ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮಿಥಿಲಾ ರಾಜನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಕುರಿತು ಗಂಭೀರ ಚಿಂತನೆಗಳು ಮೂಡಿದ್ದವು. “ಯೋಗಿಯು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರ ಮನಸ್ಸು ಭ್ರಮಿತವಾಗಿದ್ದರೆ ಅವನು ದೂರವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಪ್ರಾಪ್ಯನಾಗಿದ್ದರೂ, ಭೌತಿಕ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾದವರು ಅವನನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ರಾಜನು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಆರಾಧನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು. ಆಗ ರಾಜನು ಭಗವಂತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, “ಪರಮಾತ್ಮನೇ, ಒಳಗಿನ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದವನು, ಆತ್ಮಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಿರುವವನು, ಮೃತ್ಯುವಿನಿಂದ ಆತ್ಮವನ್ನು ವಿಭಜಿಸುವವನು, ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಅಕಾರಣ ರೂಪಗಳನ್ನು ತಾಳುವವನು, ತಾನು ನಿರ್ಮಿತ ಮಾಡಿದ ಮಾಯೆಯಿಂದ ತನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವವನು, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. “ಆದರೆ, ಪ್ರಭು, ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಭಕ್ತರು, ನಮಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಿ—ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಮಾನವರ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ದುಃಖವೆಂದರೆ, ನೀವು ಅವರ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಅಪ್ರಾಪ್ಯನಾಗಿರುವುದು,” ಎಂದು ರಾಜನು ವಿನಂತಿಸಿದನು. ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಭಗವಂತನು, ತನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವವನು, ರಾಜನ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸ್ಮಿತವನ್ನಿಟ್ಟು ಮಾತನಾಡಿದನು. ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: “ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಈ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿರುವುದು ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ; ಅವರು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಪಾದಧೂಳಿಯಿಂದ ಆ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇವತೆಗಳು, ತೀರ್ಥಗಳು, ಪವಿತ್ರ ನದಿಗಳು ದೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಪರ್ಶ, ಪೂಜೆಯಿಂದ ಕ್ರಮೇಣ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ದೃಷ್ಠಿಯಿಂದ ಅವು ಕೂಡ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಜನ್ಮದಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ; austerity, ಜ್ಞಾನ, ತೃಪ್ತಿ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನು ಇನ್ನೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ನನ್ನ ಈ ಚತುರ್ಭುಜ ರೂಪವೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಷ್ಟು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನೀನು ಎಲ್ಲಾ ವೇದಗಳ ರೂಪವಾಗಿದ್ದೀಯ; ನಾನು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ರೂಪವಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಅರ್ಥಹೀನರು, ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯದವರು, ಈಶ್ವರ, ಗುರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಆತ್ಮವನ್ನು ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಪ್ರತಿಮೆಗಳೆಂದು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವ ಹಾಗೂ ಸ್ಥಿರವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಕಾರಣಗಳೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ರೂಪಗಳೆಂದು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಈ ಮಹರ್ಷಿಗಳನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಪೂಜಿಸು; ಈ ರೀತಿಯ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪೂಜಿತನಾಗುತ್ತೇನೆ—ಅಂತೆಯೇ, ದೊಡ್ಡ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡ ಪೂಜಿಸಿದರೂ ನಾನು ಪೂಜಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತನ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವನ್ನು ಪಡೆದ ರಾಜನು, ಮಿಥಿಲಾದ ರಾಜನು, ಮಹಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಪೂಜಿಸಿದನು, ಅವರನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಆತ್ಮದಂತೆಯೇ ಕಂಡನು ಮತ್ತು ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನೊಳಗೊಂಡನು. ರಾಜನೇ, ಭಗವಂತನು, ತನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿತನಾಗಿರುವವನು, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು, ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಮರಳಿದನು. ಇದರಿಂದ, ದ್ವಿತೀಯ ಭಾಗದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎಪ್ಪತ್ತಾರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವಾದ “ಶ್ರುತದೇವನ ಅನುಗ್ರಹ” ಎಂಬ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಂಡಿತು; ಇದು ಪರಮಹಂಸರಿಗಾಗಿ ರಚಿಸಿದ ಶ್ರೀಮದ್ ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ಪರೀಕ್ಷಿತನು ಶುಕಮುನಿಗೆ ಕೇಳಿದನು: “ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಿರ್ವಚನೀಯ, ಪರತತ್ತ್ವ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ, ಗುಣಾಧಾರವಾದ ವೇದಗಳು ಹೇಗೆ ಅವನು ಇರುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲದೂ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಪರಮಾತ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸುತ್ತವೆ?” ಶುಕಮುನಿಯು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಪ್ರಭು, ಜಗತ್ತಿನ ಜೀವಿಗಳ ಬುದ್ಧಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಮನಸ್ಸು, ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು—ಇವು ಇಂದ್ರಿಯವಸ್ತುಗಳಿಗಾಗಿ, ಲೋಕೋತ್ಪತ್ತಿಗಾಗಿ, ಸ್ವಯಂ ಆತ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಅನಾಸಕ್ತಿಗಾಗಿ. ಇದು ಬ್ರಹ್ಮನ ಉಪನಿಷತ್ತು; ಪುರಾತನರು ಇದನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಯಾರು ಇದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಧರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಏನೂ ಹೊಂದಿರದೆ ಇದ್ದರೂ ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ನಾನು ನಾರಾಯಣದಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಮತ್ತು ನಾರದ ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣ ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಒಂದು ದಿನ, ಪ್ರಭುಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ನಾರದನು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ, ನಾರಾಯಣ ಮಹರ್ಷಿಯ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಶಾಶ್ವತ ಮಹರ್ಷಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಬಂದನು. ಭಾರತ ದೇಶದಲ್ಲಿ, ಜನರ ಹಿತ ಮತ್ತು ಶುಭಕ್ಕಾಗಿ, ಧರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ, ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಯುಗ ಆರಂಭದಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದವನು. ಅಲ್ಲಿ, ಕಲಾಪ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮಹರ್ಷಿಗಳ ನಡುವೆ, ನಾರದನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದನು. ಅವನಿಗೆ, ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಕೇಳುತ್ತಾ, ಭಗವಂತನು ಬ್ರಹ್ಮನ ತತ್ತ್ವವನ್ನು, ಜನಲೋಕದ ಪುರಾತನ ನಿವಾಸಿಗಳಿಂದ ಬಂದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು. ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: ಒಂದು ದಿನ, ಜನಲೋಕದಲ್ಲಿ, ಸ್ವಾಯಂಭುವ ವಂಶಜರು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಯಜ್ಞ ಮಾಡಿದರು; ಅಲ್ಲಿಯೇ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಇದ್ದರು. ನೀನು ಶ್ವೇತದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋಗಿದ್ದಾಗ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ವೇದಗಳು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ತತ್ತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾದ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯಿತು; ನೀನು ಈಗ ನನಗೆ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉದಯವಾಯಿತು. ಅವರು ಜ್ಞಾನ, austerity, ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಾನರಾಗಿದ್ದರು; ಅವರ ಸೊತ್ತು, ಶತ್ರು, ಮಿತ್ರ—all were similar; ಕೆಲವರು ತತ್ತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು, ಇತರರು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳಿದರು. ಶ್ರೀ ಸನಂದನನು ಹೇಳಿದನು: ತನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಲಗಿದನು; ನಂತರ, ವೇದಗಳು ಅವನನ್ನು ತಮ್ಮ ಗುರುತುಗಳಿಂದ ಎಬ್ಬಿಸಿದವು. ಹೆಸರಾಂತ ಬಾರ್ಡುಗಳು ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ರಾಜನನ್ನು ಅವನ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ಹಾಡಿ ಎಬ್ಬಿಸುವಂತೆ, ವೇದಗಳ ಸಹಾಯಕರೂ ಅವನನ್ನು ಶ್ಲೋಕಗಳಿಂದ ಎಬ್ಬಿಸಿದರು. ವೇದಗಳು ಹೇಳಿದವು: “ವಿಜಯ, ವಿಜಯ! ಏಕಲವ್ಯ, ಅಜಯ, ಗುಣಗಳಿಂದ ಪಡೆದ ದೋಷಗಳನ್ನು ತೊಡಗಿಸು! ನೀನು ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವನು. ಅವ್ಯಕ್ತ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಗಳ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯು ನೀನು; ವೇದಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ನೀನು ಸ್ವಯಂ ನಿರ್ವಚನೀಯವಾದ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಚಲಿಸಿದಾಗ ಅವುಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.” ಈ ವಿಶಾಲ ಜಗತ್ತು ಇರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಇದನ್ನು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅಸ್ಥಿರವೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ; ಜೇಡದ ರೂಪಾಂತರಗಳು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸಿ ಅಸ್ತಮಿಸುತ್ತವೆ, ರೂಪಾಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು, ವಾಕ್ಯ, ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ—ಹೀಗಾಗಿ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮಾನವರ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಅಸತ್ಯವಾಗಿರುವುದೇ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಪ್ರಭುವೇ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನಿನ್ನ ಕಥೆಗಳ ಅಮೃತ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ತಮ್ಮ austerityಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಕಾಲ ಮತ್ತು ಕಾಮನಾವೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದವರು ನಿನ್ನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ನಿರಂತರ ಆನಂದ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಾಣಗಳು ದೇಹವನ್ನು sosten ಮಾಡುತ್ತಾ ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅನುಸರಿಸುವಂತೆ, ಮಹಾ ಭೂತಗಳು, ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವು. ಆಹಾರದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಜೀವಿಗಳ ಕ್ರಮವೂ ನಿನ್ನ ರೂಪವಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ನೀನು ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಅಸತ್ಯ ಎರಡಕ್ಕೂ ಅತೀತ; ಉಳಿದದ್ದು ನಿನ್ನ ಅಮೃತ ಸ್ವಭಾವ. ಯಾರು ಸೀಮಿತ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವರು, ಮಹರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ತಳಮಟ್ಟದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರು, ಹೃದಯವನ್ನು ಮಾರ್ಗವೆಂದು, ಅದರೊಳಗಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಕಾಶವನ್ನು ಮಾರ್ಗವೆಂದು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ, ಅನಂತನಾದ ನೀನು, ನಿನ್ನ ಪರಮ ಪದವು ತಲೆ ಮೇಲೆ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ; ಅದನ್ನು ತಲುಪಿದವರು ಮತ್ತೆ ಮೃತ್ಯುವಿನ ಬಾಯಿಗೆ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅದ್ಭುತವಾದ ಗರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರಣವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ನೀನು ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತೀ—ಅಗ್ನಿಯು ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳಗುವಂತೆ, ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಅನುಸಾರವಾಗಿ. ಆದರೆ, ಯಾರು ಮಿಥ್ಯಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಅವರಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪರಮ ಪದವು ಸಮಾನವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ; ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನವರು ನಿನ್ನ ಒಂದೇ ರಸವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ವೈವಿಧ್ಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ, ಒಳ ಮತ್ತು ಹೊರ ಎರಡನ್ನೂ ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದೀ; ನೀನು ಪುರುಷ, ಎಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಗಳ ಧಾರಕ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಗದಲ್ಲೂ ಇರುವವನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮಾನವರ ಮಾರ್ಗ ಮತ್ತು ವೇದಗಳ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ, ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟು. ಸ್ವಯಂ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು, ಕೆಲವರು ನಿನ್ನ ಅಮೃತಮಯ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಶ್ರಮ ಪಡುತ್ತಾ, ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೂಡ ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ, ಪ್ರಭು; ಅವರು ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಹಂಸದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳ ಭಕ್ತರ ಸಂಗದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪದ್ಮಪಾದಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರಿಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, embodied beings ತಮ್ಮ ಬಂಧು, ಮಿತ್ರ, ಪ್ರಿಯಜನರೊಂದಿಗೆ ಸಂಚರಿಸುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದಾಗ, ನಿನ್ನನ್ನು ನಿಜವಾದ ಹಿತೈಷಿ ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ಆತ್ಮವೆಂದು ಕಂಡು, ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಫಸೋಸ್! ಮಿಥ್ಯಾ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರು, ಸ್ವಯಂ ಹಾನಿಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಭಾರವಾದ ದೇಹವನ್ನು ಹೊತ್ತು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಂದ. ಯಾರು ಶ್ವಾಸ, ಮನಸ್ಸು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ದೃಢ ಯೋಗವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ—even their enemies attain you by remembrance. ಸರ್ಪರಾಜನ ಅಲಿಂಗನದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಮಹಿಳೆಯರು, ನಾವು ಕೂಡ—ನಿನ್ನ ಪದ್ಮಪಾದಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ರುಚಿಸಿದ ನಂತರ ಸಮಾನರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ನಿನ್ನ ಮೂಲ, ಅಂತ್ಯ, ಅಥವಾ ಪಥವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ? ಯಾರು ಋಷಿಯಿಂದ ಉದಯಿಸಿದವನು, ದೇವತೆಗಳು ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ? ಆದ್ದರಿಂದ, ಅವನು ಇರುವವನೂ ಅಲ್ಲ, ಇರುವವನೂ ಅಲ್ಲ, ಎರಡೂ ಅಲ್ಲ; ಅವನು ಕಾಲಕ್ಕೆ ಒಳಪಡುವವನಲ್ಲ. ಅವನು ಮಲಗಿರುವಾಗ, ಯಾವುದೇ ಶಾಸ್ತ್ರವೂ ಅವನನ್ನು ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಯಾರು ಆತ್ಮವು ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಸಾಯುತ್ತದೆ, ಅಥವಾ ದೇಹದಿಂದ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ, ಕೇವಲ ಕಾಣುವದನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೆನಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪುರುಷನು ಮೂರು ಗುಣಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ನಿನ್ನಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ನಿನ್ನಿಂದ ಅತೀತವಾಗಿ, ಈ ವಿಭಿನ್ನತೆಗಳು ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಹೊಂದಿಲ್ಲ. ಸುವರ್ಣವು ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ಅದರ ಮೂಲವನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ, ಆತ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆತ್ಮವೆಂದು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವರೂಪವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ; ರೂಪಾಂತರಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನ ಪರಮ ಸತ್ಯವನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅರಿತು, ಭಕ್ತರು ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನೊಳಗೊಂಡರು.