ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ನಂದ ಮತ್ತು ಅವನ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಗೋಪರು ಹಾಗೂ ಗೋಪಿಯರು, ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೋವಿಂದನ ಪದಪದ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲೀನಗೊಳಿಸಿ, ಅದರಿಂದ ದೂರವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ, ಹೃದಯಭರಿತವಾಗಿಯೇ ಮಥುರೆಗೆ ಹೊರಟರು. ಅವರ ಬಂಧುಗಳು ಹೀಗೆ ಹೊರಟ ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ತಮ್ಮ ದೇವರಂತೆ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವೃಷ್ಣಿಗಳು, ಮಳೆಗಾಲ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಅವರು ಯಾದವ ದೇವರುಗಳ ಮಹೋತ್ಸವದ ಬಗ್ಗೆ, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದ ಸ್ನೇಹಿತರ ಭೇಟಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಘಟನೆಗಳನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಜನರಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು. ಇದರಿಂದ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದ 'ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ವರ್ಣನೆ' ಎಂಬ ಎಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಪಾರೀಕ್ಷಿತ್ ರಾಜನು ಶುಕಮುನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು: "ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಸಹೋದರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ—ಅರ್ಜುನನು ಅವಳನ್ನು ಹೇಗೆ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು? ಅವಳು ಹೇಗೆ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯಾಗಿದ್ದಳು?" ಶುಕನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ಅರ್ಜುನನು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಪ್ರಭಾಸ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಸಂಬಂಧಿಯಾದ ಸುಭದ್ರೆಯ ಕುರಿತು ವಿಚಾರಿಸಿದನು. ಕೆಲವರು ರಾಮನು ಅವಳನ್ನು ದುರ್ಮುಖನಿಗೆ ಕೊಡಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತವರು ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅರ್ಜುನನು ಅವಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ತ್ರಿಡಂಡಿ ಸಂನ್ಯಾಸಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೊರಟನು. ಅಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು, ಅರ್ಜುನನು ಹಲವಾರು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ವಾಸವಿದ್ದು, ನಗರಸ್ಥರು ಮತ್ತು ರಾಮನಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದನು—ಆದರೆ ರಾಮನು ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ, ರಾಮನು ಅರ್ಜುನನನ್ನು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಆತಿಥ್ಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಹ್ವಾನಿಸಿ, ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಅನ್ನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು; ಅರ್ಜುನನು ಭಿಕ್ಷೆಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದನ್ನೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದ್ದನು. ಅಲ್ಲಿಯೇ, ಅರ್ಜುನನು ವೀರರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವಂತಹ ಮಹಾಪಾತ್ರೆಯಾದ ಸುಭದ್ರೆಯನ್ನು ಕಂಡನು. ಅವನ ಹೃದಯವು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಕುಸುಮಿತ ನೋಟದಿಂದ ಆಕೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಆಕರ್ಷಿತವಾಯಿತು. ಸುಭದ್ರೆಯೂ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ತನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದಳು; ಅವಳ ನಗು, ಲಜ್ಜಾಶೀಲವಾದ ಪಾರ್ಶ್ವದೃಷ್ಟಿ, ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಅರ್ಜುನನ ಮೇಲೆಯೇ ನೆಟ್ಟಿತು. ಅರ್ಜುನನು ಅವಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ, ಅವಳನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡನು; ಪ್ರೇಮಭಾವದಿಂದ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡಿತ್ತು. ಒಂದು ಮಹೋತ್ಸವದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಸುಭದ್ರೆಯು ರಥದಲ್ಲಿ ಕೋಟೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅರ್ಜುನನು ಅವಳ ಪೋಷಕರ ಮತ್ತು ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಅವಳನ್ನು ರಥದಲ್ಲಿ ಏರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದನು. ಅರ್ಜುನನು ರಥದ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ತನ್ನ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಬಂದ ಧೀರ ಯೋಧರನ್ನು ಓಡಿಸಿ, ತನ್ನದೇ ಜನರನ್ನು ಸಿಂಹವು ಜಿಂಕೆಗಳನ್ನು ಓಡಿಸುವಂತೆ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬರದಂತೆ ಮಾಡಿದನು. ಈ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದ ರಾಮನು, ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರವು ಉದ್ವೇಗಗೊಂಡಂತೆ, ಆಕ್ರೋಶಗೊಂಡನು. ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ರಾಮನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವನನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿದನು. ಬಲರಾಮನು ಈ ವಿವಾಹಕ್ಕೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಅಪಾರವಾದ ದಾನಗಳನ್ನು—ಹಸ್ತಿಗಳು, ರಥಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಪುರುಷರು, ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಬಹುಸಂಪತ್ತನ್ನು—ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಶುಕನು ಮುಂದುವರೆದು ಹೇಳಿದನು: ಕೃಷ್ಣನ ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಶ್ರುತದೇವ ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಬ್ಬನಿದ್ದನು. ಅವನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅಪಾರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ, ಎಲ್ಲ ಗುರಿಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದ, ಶಾಂತ, ಜ್ಞಾನಿ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನು. ಅವನು ಮಿಥಿಲೆಯ ವಿದ್ಯಹಗಳಲ್ಲಿ ಗೃಹಸ್ಥನಾಗಿ ವಾಸವಿದ್ದು, ಯಾತ್ರೆಗೆ ಬಂದದ್ದನ್ನಷ್ಟೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಸುಲಭವಾಗಿ ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದಿನವೂ, ಯಾತ್ರಾಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದದ್ದನ್ನಷ್ಟೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾಗಿ, ಅಗತ್ಯವಾದ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಭೂಮಿಯ ರಾಜನು ಬಹುಲಾಶ್ವ ಎಂಬ ಮಿಥಿಲದ ರಾಜನು, ವಿನಯಶೀಲನಾಗಿದ್ದನು; ಇಬ್ಬರೂ ಅಚ್ಯುತನಿಗೆ ಬಹುಪ್ರೀಯರಾಗಿದ್ದರು. ಈ ಇಬ್ಬರ ಮೇಲೂ ತೃಪ್ತನಾದ ಭಗವಂತನು, ದಾರುಕನು ತರಿಸಿದ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ಮಹರ್ಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿದ್ಯಹ ದೇಶಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದನು. ಆ ಮಹರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾರದ, ವಾಮದೇವ, ಅತ್ರಿ, ಕೃಷ್ಣ, ರಾಮ, ಅಸಿತ, ಅರುಣಿ, ನಾನು (ಶುಕ), ಬೃಹಸ್ಪತಿ, ಕಣ್ವ, ಮೈತ್ರೇಯ, ಚ್ಯವನ ಮತ್ತು ಇತರರು ಇದ್ದರು. ಓ ರಾಜನೇ, ಅವನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದರೂ, ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಜೆಗಳು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕರು ಅವನನ್ನು ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ಗ್ರಹಗಳೊಂದಿಗೆ ಉದಯಿಸುವಂತೆ, ಹಾರೈಸುತ್ತಾ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಾಣಲು ಬರುವುದಾಗಿತ್ತು. ಆನರ್ತ, ಧನ್ವ, ಕುರು, ಜಾಂಗಲ, ಕಂಕ, ಮತ್ಸ್ಯ, ಪಂಚಾಲ, ಕುಂತಿ, ಮಧು, ಕೇಕಯ, ಕೋಸಲ, ಅರ್ಣ ಮತ್ತು ಇತರ ಜನಪದಗಳ ಜನರು, ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು, ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅವನ ಪದುಮದಂತೆ ತೇಜಸ್ವೀ ಮುಖವನ್ನು, ದಯಾಮಯ ನಗುವಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮೃದು ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವನ ದಯಾಮಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯ ಅಂಧಕಾರವು ದೂರವಾದಾಗ, ಲೋಕಗುರು ಅವರೆ, ಅವರಿಗೆ ಭಯರಹಿತತೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ರೂಪದ ದರ್ಶನವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರು ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಡುಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿದವು; ಆ ಹಾಡುಗಳು ಆಕಾಶದಂತೆ ಶ್ವೇತವಾಗಿದ್ದು, ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವು. ಹೀಗೆ, ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ವಿದ್ಯಹ ದೇಶವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅಚ್ಯುತನು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನಾಗರಿಕರು ಮತ್ತು ಪ್ರಜೆಗಳು, ರಾಜನೇ, ಹರ್ಷಭರಿತವಾಗಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯ ಸಮರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದರು. ಅವರು ಭಗವಂತನನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಅವರ ಮುಖಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ಅರಳಿದವು; ಅವರು ಕೈಮುಗಿದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು, ಹಾಗೆಯೇ ಅವರು ಹಿಂದೆ ಕೇಳಿದ್ದ ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಗೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು. ಲೋಕಗುರು ನಮ್ಮ ಭಾಗ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಮಿಥಿಲೆಯ ರಾಜ ಮತ್ತು ಶ್ರುತದೇವ ಇಬ್ಬರೂ ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು. ಇಬ್ಬರೂ, ಮಿಥಿಲೆಯ ರಾಜ ಮತ್ತು ಶ್ರುತದೇವ, ಕೈಮುಗಿದು ದಾಶಾರ್ಹನನ್ನು ಹಾಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಆತಿಥ್ಯಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದರು. ಭಗವಂತನು ಅವರ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರಿತು, ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು, ಅವನು ಇಬ್ಬರ ಮನೆಗೂ, ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಮಹಾಮನಸ್ಸುಳ್ಳ ಜನಕನು, ದೂರದಿಂದ ಬಂದವರನ್ನೆಲ್ಲ—even ಸದಾಚಾರವಿಲ್ಲದವರನ್ನೂ—ತನ್ನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಉತ್ತಮ ಆಸನಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡಿ, ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿದನು. ಅವನ ಭಕ್ತಿಯು ಗಾಢವಾಗಿ, ಹೃದಯವು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದಾಶ್ರು ಹರಿದು, ಅವರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಪಾದಧೂಳಿಯನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿ, ಪಾದತೀರ್ಥವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು; ಅದು ಲೋಕವನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವುದಾಗಿದೆ. ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದವರೊಂದಿಗೆ, ಆ ಪಾದತೀರ್ಥವನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿ, ಭಗವಂತರನ್ನು ಸುಗಂಧ, ಹೂವಿನ ಹಾರ, ವಸ್ತ್ರ, ಧೂಪ, ದೀಪ, ಭೋಜ್ಯ, ಹಸು-ಎತ್ತುಗಳೊಂದಿಗೆ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಅವರನ್ನು ಸಿಹಿ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ, ಅವರು ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ತೃಪ್ತರಾಗಿರದಂತೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಾ, ಮಾತನಾಡಿದನು: "ನೀನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮ, ಸಾಕ್ಷಿ, ದ್ರಷ್ಟಾ ಆಗಿರುವೆ. ನಾವು ನಿನ್ನ ಪಾದಪದ್ಮವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವವರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಈಗ ನೀನು ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಂದಿರುವೆ. ನಿನ್ನ ಮಾತನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ನೀನು ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿರುವೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದೆ: ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರು, ಅವ್ಯಭಿಚಾರ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರು, ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅಥವಾ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗಿಂತಲೂ ಪ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು. ಯಾರು ನಿನ್ನ ಪಾದಪದ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ನೀನು ತ್ಯಾಗಿಗಳನ್ನು, ಶಾಂತಚಿತ್ತ, ನಿರಾಶ್ರಯ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಆತ್ಮವನ್ನು ನೀಡುವವನು. ಯಾದವ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿ, ನೀನು ಲೋಕದ ಶಾಂತಿಯಿಗಾಗಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಹರಡಿರುವೆ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿರುವೆ. ನಮಸ್ಕಾರಗಳು ನಿನಗೆ, ಭಗವಾನ್ ಕೃಷ್ಣ, ನಿರಂತರ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ನಾರಾಯಣ, ಶಾಂತ ತಪಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ ಮಹರ್ಷಿಗೆ. ದಯವಿಟ್ಟು, ನೀನು ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ವಾಸಮಾಡು; ನಿನ್ನ ಪಾದಧೂಳಿಯಿಂದ ನಿಮಿಯ ವಂಶವನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸು.