ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಈ ಕಥೆಯು ಭಗವತಪಾದಿಗಳ ಪವಿತ್ರ ಭಾಗವತದಿಂದ, ದೇವತೆಗಳ, ಅಸುರರ ಮತ್ತು ಮಹಾತ್ಮರ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಅದ್ಭುತ ಘಟನಾವಳಿಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಓದುಗರೇ, ಒಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ, ವೃಕಾಸುರ ಎಂಬ ಅಸುರನು ಮಹಾದೇವನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲು ಬಲವಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದನು. ಅವನ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ತಿರುಗಿ ಉತ್ತರವಾಗಿ, ಶಿವನು, ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸಮಾಧಾನದಿಂದಲೂ, ಆದರೆ ನಗುತ್ತಾ, ಅವನಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ನೀಡಿದನು—'ಓಂ' ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿ, ಹಾವುಗೆ ಅಮೃತವನ್ನು ನೀಡಿದಂತೆ, ಆ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಆ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ವೃಕಾಸುರನು ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಶಿವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದನು. ಆದರೆ ಶಿವನು, ತನ್ನದೇ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ಭಯಭೀತನಾಗಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದನು. ವೃಕಾಸುರನು ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದನು; ಶಿವನು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ, ಆಕಾಶದ ಕೊನೆಯಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಕೊನೆಯವರೆಗೆ, ದಿಕ್ಕುಗಳ ಅಂಚುಗಳವರೆಗೆ, ಜಲಗಳೊಳಗೆಗೂ ಓಡಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ದೇವತೆಗಳ ನಾಯಕರು, ಯಾವುದೇ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳದೆ, ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು. ಆಗ ಶಿವನು ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ, ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಮೀರಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ、ごಯುಕ್ತರಾದ ಪರಮಾತ್ಮ ನಾರಾಯಣನು, ತ್ಯಾಗಿಗಳ ಪರಮ ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನವಾಗಿ, ಶಾಂತರಾದ, ದಂಡವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಮಹಾತ್ಮರು ಮರಳದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದನು. ಶಿವನು ಇಂತಹ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪಾಪವಿನಾಶಕನಾದ ಭಗವಂತನು ದೂರದಿಂದ, ತನ್ನ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುವ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು. ಅವನು ಮೆಕ್ಕಳನ್ನು, ಚರ್ಮವನ್ನು, ದಂಡವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತ, ಕುಶವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ವಿನಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಆಗ, ಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಶಕುನಿ ಪುತ್ರನೇ, ನೀನು ಬಹಳ ದೌರ್ಬಲ್ಯದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತೀಯೆ—ದೂರದಿಂದ ಬಂದೆಯೋ? ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮಾಡು; ಈ ಆತ್ಮ ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನೂ ಪೂರೈಸುವದು." ಮತ್ತು, "ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ನಮ್ಮಿಂದ ಗುಪ್ತವಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು; ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಜನರು ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಇತರರ ಮೂಲಕ ಸಾಧಿಸುವರು." ಶ್ರೀ ಶುಕನು ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ಭಗವಂತನ ಅಮೃತವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ವೃಕಾಸುರನ ದೌರ್ಬಲ್ಯವು ಮಾಯವಾಯಿತು. ಅವನು ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. ಆಗ ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: "ಇದು ಸತ್ಯವಿದ್ದರೆ, ದಕ್ಷಿಣ ಶಾಪದಿಂದ ಭೂತಗಣಾಧಿಪತಿಯಾದವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾವು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ." ಮತ್ತು, "ನೀನು ವಿಶ್ವಗುರುವಿನ ಮೇಲೆ ನಿಜವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಾನವನೇ, ನಿನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ನಿನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡು—ಸತ್ಯ ಸಾಬೀತಾಗಲಿ." "ಶಂಭುವಿನ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವದಾದರೂ ಅಸತ್ಯವಿದ್ದರೆ, ದಾನವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಅವನನ್ನು ಸುಳ್ಳುಗಾರನೆಂದು ತ್ಯಜಿಸು, ಯಾಕೆಂದರೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವವನನ್ನು ಪುನಃ ಅನುಸರಿಸಬಾರದು," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಭಗವಂತನ ಚಾತುರ್ಯಪೂರ್ಣ ಮಾತುಗಳಿಂದ ವೃಕಾಸುರನ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡಿತು. ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಮರೆತು, ಮೂಢತನದಿಂದ ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ತನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟನು. ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವನ ತಲೆ ಪಿಳಿದು, ಎತ್ತು ಬಿದ್ದಂತೆ ಬಿದ್ದುಹೋದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ "ಜಯ!", "ನಮಃ!", "ಶಭಾಶ್!" ಎಂಬ ಘೋಷಣೆಗಳು ಕೇಳಿಬಂದವು. ಹುಡುಗಿದ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಯಿತು; ದುಷ್ಟ ವೃಕಾಸುರನು ನಾಶವಾದುದರಿಂದ ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು—allರು ಹರ್ಷಗೊಂಡರು. ಶಿವನು ಸಂಕಟದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದನು. ಪರಮಾತ್ಮನು ಶಿವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಹಿಮಾಲಯಾಧಿಪತಿಯೇ, ಮಹಾದೇವನೇ, ಈ ದುಷ್ಟನು ತನ್ನ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ನಾಶವಾಗಿದೆ." "ಮಹಾತ್ಮರಲ್ಲಿ, ಪಾಪ ಮಾಡಿದವನು ಯಾರು ಉಳಿಯಬಲ್ಲರು? ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನೇ, ವಿಶ್ವಗುರುವಿಗೆ ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿದರೆ, ಉಳಿಯುವುದು ಹೇಗೆ?" "ಯಾರು ಈ ಶಿವನ ವಿಮೋಚನೆಯನ್ನು, ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಹರಿಯು ಮಾಡಿದುದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಶತ್ರುಗಳು ಜನನ-ಮರಣ ಚಕ್ರದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ." ಇದಾದ ನಂತರ, ಸರಸ್ವತಿಯ ತಟದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಯಜ್ಞ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರೊಳಗೆ ಒಂದು ಚರ್ಚೆ ಉದ್ಭವವಾಯಿತು: "ಮೂರು ದೇವರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಶ್ರೇಷ್ಠ?" ಎಂಬುದು. ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂದು ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮ ಪುತ್ರ ಭೃಗು ಅವರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ, ಸತ್ಯವನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಲು ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಭೃಗು ಮೊದಲು ಬ್ರಹ್ಮನ ಸಭೆಗೆ ಹೋದನು. ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಅವನು ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರವನ್ನೂ, ಸ್ತುತಿಯನ್ನೂ ಸಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡನು. ಆದರೆ ಆತ್ಮನಿಯಂತ್ರಕನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ತನ್ನೊಳಗೆ ಉದಯವಾದ ಕೋಪವನ್ನು ನೀರಿನಂತೆ ತಡೆಹಿಡಿದನು. ಅನಂತರ ಭೃಗು, ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿಯ ಮಹೇಶ್ವರನು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ಭೃಗು ಅವನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದನು, ಹೀಗಾಗಿ ಶಿವನು ಕೋಪಗೊಂಡು, ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಎತ್ತಿದನು. ಆದರೆ ಪಾರ್ವತಿದೇವಿ ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಮೃದುವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಭೃಗು ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಹೋದನು, ಅಲ್ಲಿ ಜನಾರ್ಧನನು ಶ್ರೀದೇವಿಯೊಡನೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾ ಇದ್ದನು. ಭೃಗುನು ಅವನ ಹೃದಯವನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ತಟ್ಟಿದನು. ಆಗ ಧರ್ಮಸಂರಕ್ಷಕನಾದ ಭಗವಂತನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೊಡನೆ ಎದ್ದು, ಭೃಗುಮುನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, "ಸ್ವಾಗತ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ಕುಳಿತು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮಾಡು; ನಿನ್ನ ಆಗಮನವನ್ನು ನಾವು ತಿಳಿಯದೆ ಕ್ಷಮಿಸು," ಎಂದನು. "ಪವಿತ್ರರಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರನಾದ ನೀನು, ನಿನ್ನ ಪಾದತೀರ್ಥದಿಂದ ನನಗೂ, ಲೋಕಕ್ಕೂ, ಲೋಕಪಾಲಕರಿಗೂ ಪಾವನವಾಗು," ಎಂದು ವಿನಂತಿಸಿದನು. "ಇಂದು ನಾನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಪಾಪವಿಲ್ಲದ ಐಶ್ವರ್ಯವು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯಿಡುತ್ತದೆ," ಎಂದನು. ಶ್ರೀ ಶುಕನು ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭೃಗುಮುನಿಗೆ ಪರಮ ಸಂತೋಷ, ತೃಪ್ತಿ, ಮೌನ, ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣೀರಿನ ಆನಂದವು ಉಂಟಾಯಿತು. ನಂತರ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಬ್ರಹ್ಮನಿಷ್ಠ ಋಷಿಗಳ ಸಭೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ, ತನ್ನ ಅನುಭವವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದನು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಋಷಿಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾಗಿ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ, ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ನಿರ್ಭಯತೆಯನ್ನು ನೀಡುವ ವಿಷ್ಣುವಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದರು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಧರ್ಮವೂ, ಜ್ಞಾನವೂ, ವೈರಾಗ್ಯವೂ, ಐಶ್ವರ್ಯವೂ, ಪಾವನತೆಯನ್ನು ನೀಡುವ ಕೀರ್ತಿಯೂ—allವು ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ, ಸಮಚಿತ್ತ, ನಿರಪೇಕ್ಷ, ಸದ್ಗುಣಿಗಳಾದ ಋಷಿಗಳು, ಸತ್ತ್ವಗುಣವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ, ಶಾಂತ, ನಿರಾಶ್ರಯ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಾದವರು ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ರಾಕ್ಷಸ, ಅಸುರ, ದೇವತೆ—allರೂ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಸತ್ತ್ವಗುಣವೇ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಲುಪುವ ಮಾರ್ಗ. ಹೀಗೆ, ಸರಸ್ವತ ತಟದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಜನರ ಸಂಶಯ ನಿವಾರಣೆಗೆ, ಪರಮಾತ್ಮನ ಪದಪದ್ಮಗಳ ಸೇವೆಯಿಂದ ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆದರು. ಈ ಪಾವನ ಕಥೆಯನ್ನು, ಮಹರ್ಷಿಪುತ್ರನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳ ಸುವಾಸನೆಯೊಂದಿಗೆ, ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಕುರಿತಂತೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಶ್ರವಣ ಮಾಡುವವನು, ಸಂಸಾರದ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ತೊರೆದು, ಪರಮ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಒಂದು ದಿನ, ದ್ವಾರಕಾಪುರಿಯಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪತ್ನಿಗೆ ಜನಿಸಿದ ಮಗುವು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮೃತನಾದನು, ಎಂದು ಶ್ರೀ ಶುಕನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ, ಭಕ್ತಿಯ, ಪರಮಾತ್ಮನ ಮಹಿಮೆಯ, ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧಗಳ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಗಳು ಉನ್ನತವಾಗಿ ಹರಿದುಹೋಗುತ್ತವೆ.