ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: ಆಶೀರ್ವಾದ ಮತ್ತು ಶಾಪಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ದೇವರಾದ ಬ್ರಹ್ಮಾ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವ ಮತ್ತು ಇತರರಲ್ಲಿ, ಶಿವನು ಅತ್ಯಂತ ವೇಗವಾಗಿ ವರ ಅಥವಾ ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಅಷ್ಟೇನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಕೊಡದು, ಮತ್ತು ಅಚ್ಯುತನು ಎಂದಿಗೂ ಕೂಡ ತಕ್ಷಣವೇ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ, ಪ್ರಿಯನೇ. ಈ ಕುರಿತು ಒಂದು ಪುರಾತನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿ ಶಿವನು ವೃಕಾಸುರನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದ ಮೇಲೆ ತೀವ್ರ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು. ಆಗ ಶಕುನಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ವೃಕ ಎಂಬ ದೈತ್ಯನು, ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಾರದರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಈ ಮೂವರು ದೇವರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಂತೋಷಪಡುವುದು ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ನಾರದರು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: ನೀನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿಯೇ ಗಿರೀಶನ ಬಳಿ ಹೋಗು; ಅವನು ಸ್ವಲ್ಪ ಗುಣಕ್ಕೂ ಅಥವಾ ದೋಷಕ್ಕೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಂತೋಷಪಡುವವನೂ ಅಥವಾ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವವನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ರಾವಣ ಮತ್ತು ಬಾಣನ ಸ್ತುತಿಗೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಅವರಿಗೆ ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು, ಆದರೆ ನಂತರ ಅವರು ಭಾರೀ ಸಂಕಟಕ್ಕೀಡಾದರು. ಈ ರೀತಿ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿದ ವೃಕಾಸುರನು, ತನ್ನ ದೇಹದ ಮಾಂಸವನ್ನು ಹವನದಂತೆ ಹರನ ಅಗ್ನಿಮಯ ಮುಖಕ್ಕೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು. ಏಳನೇ ದಿನ ದೇವರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗದೆ, ನಿರಾಶೆಯಿಂದ ಅವನು ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ತೀವ್ರವಾದ ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಿದನು, ಅವನ ಕೂದಲು ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ರಕ್ತದಿಂದ ತೊಯ್ದಿತು. ಅಂದಿನಂತೆಯೇ, ಮಹಾದಯಾಮಯ ಧೂರ್ಜಟಿಯವರು, ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಜ್ವಾಲೆ ಹೊರಹೋಗುವಂತೆ, ತಕ್ಷಣ ಅವನನ್ನು ತಡೆದು ಹಿಡಿದು ಅವನಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಶವಾಗದಂತೆ ಮಾಡಿ, ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಕಾಂತಿಮಯವಾಗಿ ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಶಿವನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: ಸಾಕು, ಅಂಗಲ! ನೀನು ಯಾವ ವರವನ್ನು ಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಚಿಸುತ್ತೀಯೋ, ಅದನ್ನು ಕೇಳು; ನಾನು ಸಮರ್ಪಿತರಾದವರಿಂದ ನೀರು ಕೊಟ್ಟರೂ ಸಂತೋಷಪಡುವವನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ನೀನು ಅನವಶ್ಯಕವಾಗಿ ತುಂಬಾ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ಆ ದುಷ್ಟನು ದೇವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಭಯ ಉಂಟುಮಾಡುವಂತಹ ವರವನ್ನು ಕೇಳಿದನು: ನಾನು ಯಾರ ತಲೆಗೆ ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಇಡುತ್ತೇನೆ, ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಸಾಯಬೇಕೆಂದು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ರುದ್ರನು ಅಸಂತೋಷದಿಂದಲೂ ನಗುತ್ತಾ, 'ಓಂ' ಎಂದು ಆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದನು—ಹಾಗೆನೇ ವಿಷವನ್ನು ಹಾವಿಗೆ ನೀಡಿದಂತೆ. ಆಮೇಲೆ, ಆ ವರದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು, ವೃಕಾಸುರನು ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಶಿವನ ತಲೆಗೆ ಇಡಲು ಹೊರಟನು. ಶಿವನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ವರದಿಂದ ಭಯಪಟ್ಟು ಹಿಂದೆ ಸರಿದನು. ದುಷ್ಟನು ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾ, ಶಿವನು ಭಯದಿಂದ ನಡುನಡುತಾ, ಆಕಾಶ ಭೂಮಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಓಡಿದನು, ದಿಕ್ಕುಗಳ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೂ ನೀರಿನೊಳಗೂ ಓಡಿದನು. ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವೇನು ಎಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು. ಆಗ ಶಿವನು ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಹೋದನು—ಅಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆ ಪಾರಾಗಿರುವ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ಯಾರು ಹೋದರೂ ಹಿಂದಿರುಗದ ಪರಮ ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ, ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ನಾರಾಯಣನು ತಪಸ್ವಿಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದನು. ಶಿವನು ಈ ರೀತಿ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಪಾಪವಿನಾಶಕನಾದ ಭಗವಂತನು ದೂರದಿಂದ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುವ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು. ಅವನು ಕಟಿಬಂಧ, ಮೃಗಚರ್ಮ, ದಂಡವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ, ಹಸ್ತದಲ್ಲಿ ಕುಶವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ವಿನಯದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಆ ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: ಶಕುನಿಪುತ್ರನೇ, ನೀನು ತುಂಬಾ ಕ್ಲಾಂತನಾಗಿದ್ದೀಯಂತೆ—ದೂರದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೀಯಾ? ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮಾಡು; ಈ ಆತ್ಮ ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳ ಪೂರೈಕೆಗಾರನು. ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯಲು ಅಸಾಧ್ಯವಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು; ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಜನರು ತಮ್ಮ ಗುರಿಯನ್ನು ಇತರರ ಮೂಲಕ ಸಾಧಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿ ಭಗವಂತನು ಅಮೃತಸಮಾನವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ವೃಕಾಸುರನಿಗೆ ಕ್ಲಾಂತಿ ಹೋಗಿ, ಅವನು ನಡೆದಿದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು. ಆಗ ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: ಇದು ಹೀಗಾದರೆ, ದಕ್ಷಿಣ ಶಾಪದಿಂದ ಭೂತಗಣಾಧಿಪತಿಯಾಗಿರುವವನ ಮಾತನ್ನು ನಾವು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ವಿಶ್ವಗುರುವಿನ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸವಿದ್ದರೆ, ದಾನವಾಧಿಪತಿಯಾದ ನೀನು, ಪ್ರಿಯನೇ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ನಿನ್ನ ತಲೆಗೆ ಇಡು—ಅದರ ಫಲವನ್ನು ನೋಡಿ. ಶಂಭುವಿನ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು ಇದ್ದರೂ, ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು; ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವವನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಅನುಸರಿಸಬಾರದು. ಭಗವಂತನ ಚಾತುರ್ಯಮಯ ಮತ್ತು ಕಪಟ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡಿತು. ತಾನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆತು, ಅವನು ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ತನ್ನ ತಲೆಗೆ ಇಟ್ಟನು. ತಕ್ಷಣ ಅವನ ತಲೆ ಚೆರಿದು, ಎತ್ತಿನಂತೆ ಬಿದ್ದು ಸತ್ತುಹೋದನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ "ಜಯ!", "ನಮಸ್ಕಾರ!", "ಶಭಾಶ್!" ಎಂಬ ಧ್ವನಿಗಳು ಕೇಳಿಬಂದವು. ದುಷ್ಟ ವೃಕಾಸುರನು ಹತರಾದಾಗ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಆಗಿತು; ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು—allರೂ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು, ಶಿವನು ಸಂಕಟದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದನು. ಪರಮಾತ್ಮನು ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿಯಾದ ಶಿವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು: ಮಹಾದೇವ, ದೈವಿಕನೇ, ಈ ದುಷ್ಟನು ತನ್ನದೇ ಪಾಪದಿಂದ ನಾಶನಾದನು. ಮಹಾತ್ಮರಲ್ಲಿ ಪಾಪ ಮಾಡಿದವರು ಯಾವನು ಉಳಿಯಬಲ್ಲನು? ವಿಶ್ವಗುರುವಿಗೆ ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿದರೆ, ಯಾರು ಉಳಿಯಬಲ್ಲರು? ಯಾರು ಈ ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿಯ ಉದ್ಧಾರವನ್ನು, ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಹರಿಯು ತನ್ನ ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಶತ್ರುಗಳು ಸಂಸಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: ರಾಜನೇ, ಸರಸ್ವತಿ ನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಯಜ್ಞ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆ ಏಳಿತು—ಈ ಮೂವರು ದೇವರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಶ್ರೇಷ್ಠ? ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂದು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರ ಭೃಗುಮುನಿಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಅವರು ಮೊದಲು ಬ್ರಹ್ಮನ ಸಭೆಗೆ ಹೋದರು. ಭೃಗುನು ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡದೆ, ಸ್ತುತಿ ಮಾಡದೆ, ಅವನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ನಿಂತನು. ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡನು. ಆದರೂ, ಆತ್ಮನಿಯಂತ್ರಕನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಕೋಪವನ್ನು ನದಿಯು ತನ್ನ ಮೂಲದಿಂದ ಬರುವ ನೀರಿನಿಂದ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ತಡೆಯುವಂತೆ ತಡೆದುಹಿಡಿದನು. ನಂತರ ಭೃಗುನು ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದನು, ಅಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಎದ್ದು ತನ್ನ ಸಹೋದರನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ಭೃಗುನು ಅವನನ್ನು ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಚ್ಛಿಸಲಿಲ್ಲ, ಅವನು ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಶಿವನು ಕೋಪಗೊಂಡು ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಅವನನ್ನು ಹತ್ಯೆಮಾಡಲು ಹೊರಟನು. ಆಗ ಪಾರ್ವತಿದೇವಿಯವರು ಶಿವನ ಪಾದದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು, ಮೃದು ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿದರು. ನಂತರ ಭೃಗುನು ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಹೋದನು, ಅಲ್ಲಿ ಜನಾರ್ದನನು ಶ್ರೀದೇವಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾ ಇದ್ದನು. ಭೃಗುನು ಅವನ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಒತ್ತಿದನು. ಆಗ ಭಗವಂತನು ಶ್ರೀದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ಎದ್ದು, ತನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಇಳಿದು, ಭೃಗುಮುನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, "ಸ್ವಾಗತ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕ್ಷಣ ಕುಳಿತುಕೋ; ನಿನ್ನ ಆಗಮನವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ ನಾವು ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು" ಎಂದನು. "ಪವಿತ್ರರಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರನಾದ ನೀನು, ನಿನ್ನ ಪಾದತೀರ್ಥದಿಂದ ನನಗೂ, ನನ್ನ ಭಕ್ತ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಪಾವನತೆ ದೊರಕಲಿ. ಇಂದು ನಾನು ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಅನನ್ಯ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ; ಪಾಪರಹಿತವಾಗಿರುವ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿರುವಳು" ಎಂದು ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು. ಈ ರೀತಿ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳಿದವನು, ಪಠಿಸಿದವನು, ಸಂಸಾರದ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.