ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಧರ್ಮವಂತರು, ಆ ಮಹಾಕರುಣಾಮಯರಾದ ಧೂರ್ಜಟಿ, ಅಗ್ನಿಯು ಜ್ವಾಲೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವಂತೆ, ಆ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ತನ್ನ ಬಲಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಅವನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದನ್ನು ತಡೆಯಿದರು ಮತ್ತು ಅವನ ರೂಪವನ್ನು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗುವಂತೆ ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಆಗ ಶಿವನು ಅವನಿಗೆ, "ಸಾಕು ಅಂಗಲ! ನೀನು ಯಥೇಷ್ಠವಾಗಿ ನನ್ನಿಂದ ಒಂದು ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡು; ನಾನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಶರಣಾದವರು ನನಗೆ ನೀರನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೂ ಸಾಕು, ಆದರೆ ನೀನು ಅನವಶ್ಯಕವಾಗಿ ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದ್ದೀಯೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಆ ಪಾಪಾತ್ಮನು ದೇವರಿಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಹ ವರವನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು: "ನಾನು ಯಾರ ತಲೆಗೆ ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಇಟ್ಟರೂ, ಅವರು ತಕ್ಷಣ ಸಾಯಲಿ." ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರನು ಅಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ನಗುತ್ತಾ, "ಓಂ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದರು—ಹೇಗೋ ಅಗ್ನಿಯು ನಾಗನಿಗೆ ಅಮೃತವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿರುವಂತೆ. ಆಮೇಲೆ ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ತನ್ನ ವರವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಸ್ವಾಮಿ ಶಂಭುವಿನ ತಲೆಗೆ ಇಡಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಶಿವನು, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ವರದಿಂದ ಭಯಪಟ್ಟು, ಪಾರಾಗಿ ಓಡಿದರು. ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ಅವರ ಹಿಂದೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಶಿವನು ಭಯದಿಂದ ಕಂಪಿಸುತ್ತಾ, ಸ್ವರ್ಗಭೂಮಿಯ ಅಂಚುಗಳವರೆಗೆ, ದಿಕ್ಕುಗಳ ಗಡಿಗಳು, ಸಮುದ್ರಗಳೊಳಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಓಡಿದರು. ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವನ್ನೂ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ, ಮೌನವಾಯಿತು. ಬಳಿಕ, ಶಿವನು ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ—ಅಂಧಕಾರಕ್ಕೆ ಅತೀತವಾದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಲೋಕಕ್ಕೆ—ಹೋದರು. ಅಲ್ಲಿ ಪರಮಪದವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಯೋಗಿಗಳು, ದಂಡವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಶಾಂತಚಿತ್ತರು ತಲುಪುವ, ಬರುವರು ಮರಳಿ ಬಾರದೆ ಇರುವ, ಶ್ರೀಮನ್ ನಾರಾಯಣನು ತಾನೇ ನೆಲಸಿದ್ದಾನೆ. ಶಿವನು ಹೀಗೆ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪಾಪವಿನಾಶಕನು, ತನ್ನ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುವ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ದೂರದಿಂದ ಬಂದನು. ಅವನು ಕಟಿಬಂಧನ, ಮೃಗಚರ್ಮ, ದಂಡವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಕುಶವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಗೌರವದಿಂದ ವಿನಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಆಯುಧಧಾರಿ ಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಶಕುನಿಯ ಮಗನೇ, ನೀನು ತುಂಬಾ ಹತಾಶನಾಗಿರುವೆ—ದೂರದಿಂದ ಬಂದೆಯೋ? ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮಾಡು, ಏಕೆಂದರೆ ಆತ್ಮವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪೂರೈಸುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ನಮಗೆ ಹೇಳಲು ಅನಗತ್ಯವಾದ ರಹಸ್ಯವಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ತಿಳಿಸು; ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಜನರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಇತರರನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ." ಶ್ರೀ ಶುಕನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ: ಭಗವಂತನ ಅಮೃತದಂತೆ ಮಳೆಹರಡುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ರಾಕ್ಷಸನಿಗೆ ಶ್ರಮವನ್ನೆಲ್ಲ ಮರೆತು, ಅವನು ನಡೆದದ್ದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದನು. ಭಗವಂತನು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದರು: "ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ದಕ್ಷಿಣನ ಶಾಪದಿಂದ ರಾಕ್ಷಸತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಪ್ರೇತಪಿಶಾಚಾಧಿಪತಿಯಾದವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾವು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನೀನು ವಿಶ್ವಗುರುವಿನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ದಾನವರಾಧಿಯೇ, ನೀನು ಬೇಗ ನಿನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ನಿನ್ನ ತಲೆಗೆ ಇಟ್ಟು ಪರೀಕ್ಷಿಸು. ಶಂಭುವಿನ ಮಾತುಗಳು ಯಾವ ರೀತಿಯಿಂದಲಾದರೂ ಸುಳ್ಳಾಗಿದ್ದರೆ, ದಾನವರ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಅವನನ್ನು ಸುಳ್ಳುಗಾರನೆಂದು ತ್ಯಜಿಸು; ಯಾರು ಸುಳ್ಳು ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಅನುಸರಿಸಬಾರದು." ಭಗವಂತನ ಚಾತುರ್ಯಪೂರ್ಣ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಆ ಮೂಢನು ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ತನ್ನನ್ನು ಮರೆತು, ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ತನ್ನ ತಲೆಗೆ ಇಟ್ಟನು. ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ತಲೆ ಬಿರುಕಿ, ಹತ್ತಿರದ ಎಮ್ಮೆಯಂತೆ ಬಿದ್ದನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ "ಜಯ!", "ನಮಃ!", "ಶುಭಾಶಯ!" ಎಂಬ ಘೋಷಣೆಗಳು ಕೇಳಿಬಂದವು. ದುಷ್ಟ ವೃಕಾಸುರನು ಹತರಾದಾಗ, ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಯಿತು; ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು—allರು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು; ಶಿವನು ಸಂಕಟದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದರು. ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಶ್ರೀಹರಿ, ಮುಕ್ತನಾದ ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು: "ಮಹಾದೇವನೇ, ದೇವೇಶನೇ, ಈ ದುಷ್ಟನು ತನ್ನ ದುಷ್ಕೃತ್ಯದಿಂದಲೇ ನಾಶವಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಮಹಾತ್ಮರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಪಾಪ ಮಾಡಿದರೂ ಉಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ವಿಶ್ವನಾಥನೇ, ವಿಶ್ವಗುರುವಿಗೆ ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿದರೆ ಉಳಿಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ." "ಯಾರು ಈ ಪರ್ವತೇಶ್ವರನ ರಕ್ಷಣೆ ಕಥೆಯನ್ನು ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಶ್ರೀಹರಿಯು ಮಾಡಿದಂತೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಶತ್ರುಗಳು ಜನ್ಮಮರಣಚಕ್ರದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ." *** ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಮುಂದುವರೆದು ಹೇಳಿದರು: ರಾಜನೇ, ಸರಸ್ವತಿಯ ತಟದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಯಜ್ಞವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವರಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಯೊಂದು ಉದ್ಭವಿಸಿತು: "ಮೂರು ದೇವರುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು?" ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂದು ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮದ ಪುತ್ರನಾದ ಭೃಗುವನ್ನು ಕಳಿಸಿದರು. ಭೃಗು ಬ್ರಹ್ಮನ ಸಭೆಗೆ ಹೋದನು. ಅವನು ಪರೀಕ್ಷೆಯೆಂದು ನಮಸ್ಕಾರವನ್ನೂ ಸ್ತುತಿಯನ್ನೂ ಸಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಕ್ರೋಧ ಬಂತು; ಅವನು ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ಕೋಪಗೊಂಡನು. ಆದರೂ ಆತ್ಮನಿಯಂತ್ರಕನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ತನ್ನೊಳಗೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ಕೋಪವನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿದನು—ಹಾಗೆಂದರೆ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ತನ್ನ ಮೂಲದಿಂದಲೇ ನೀರನ್ನು ತೆಗೆದು ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸುವಂತೆ. ನಂತರ ಭೃಗು, ಹಿಮಾಲಯದ ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದನು, ಅಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಎದ್ದು, ತಮ್ಮ ಸಹೋದರನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ಭೃಗು ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಚ್ಛಿಸಲಿಲ್ಲ; ಅವನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಶಿವನು ಕೋಪಗೊಂಡು, ತನ್ನ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಮುಂದಾದನು. ಆಗ ಪಾರ್ವತೀದೇವಿ ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಮೃದುವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿದರು. ಬಳಿಕ ಭೃಗು ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಹೋದನು, ಅಲ್ಲಿ ಜನಾರ್ದನನು ನೆಲಸಿದ್ದನು. ಅವನು, ಶ್ರೀಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿದ್ದ ಭಗವಂತನನ್ನು, ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಿದನು. ಆಗ ಧರ್ಮರಕ್ಷಕನಾದ ಭಗವಂತನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೊಂದಿಗೆ ಏಳಿದರು. ತಮ್ಮ ಶಯನದಿಂದ ಇಳಿದು, ಭಗವಂತನು ಭೃಗುಮುನಿಗೆ ಶಿರಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, "ಸ್ವಾಗತ, ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ; ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಆಗಮನವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ ಕ್ಷಮಿಸಿ," ಎಂದನು. "ಪವಿತ್ರರಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರನಾದ ನೀನು, ಪಾದತೀರ್ಥದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು, ಲೋಕವನ್ನೂ, ಲೋಕಪಾಲಕರನ್ನೂ ಪಾವನಗೊಳಿಸು. ಇಂದು ನಾನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಅನುಗ್ರಹಪಾತ್ರನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಶ್ರೀಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲಸುವಳು." ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದರು: ಭೃಗು ವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಭಗವಂತನ ಮೃದು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆತನ ಹೃದಯ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಂತೃಪ್ತವಾಯಿತು, ಭಕ್ತಿ ತುಂಬಿ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತು, ಮಾತು ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಭೃಗು ಮತ್ತೆ ಬ್ರಹ್ಮನಿಷ್ಠರಾದ ಋಷಿಗಳ ಸಭೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ತಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಋಷಿಗಳು, ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾಗಿ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ, ವಿಶ್ವನಾಥನಾದ ವಿಷ್ಣುವಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದರು; ಯಾಕೆಂದರೆ ಆತನಿಂದ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಭಯರಹಿತತೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಧರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ, ಅಷ್ಟೈಶ್ವರ್ಯ, ಆತ್ಮಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಕೊಡುವ ಕೀರ್ತಿ—allವು ಆತನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ದಂಡವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ, ಶಾಂತ, ಸಮಚಿತ್ತ, ನಿರ್ಲಿಪ್ತ, ಸದ್ಗುಣಿಗಳಾದ ಯೋಗಿಗಳ ಪರಮ ಗಮ್ಯನಾಗಿ ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಆತನ ಪ್ರಿಯರೂಪ ಸತ್ವಗುಣವಾಗಿದ್ದು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಆರಾಧ್ಯ ದೇವತೆಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾನೆ; ಶಾಂತ, ನಿರೀಕ್ಷಾರಹಿತ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಆತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆತನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಗುಣಯುಕ್ತವಾಗಿ ರಾಕ್ಷಸ, ಅಸುರ, ಸುರ—ಈ ಮೂರು ವರ್ಗಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತವೆ; ಆ ಪವಿತ್ರಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸತ್ವವೇ ಸಾಧನವಾಗಿದೆ.