ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಈ ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಆರಂಭ, ಮಧ್ಯ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಗಮನಿಸುವ, ಅವ್ಯಕ್ತ, ಜೀವಿಗಳು ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಇರುವ, ಈ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಋಷಿಗಳ ಮೂಲಕ ಆ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಪಾಲನೆ ಮಾಡುವ, ಯಾರು ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ, ದೇಹಧಾರಿ ಆತ್ಮವು ತನ್ನ ನೆಲೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವಂತೆ, ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವ ಹಕ್ಕಿ ತನ್ನ ಗೂಡು ತ್ಯಜಿಸುವಂತೆ, ಆ ಹರಿ, ಅವನ ವಿಶಿಷ್ಟ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಯಾವಾಗಲೂ ಮೂಲದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿದೆ, ಭಯವಿಲ್ಲದ ಅವನ ಮೇಲೆ ಸದಾ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ವೇದಗಳು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ 'ವೇದಗಳ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ' ಎಂಬ ಅಧ್ಯಾಯವು ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಅನಂತರ, ರಾಜನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ: ದೇವತೆಗಳು, ದಾನವಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರಲ್ಲಿ, ಅಶುಭವನ್ನು ಶುಭವೆಂದು ಪೂಜಿಸುವವರು ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಜರು, ಆದರೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯ ಹರಿ ಭಕ್ತರು ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾವು ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಸಂಶಯವಿದೆ: ವಿರೋಧಿ ಸ್ವಭಾವದ ಎರಡು ಪ್ರಭುಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರು ಏಕೆ ವಿಭಿನ್ನ ಫಲಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ? ಅಕ್ಕೆ ಶುಕನು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ: ಶಿವನು ಸದಾ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಗ್ಗೊಂಡಿರುವವನು, ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಆವರಿತವಾಗಿರುವನು—ಸತ್ವ, ರಜ, ತಮ ಎಂದು ಮೂರು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವನು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಮೂರು ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವೆನು. ಅವನಿಂದ ಹದಿನಾರು ವಿಭಿನ್ನ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳು ಉಂಟಾದವು; ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ, ಹರಿ, ಗುಣಗಳಿಗೆ ಪಾರಾಗಿರುವ, ಪರಮ ಪುರುಷ, ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಪಾರಾಗಿರುವವನು; ಅವನು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರುವ, ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನು—ಅವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರೆ, ಗುಣಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಗಳು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಅಜ್ಜನು, ರಾಜನು, ಭಗವಂತನ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅಚ್ಯುತನಿಗೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದರು. ಯದು ವಂಶದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದ ಭಗವಂತನು, ಅವನ ಶ್ರದ್ಧಯುತ ಸೇವೆಯಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿ, ಮಾನವರ ಪರಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: ನಾನು ಯಾರಿಗಾದರೂ ವಿಶೇಷ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ತೋರಿಸುವಾಗ, ಅವನ ಧನವನ್ನು ಕ್ರಮೇಣ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಆಗ ಅವನ ಬಂಧುಗಳು ಅವನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವನು ದುಃಖದಿಂದ ದುಃಖಪಡುವನು. ಅವನ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ವಿಫಲವಾದಾಗ, ಧನ ಲೋಭದಿಂದ ಬೇಸತ್ತಾಗ, ಅವನು ನನ್ನ ಭಕ್ತರನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ, ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಕೃಪೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಆ ಪರಮ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಬ್ರಹ್ಮ, ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿರುವ, ಶಾಶ್ವತ ಮತ್ತು ಅನಂತವಾದ—ಅದನ್ನು ಆತ್ಮವೆಂದು ತಿಳಿದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಸಂಸಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರಿಂದ, ಜನರು ನನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟವೆಂದು ಕಂಡು, ಇತರರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ; ತಕ್ಷಣ ದೊರಕುವ ವರಗಳಿಂದ—ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯ—ಮತ್ತೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ವರಗಳನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾ, ಗರ್ವ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶುಕನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ವರ ಮತ್ತು ಶಾಪಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳು—ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವ ಮತ್ತು ಇತರರು—ಇವರಲ್ಲಿ, ಶಿವನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ವರ ಅಥವಾ ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ, ಬ್ರಹ್ಮನು ತಕ್ಷಣ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅಚ್ಯುತನು ಎಂದಿಗೂ ತಕ್ಷಣ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುರಾತನ ಕಥೆ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ: ವೃಕಾಸುರನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದ ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿ ಶಿವನು ತೊಂದರೆಗೆ ಗುರಿಯಾದರು. ಶಕುನಿಯ ಮಗ ವೃಕ ಎಂಬ ಅಸುರನು, ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಾರದನು ಕಂಡು, ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಮೂರು ದೇವರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸಂತುಷ್ಟರಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ನಾರದನು ಅವನಿಗೆ: "ನೀವು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತೀರ, ಗಿರಿಶನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ; ಅವನು ಸ್ವಲ್ಪ ಗುಣ ಅಥವಾ ದೋಷದಿಂದಲೇ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗುತ್ತಾನೆ ಅಥವಾ ಕೋಪಗೊಂಡು ವರ ನೀಡುತ್ತಾನೆ," ಎಂದು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು. ರಾವಣ ಮತ್ತು ಬಾಣನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಂತೆ, ಶಿವನು ಅವರಿಗೆ ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದರೂ, ನಂತರ ಅವರು ಭಾರೀ ತೊಂದರೆಗೆ ಗುರಿಯಾದರು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ವೃಕಾಸುರನು, ಆತುರದಿಂದ ಶಿವನಿಗೆ ಹೋಗಿ, ತನ್ನ ದೇಹದಿಂದ ಮಾಂಸವನ್ನು ಹರಿಯ ಹವನದಾಗಿ ಹರರ ಬಾಯಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ಏಳನೇ ದಿನ, ದೇವರನ್ನು ಕಾಣಲು ವಿಫಲವಾದಾಗ, ನಿರಾಶೆಯಿಂದ, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಕತ್ತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ಅವನ ಕೂದಲು ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ತೊಯ್ದಿತು. ಅವನು ಹೀಗೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಾಗ, ದಯಾಮಯ ಧೂರ್ಜಟಿ, ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಜ್ವಾಲೆಯಂತೆ, ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಕೈಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ, ಅವನಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲು ಬಿಡದೆ, ಅವನ ರೂಪವನ್ನು ಪುನಃ ಸುಂದರವಾಗಿ ಪುನರ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಶಿವನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಸಾಕು, ಅಂಗಲ! ನೀನು ಬಯಸುವ ವರವನ್ನು ಕೇಳು; ನಾನು ನೀನು ಬಯಸಿದಂತೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಶರಣಾಗತರಿಂದ ನೀರು ಕೊಟ್ಟರೂ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗುತ್ತೇನೆ, ಆದರೆ ನೀನು ಅತಿಯಾದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದೀ." ಆ ದುಷ್ಟ ವೃಕಾಸುರನು, ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಭಯ ಉಂಟುಮಾಡುವಂತಹ ವರವನ್ನು ಕೇಳಿದನು: "ಯಾರ ತಲೆಗೆ ನಾನು ಕೈ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ, ಅವರು ಸತ್ತು ಹೋಗಲಿ." ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ರುದ್ರನು, ಅಸಂತುಷ್ಟನಾದರೂ, ನಗುತ್ತಾ 'ಓಂ' ಎಂದು ವರವನ್ನು ನೀಡಿದರು, ಹೇಗೆ ಅಮೃತವನ್ನು ಹಾವುಗೆ ನೀಡಿದಂತೆ. ಅನಂತರ, ವರವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು, ವೃಕಾಸುರನು ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಶಿವನ ತಲೆಗೆ ಹಾಕಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು; ಶಿವನು ತನ್ನದೇ ವರದಿಂದ ಭಯಪಟ್ಟು, ದೂರ ಹೋಗಿದರು. ಅವನಿಂದ ಹಿಂಬಾಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಭಯದಿಂದ ಕಂಪಿಸುತ್ತಾ, ಶಿವನು ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ಅಂಚುಗಳವರೆಗೆ, ದಿಕ್ಕುಗಳ ಗಡಿಗಳವರೆಗೆ, ನೀರಿನೊಳಗುವರೆಗೆ ಓಡಿದರು. ದೇವತೆಗಳು ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಲು ಅಸಾಧ್ಯತೆ ಕಂಡು, ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು; ಆಗ ಶಿವನು ವೈಕುಂಟಕ್ಕೆ, ಅಂಧಕಾರಕ್ಕೆ ಪಾರಾಗಿರುವ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ, ನಾರಾಯಣನು ಸ್ವತಃ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ, ತ್ಯಾಗಿಗಳ ಪರಮ ಗಮ್ಯ, ಶಾಂತರಾದವರು ದಂಡವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತಲುಪುವ ಸ್ಥಳ, ಅಲ್ಲಿ ಹೋದವರು ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಶಿವನು ಹೀಗೆ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಭಗವಂತನು, ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುವ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದೂರದಿಂದ ಬಂದನು. ಅವನ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಬಟ್ಟೆ, ಚರ್ಮ, ದಂಡ ಹಿಡಿದು, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಕುಶವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ವಿನಯದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಮಾತು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: "ಶಕುನಿಯ ಮಗನೇ, ನೀನು ಬೇಸತ್ತಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೀಯ; ದೂರದಿಂದ ಬಂದಿರುವೆಯಾ? ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮಾಡು, ಈ ಆತ್ಮವೇ ಎಲ್ಲಾ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವದು." "ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶವು ನಮ್ಮಿಗೆ ಹೇಳಲು ಬಹಳ ಗುಪ್ತವಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಮಹಾಬಲಿಯೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು; ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಜನರು ಇತರರ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ." ಶುಕನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಅಮೃತದಂತೆ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ವೃಕಾಸುರನಿಗೆ ಶ್ರಮ ಹೋಗಿ, ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹಳೆಯದಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದನು. ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: "ಹೀಗೆ ಇದ್ದರೆ, ನಾವು ದಕ್ಷಿಣನ ಶಾಪದಿಂದ ಪಿಶಾಚಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿರುವವನ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇರಿಸಲ್ಲ." "ನೀನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ವಿಶ್ವಗುರುವಿನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ದಾನವಾಧಿಪತೀಯೇ, ತಕ್ಷಣ ನಿನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ನಿನ್ನ ತಲೆಗೆ ಇಡು, ಸತ್ಯ ಸಾಬೀತು ಮಾಡಲಿ." "ಶಂಭುವಿನ ಮಾತುಗಳು ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಅಸತ್ಯವಾದರೆ, ದಾನವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಅವನನ್ನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವವನು ಎಂದು ತ್ಯಜಿಸು; ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವವರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಅನುಸರಿಸಬಾರದು." ಭಗವಂತನ ಚತುರ ಮತ್ತು ಕುಶಲ ಮಾತುಗಳಿಂದ, ವೃಕಾಸುರನ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡಿತು; ಆತ್ಮವಿಚಾರವಿಲ್ಲದೆ, ಮೂಢನು ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ತನ್ನ ತಲೆಗೆ ಇಟ್ಟನು. ಆಗ, ಅವನ ತಲೆ ಚಿರಿದು, ಅವನು ಬಿದ್ದನು, ಹಸು ಬಿದ್ದಂತೆ; ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ 'ವಿಜಯ', 'ನಮಸ್ಕಾರ', 'ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ' ಎಂಬ ಘೋಷಣೆಗಳು ಕೇಳಿಬಂದವು. ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಯಿತು, ದುಷ್ಟ ವೃಕಾಸುರನು ಕೊನೆಗೊಂಡು, ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು—allರು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು, ಶಿವನು ಸಂಕಟದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದನು. ಪರಮಾತ್ಮನು ಮುಕ್ತವಾದ ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಮಹಾದೇವನೇ, ದೇವತೆಯೇ, ಈ ದುಷ್ಟನು ತನ್ನ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ನಾಶವಾಗಿದೆ.