ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮುನಿಗಳು ತಮ್ಮ ದಂಡಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಶಾಂತಚಿತ್ತರಾಗಿ, ಸಮಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವರು, ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವಿನ ಆಸೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಸದಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಪರಮ ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನವೆಂದರೆ ಆ ಪರಮಾತ್ಮನೇ. ಆ ಪರಮಾತ್ಮನ ಪ್ರಿಯ ರೂಪವು ಶುದ್ಧ ಸತ್ವದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ದೇವತೆಯಂತೆ ಆರಾಧಿಸುವವನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಶಾಂತರು, ನಿರಾಶಯರು, ಜ್ಞಾನಿಗಳಾದವರು ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದೆ ಆತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಪರಮಾತ್ಮನು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಗುಣಗಳ ಸಹಿತವಾಗಿ ರಾಕ್ಷಸ, ಅಸುರ, ದೇವತೆ ಎಂಬ ಮೂರು ವರ್ಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸತ್ವಗುಣವೇ ಸಾಧನವಾಗುತ್ತದೆ. ಶುಕ ಮುನಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಜನರ ಸಂಶಯವನ್ನು ದೂರಗೊಳಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಸರಸ್ವತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪರಮಾತ್ಮನ ಪಾದಸೇವನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನೇ ಪಡೆದರು. ಸೂತನು ಮುಂದುವರೆದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಯಾರು ತಮ್ಮ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಪಾತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಮುನಿಪುತ್ರನ ಪಾದಕಮಲಗಳ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಭವಭಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ, ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಕುರಿತು ಇರುವ ಈ ಅಮೃತವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಸಂಸಾರ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ ಬರುವ ಶ್ರಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಪರಮಶಾಂತಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಶುಕನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಒಂದು ವೇಳೆ, ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪತ್ನಿಗೆ ಜನಿಸಿದ ಮಗುವು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದ ತಕ್ಷಣವೇ ಮೃತನಾಯಿತು, ಭರತ ವಂಶಜನೇ. ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆ ಮೃತ ಕಂದನನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ರಾಜನ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಇಟ್ಟು, ದುಃಖದಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಾಧೆಯಿಂದ ಈ ರೀತಿ ಅಳಲು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದನು: ರಾಜನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ದ್ವೇಷಿ, ದುರಾಚಾರಿ, ಲೋಭಿ, ಇಂದ್ರಿಯಾಸಕ್ತನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ನನ್ನ ಮಗುವು ಮೃತನಾಗಿದೆ. ರಾಜನು ಹಿಂಸೆಯಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುವವನಾಗಿದ್ದರೆ, ದುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸದಿದ್ದರೆ, ಪ್ರಜೆಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ದುಃಖ, ಬಡತನ, ಪೀಡೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ, ಎರಡನೇ ಮತ್ತು ಮೂರನೇ ಮಗುವೂ ಸತ್ತಾಗ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅವುಗಳನ್ನು ರಾಜನ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಇದೇ ಅಳಲನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದನು. ಈ ಘಟನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅರ್ಜುನನು ಒಂದು ದಿನ ಕೇಶವನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದನು. ಒಂಬತ್ತನೇ ಮಗುವೂ ಮೃತಪಟ್ಟಾಗ, ಅರ್ಜುನನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಬಳಿ ಹೋದನು. "ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಏನು ಕೊರತೆ ಇದೆ, ಧನುರ್ಧಾರಿಯೇ? ಇಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಯಜ್ಞ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರು ಸಹ ಇದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಧನ, ಪತ್ನಿ, ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ದುಃಖಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವವರು ನಿಜವಾದ ಕ್ಷತ್ರಿಯರಲ್ಲ, ಅವಮಾನಕರವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ," ಎಂದನು. "ಪ್ರಭು, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಾನು ನಿನ್ನ ಆಶಯವನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ವಿಫಲವಾದರೆ, ಪಾಪದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಬೆಂಕಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತೇನೆ," ಎಂದು ಅರ್ಜುನನು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದನು. ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಸಂಕರ್ಷಣ, ವಸುದೇವ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಧನುರ್ಧಾರಿಗಳಾದ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ ಮತ್ತು ಅಜೇಯ ರಥದ ಅನಿರುದ್ಧರೂ ಕೂಡ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ನೀನು ಲೋಕದಾಧಿಪತಿಗಳಿಗೂ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಹಂಬಲಿಸುವುದೇಕೆ? ನಾವು ನಿನ್ನ ಮಾತು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ." ಅರ್ಜುನನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಾನು ಸಂಕರ್ಷಣನಲ್ಲ, ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲ, ಕೃಷ್ಣನ ಪುತ್ರನೂ ಅಲ್ಲ; ನಾನು ಗಾಂಡೀವದಾರಿಯಾದ ಅರ್ಜುನ. ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತೂಗು ಮಾಡಬೇಡ, ಅದು ತ್ರ್ಯಂಬಕನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದೆ. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮರಣವನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನಾಗಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸುತ್ತೇನೆ." ಫಲ್ಗುನನ ಆಶ್ವಾಸನೆಯಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅರ್ಜುನನ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದನು. ನಂತರ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪತ್ನಿಗೆ ಪ್ರಸವ ಸಮಯ ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆತಂಕದಿಂದ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು: "ನನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಮರಣದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸು, ರಕ್ಷಿಸು!" ಅರ್ಜುನನು ಶುದ್ಧಜಲದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಗಾಂಡೀವವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು. ವಿವಿಧ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ, ಮೇಲೂ ಕೆಳಗೂ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಒಂದು ಬಲವಾದ ಅಡ್ಡಗೋಡೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಆಗ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪತ್ನಿಗೆ ಜನಿಸಿದ ಮಗು, ಅಳುತ್ತಾ, ದೇಹ ಸಮೇತ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಅಲಕ್ಷ್ಯವಾಗಿ ಅಡಗಿ ಹೋದನು. ಕೃಷ್ಣನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅರ್ಜುನನ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ತಿರಸ್ಕಾರವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು: "ನಾನು ಅವನ ಡಂಭವಚನಗಳನ್ನು ನಂಬಿದೇನು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಮೂರ್ಖತನ!" "ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಅನಿರುದ್ಧ, ರಾಮ, ಕೇಶವ ಕೂಡ ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲಿಲ್ಲ; ಇನ್ನು ಯಾರು Universeನಾಧಿಯಾದ ನೀನೇ ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸಬಲ್ಲೆ?" "ಅರ್ಜುನನ ಸುಳ್ಳು ಮಾತಿಗೆ, ಆತ್ಮಪ್ರಶಂಸೆಗೆ, ಅವನ ಧನುಸ್ಸಿಗೆ ಶಪಥ! ಅವನು ವಿಧಿಯ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಲು ಹಂಬಲಿಸುವುದೇ ಅವನ ಮೋಹ." ಹೀಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಋಷಿಯಿಂದ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಫಲ್ಗುನನು ತನ್ನ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸಮ್ಮಯನಿಯ ಕಡೆಗೆ, ಅಂದರೆ ಯಮಧರ್ಮ ರಾಜನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಗನನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳದೆ, ಇಂದ್ರನ ನಗರಕ್ಕೆ, ನಂತರ ಅಗ್ನಿ, ನಿರೃತಿ, ಸೋಮ, ವಾಯು ಮತ್ತು ವರుణನ ಪಟ್ಟಣಗಳಿಗೆ ಹೋದನು. ಅನುಕ್ರಮವಾಗಿ ರಸಾತಳ, ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳ ನಿವಾಸಗಳನ್ನೂ ತನ್ನ ಆಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಗನನ್ನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ, ತನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಲಾಗದೆ, ಬೆಂಕಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಬಂದನು. "ನಾನು ನಿನಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ; ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ತೂಗು ಮಾಡಬೇಡ. ನಮ್ಮ ಶುಭನಾಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಪುರುಷರು ಧನ್ಯರಾಗುತ್ತಾರೆ," ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು. ಹೀಗೆ ಅರ್ಜುನನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಲೋಕಾಧಿಪತಿಯಾದ ಅವನು, ತನ್ನ ದಿವ್ಯರಥವನ್ನು ಏರಿ ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದನು. ಅವನು ಏಳೂ ಖಂಡಗಳು, ಏಳೂ ಸಾಗರಗಳು, ಏಳೂ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಲೋಕಾಲೋಕ ಪರ್ವತವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ, ಶೈಬ್ಯ, ಸುಗ್ರೀವ, ಮೇಘಪುಷ್ಪ, ಬಲಾಹಕ ಎಂಬ ರಥದ ಕುದುರೆಗಳು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ, ಘೋರವಾದ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದವು. ಇದನ್ನು ಕಂಡು, ಮಹಾಯೋಗೇಶ್ವರನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವಂತೆ ಮುನ್ನಡೆಸಿದನು. ಆ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವು ಮನಸ್ಸಿನ ವೇಗದಿಂದ ಆ ಭಯಾನಕವಾದ, ದಟ್ಟವಾದ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿ, ತನ್ನ ತೀವ್ರ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಅದನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿತು; ರಾಮನ ಬಾಣವು ಶತ್ರುಸೈನ್ಯವನ್ನು ಭೇದಿಸುವಂತೆ. ಚಕ್ರದಿಂದ ತೆರವಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನು ಆ ಪರಮ, ಅಪಾರ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು, ಕತ್ತಲೆಗೆ ಪಾರಾಗಿ ನೋಡಿದನು; ಆದರೆ ಆ ಬೆಳಕಿನ ತೀವ್ರತೆಗೆ ಅವನು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು. ನಂತರ, ಗಾಳಿಯ ಚಲನೆಯಿಂದ, ಅವರು ಮಹಾ ತರಂಗಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ಜಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಸಾವಿರಾರು ಮಣಿಕಂಚುಕಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಅದ್ಭುತವಾದ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮಹಾ ಪ್ರಾಸಾದವನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಆ ಪ್ರಾಸಾದದ ಒಳಗೆ, ಸಾವಿರ ತಲೆಯುಳ್ಳ, ಪ್ರತೀತ ಮಣಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ, ಹಿಮಪರ್ವತದಂತೆ ಬಿಳುಪಾದ, ನೀಲಿ ಕಪ್ಪು ನಾಲಿಗೆಯುಳ್ಳ, ಎರಡು ಭಯಾನಕ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ, ಅದ್ಭುತ, ಅನಂತ ಮಹಾಸರ್ಪನನ್ನು ಕಂಡರು. ಆ ಸರ್ಪನ ಸುಖಾಸನದ ಮೇಲೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ, ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯ ಮಹಿಮೆಯುಳ್ಳ, ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ, ಗಾಢವಾದ ಮೇಘದಂತೆ ಕಪ್ಪು ವರ್ಣದ, ಪೀತಾಂಬರ ಧಾರಿಯಾದ, ಶಾಂತಮುಖ, ಸುಂದರ ವಿಶಾಲ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ದೃಷ್ಟಿಸಿದರು. ಆತನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಮಹಾಮಣಿಗಳ ಕಿರೀಟ, ಕುಂಡಲಗಳು, ಸಾವಿರ ಕುತ್ತುಲಿಯುಳ್ಳ ಕೂದಲುಗಳು ಪ್ರಕಾಶಮಾಲೆಯಂತೆ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವು; ಎಂಟು ದೀರ್ಘವಾದ ಸುಂದರ ಭುಜಗಳು, ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದ, ಶ್ರೀವತ್ಸ ಚಿಹ್ನೆಯುಳ್ಳ, ವನವಲಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿದ್ದನು.