇಬ್ಬರನ್ನು ನೋಡಲು ನಾನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದಿದ್ದೇನೆ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಉಳಿಸಲು. ನೀವು ನನ್ನ ಅಂಶದ ಅವತಾರರು; ಭೂಮಿಯ ದುಷ್ಠ ಭಾರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಮರಳಿರಿ." "ನಿಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದರೂ, ನೀವು—ನರ ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿಗಳು—ಜಗತ್ತಿನ ಸ್ಥಿರತೆ ಮತ್ತು ಜನರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತೀರಾ." ಪರಮಾತ್ಮನ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಕೃಷ್ಣರು 'ಓಂ' ಎಂಬ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಮಹಾ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟರು. ಆ ಇಬ್ಬರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಅವನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅವರ ರೂಪ ಮತ್ತು ವಯಸ್ಸಿನಂತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿ ಕೊಟ್ಟರು. ಪಾರ್ಥನು ಆ ವೈಷ್ಣವ ಲೋಕದ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದನು; ಅವನು ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಇರುವ ಯಾವ ಶಕ್ತಿಯೂ ಕೃಷ್ಣನ ದಯೆಯಿಂದಲೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಅನೇಕ ಮಹತ್ವದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸುಖಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರನ್ನು ಮಿಕ್ಕಿದ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದನು. ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ, ಎಲ್ಲರ ಇಚ್ಛಿತ ವರಗಳನ್ನು ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀಡಿದನು; ದೇವೇಂದ್ರನು ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ ಮಳೆಯನ್ನ ಸುರಿಸುವಂತೆ. ಅವನು ದುಷ್ಟ ರಾಜರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಇತರರ ಮೂಲಕ ಅವರ ನಾಶವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ, ಧರ್ಮವನ್ನು ಪುನಸ್ಥಾಪನೆ ಮಾಡಿದನು, ಧರ್ಮಪುತ್ರ ಮತ್ತು ಇತರರ ಮೂಲಕ. ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಶ್ರೀಮಂತ ದ್ವಾರಕಾಪುರದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಭಾಗ್ಯಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ವೃಶ್ಣಿಗಳ ಶ್ರೇಷ್ಠರ ಬಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ಶ್ರೀಯಿನ ಸ್ವಾಮಿ ಸುಖದಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಪುರದಲ್ಲಿ, ಮಹಿಳೆಯರು ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಯೌವನದ ಮಧುರತೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತ, ಬಾಲ್ ಮತ್ತು ಆಟಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಹೊಳಹುತ್ತಿದ್ದರೆ. ದ್ವಾರಕೆಯ ಬೀದಿಗಳು ಸದಾ ಜನರಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು; ಮದದಿಂದ ಉಕ್ಕುವ ಆನೆಗಳು, ಯೋಧರು, ಕುದುರೆಗಳು, ಚಿನ್ನದಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ ರಥಗಳು—allವು ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದವು. ತೋಟಗಳು ಮತ್ತು ವನಗಳಲ್ಲಿ, ಹೂವುಗಳ ಸಾಲುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಜೇನುಕುಟುಕುಗಳು ಮತ್ತು ಹಕ್ಕಿಗಳ ಹಾಡುಗಳು ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನು ತನ್ನ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಹೆಂಡತಿಯರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ಅವನು ಏಕೈಕ ಪ್ರಿಯನಾಗಿ ಸುಖವನ್ನ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಹೂಬೇಸಿದ ಹೂವುಗಳ ಪರಾಗದಿಂದ ಸುಗಂಧಿತವಾದ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೂವಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಮಲ, ಕುಮುದ, ನೀಲೋತ್ಪಲಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧವಾದ ನೀರುಗಳ ನಡುವೆ, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳ ನಡುವೆ ಅವನು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಸರೋವರಗಳ ನೀರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಹೆಂಡತಿಯರು ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರ ಸ್ತನಗಳ ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಅವನ ದೇಹವು ಅಲಂಕೃತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಗಂಧರ್ವರು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಡ್ರಮ್, ಜಾನ, ಮೃದಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ, ಗಾಯಕರು, ವಂಶಕಾರರು, ಮತ್ತು ಸಂಗೀತಗಾರರು ವೀಣೆ ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಚ್ಯುತನು ಆ ಹೆಂಡತಿಯರು ಹಾಸ್ಯಭರಿತವಾದ ಹೈಂಗಾರಿಕ ಚಲನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಮೇಲೆ ನೀರು ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಯಕ್ಷರ ರಾಜನು ಯಕ್ಷಿಯರ ಮಧ್ಯೆ ಹೇಗಿರುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವರ ವಸ್ತ್ರಗಳು ತೋಯಗೊಂಡಿದ್ದವು, ವಿಶಾಲ ಸ್ತನಗಳು ಹೊರಬಿದ್ದಿದ್ದವು, ಹೂವಿನ ಗುಚ್ಛಗಳಿಂದ ಅವನ ಮೇಲೆ ಚಿಮ್ಮುತ್ತ, ಪ್ರಿಯನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಅವರ ಮುಖಗಳಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲಾಸದ ಚಿರುನಗೆಯು ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದಿತು. ಕೃಷ್ಣನ ಎದೆ ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಹಾರದಿಂದ, ಆಟ ಮತ್ತು ಅಪ್ಪುಗಳ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಅವನ ಕೂದಲು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು; ಅವನು ಯುವತಿಯರಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ ನೀರು ಚಿಮ್ಮಿಸಿಕೊಂಡು, ಹೆಂಗಸಿನ ಆನೆಗಳ ನಡುವೆ ಆನೆರಾಜನಂತೆ ಸುಖವನ್ನ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಕೃಷ್ಣನು ನೃತ್ಯಗಾರ್ತಿ, ಗಾಯಕಿ, ಸಂಗೀತಗಾರ್ತಿ, ಮತ್ತು ಹೆಂಡತಿಯರಿಗೆ ಆಟಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಆಭರಣಗಳು ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಅವರ ಚಲನೆಗಳಿಗೆ ನಗೆಯಿಂದ, ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ, ಹಾಸ್ಯಮಯ ಮಾತು, ಅಪ್ಪುಗಳ ಮೂಲಕ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹೆಂಡತಿಯರ ಮನಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವನ ಕಡೆ ಸೆಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಅವರು ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು—ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಕುಂದನ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿತ್ತು; ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿದವರ ಅಥವಾ ಮೂಢರ ಮಾತುಗಳಂತೆ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದವು; ಅವರು ಕಮಲ ನೇತ್ರದವನನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತ, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಓ ಕುರರಿ, ನೀನು ನಿದ್ರೆ ಇಲ್ಲದೆ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಇಲ್ಲದೆ, ದ್ವಂದ್ವಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ; ಲೋಕದ ಪ್ರಭು ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ, ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ದೂರವಾಗಿದ್ದಾನೆ. ನೀನು ಕೂಡ, ನಮ್ಮಂತೆ, ಸ್ನೇಹಿತೆಯೆ, ಅವನ ಕರುಣಾದ ದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ನಗೆಯಿಂದ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆಘಾತಗೊಂಡಿದ್ದೀಯೆ?" "ನೀನು ರಾತ್ರಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ, ಸಂಗಾತಿಯ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಾರದಂತೆ, ದುಃಖದಿಂದ ಕೂಗುತ್ತಿರುವೆ, ಓ ಚಕ್ರವಾಕಿ. ನಾವು ಕೂಡ ಅಚ್ಯುತನ ಪಾದದಲ್ಲಿ ದಾಸ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ; ಅಥವಾ ನೀನು ತಲೆಗೆ ಹಾಕಲು ಹಾರವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೀಯಾ?" "ಓ ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ನೀರಿನ ಬಳಿ, ನಿದ್ರೆ ಇಲ್ಲದೆ, ರಾತ್ರಿ ಜಾಗೃತವಾಗಿರುವೆ; ಮುಕುಂದನು ನಿನ್ನ ಆತ್ಮದ ಗುರುತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ, ನೀನು ಕೂಡ ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರುವಂತೆ, ಅದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿದೆ." "ಓ ಚಂದ್ರ, ನಿನ್ನ ಬೆಳಕು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ, ನೀನು ಅತಿಕಾಯ ರೋಗದಿಂದ ಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೀಯೆ; ನಿನ್ನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಕತ್ತಲನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಂತೆ, ನಾವು ಗೊಂದಲದಿಂದ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ನೀನು ಕೂಡ ಮರೆತು, ನಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಾರದಂತೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದೀಯೆ?" "ಓ ಮಲಯ ಪರ್ವತದ ಗಾಳಿ, ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೋಪಗೊಂಡಿದ್ದೇವೆನೋ? ಗೋವಿಂದನ ಬದನೆ ನೋಡಿದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ನೀನು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಿಯೋಗದ ನೋವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ." "ಓ ಘನ, ನೀನು ಯದುಕುಲದ ಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ಬಹಳ ಪ್ರಿಯವಿರಬೇಕೆ; ನಮ್ಮಂತೆ, ನೀನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿದ್ದೀಯೆ, ಶ್ರೀವತ್ಸ ಚಿಹ್ನೆ ಹೊಂದಿರುವವನನ್ನು ಸದಾ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ. ವಿಯೋಗದಿಂದ, ನಿನ್ನ ಹೃದಯ ನಮ್ಮಂತೆ ಉದ್ವಿಗ್ನವಾಗಿದೆ; ಅವನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ನೀನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಅಶ್ರು ಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ—ಅವನ ಸಂಗದಿಂದ ಆಗುವ ನೋವು ಹೀಗಿದೆ." "ಓ ಕೋಗಿಲೆ, ನಿನ್ನ ನಡುಗುವ ಗಂಟಲು, ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳು ಮೃತರನ್ನು ಜೀವಂತಗೊಳಿಸುವ ಮಧುರತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿವೆ. ನನಗೆ ಹೇಳು, ನಾನು ನಿನ್ನಿಗೆ ಏನು ಮಾಡಬಹುದು, ಸ್ನೇಹಿತೆ? ಮಾತನಾಡು, ನೀನು ಪ್ರಿಯನ ಹೆಸರನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ." "ಓ ಪರ್ವತ, ನೀನು ಚಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ನೀನು ಮಹಾ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮಂತೆ, ನೀನು ವಸುದೇವನ ಮಗನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ, ಅವನನ್ನು ನಿನ್ನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಲು." "ಅಯ್ಯೋ, ಸಮುದ್ರದ ಹೆಂಡತಿಯರು, ಅವರ ಸರೋವರಗಳು ಒಣಗಿಹೋಗಿವೆ, ಕೈಗಳು ಬಾಡಿಹೋಗಿವೆ; ಅವರು ತಮ್ಮ ಕಮಲಗಳ ಸುಂದರತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ಪ್ರಿಯನಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಕೂಡ, ವಿಯೋಗದಿಂದ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ನೋವು ಹೊಂದಿ, ಪ್ರಿಯನ ಪ್ರೇಮದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಲ್ಲದೆ ನರಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ." "ಓ ಹಂಸ, ಸುಸ್ವಾಗತ! ನೀನು ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯು. ನಮಗೆ ಹೇಳು, ಶೌರಿಯ ಸುದ್ದಿ. ನೀನು ಅವನ ದೂತನಾಗಿದ್ದೀಯಾ? ಅವನು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಅವನು ಸುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾನೆಯೆ? ಅಥವಾ ಅವನ ಪ್ರೀತಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲಿಂದ ಕುಂದಿದೆಯೆ? ಅವನು ನಮ್ಮನ್ನು ಮರೆತರೆ, ನಾವು ಅವನಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡಬೇಕೆ? ಮಧುರವಾಗಿ ಹೇಳು, ಅವನ ಕೃಪೆಯ ಹೊರತು, ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಬೇರೆ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲ." ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಇಂತಹ ಭಾವನೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಮಾಧವನ ಹೆಂಡತಿಯರು ಯೋಗಿಗಳ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ, ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನ ಪಡೆದರು. ಅವನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಮಹಾ ಗಾನಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಡಿದಾಗ—even ಕೇಳಿದರೂ—ಅವನು ಹೆಂಗಸಿನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾನೆ; ಅವನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿದವರಂತು ಹೇಗೆ?