ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪ್ರತಿ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಆ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ, ಸಹವಾಸ ಮತ್ತು ಸೇವೆ ದೊರೆಯಲಿ ಎಂದು ಭಕ್ತನು ಹಾರೈಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ಮಹಾಪುರುಷನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಅವನಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ. ಭಕ್ತರಿಗೆ ಭಗವಂತನು ಅದ್ಭುತ ವೈಭವ, ರಾಜ್ಯಾಧಿಕಾರವನ್ನು ಕೊಡುವನು; ಆದರೆ ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಅವನು ಅದನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೂ ಪತನಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಆ ಜನಾರ್ದನನ ಭಕ್ತನು, ಸುತ್ತಲೂ ಎಲ್ಲ ಭೋಗಗಳಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾದ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಸಮಚಿತ್ತದಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯಜ್ಞಪತಿ, ದೇವತಾದೇವರಾದ ಶ್ರೀಹರಿಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮೂಲಸ್ಥಾನವಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಅವರಿಗಿಂತ ಮೇಲ್ವರಿಯದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಆ ಭಗವಂತನ ಪ್ರಿಯನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, ಅವನ ಸೇವಕರಿಂದಲೂ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅನಂತನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಶೀಘ್ರವೇ ಪುಣ್ಯಮಾರ್ಗವಾದ ಅವನ ಧಾಮವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಈ ರೀತಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪ್ರಿಯನಾದ ಭಗವಂತನ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದವನು, ಅವನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಉಂಟಾದರೆ, ಸಕಲ ಕರ್ಮಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇದರಿಂದ 'ಪೃಥುವಿನ ಕ್ರೋಧ ಕಥೆ' ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಅಶ್ಠ್ಯೊಂದು ಅಧ್ಯಾಯವು ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು. ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಒಮ್ಮೆ ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣ ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕಾಲಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸುವಂತಹ ಭಾರೀ ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣವು ಉಂಟಾಯಿತು. ರಾಜನೇ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ತಿಳಿದ ಜನರು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಶುಭವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಮಂತಪಂಚಕ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಸೇರುವದಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು. ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರಾಮನು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಿದನು; ರಾಜರ ರಕ್ತದಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಸರೋವರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದನು. ಅಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ರಾಮನು, ಕರ್ಮದಿಂದ ಅಸ್ಪರ್ಶಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಪಾಪ ನಿವೃತ್ತಿಗಾಗಿ ಜನರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಯಜ್ಞ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಮಹಾಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಭಾರತವಂಶಜರು, ವೃಷ್ಣಿಗಳು, ಅಕ್ರೂರ, ವಸುದೇವ, ಆಹುಕ ಮತ್ತು ಇತರರು ಕೂಡ ಆಗಮಿಸಿದರು. ಗದ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಸಾಮ್ಬ, ಸುಚಂದ್ರ, ಶುಕ, ಸಾರಣ ಮತ್ತು ಇತರರು ತಮ್ಮ ಪಾಪಗಳ ನಿವೃತ್ತಿಗಾಗಿ ಆಗಮಿಸಿದರು. ಅನಿರುದ್ಧನು ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಉಳಿದನು; ನಾಯಕನಾದ ಕೃತವರ್ಮನು ಕೂಡ ಇದ್ದನು. ಆ ದೇವಚಿಹ್ನೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ರಥಗಳ ಮೇಲೆ, ವೇಗವಾದ ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾಗಿದ್ದರು. ಮೇಘಗಳಂತೆ ಗರ್ಜಿಸುವ ಆನೆಗಳು, ವಿದ್ಯಾಧರರು ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಬಂಗಾರದ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪುರುಷರು, ಆ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮೆರೆದರು. ದಿವ್ಯ ಹಾರ, ವಸ್ತ್ರ, ಕವಚ ಧರಿಸಿದವರು, ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಉಪವಾಸದಿಂದ ಪುಣ್ಯಸ್ನಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಗಾವು, ವಸ್ತ್ರ, ಹಾರ, ಬಂಗಾರದ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದರು; ನಂತರ ರಾಮನ ಸರೋವರಗಳಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪುನಃ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದರು. ತಮ್ಮ ಆಹಾರವನ್ನು ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ, "ನಮಗೆ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ದೊರೆಯಲಿ" ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು; ಅನುಮತಿ ಪಡೆದ ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತರಾದ ವೃಷ್ಣಿಗಳು ತಮ್ಮೂ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿದರು. ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿ, ಮೃದುವಾದ ನೆರಳಿನ ಮರಗಳ ಕೆಳಗೆ ಆಸೆಪಟ್ಟಂತೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡರು. ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದ ರಾಜರು, ತಮ್ಮ ಬಂಧು-ಮಿತ್ರರನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಮತ್ಸ್ಯ, ಶೀನ, ಕೌಶಲ್ಯ, ವಿದರ್ಭ, ಕುರು, ಶೃಂಜಯ, ಕಂಬೋಜ, ಕೈಕೇಯ, ಮದ್ರ, ಕುಂತಿ, ಅನರ್ತ, ಕೇರಳ ಇತ್ಯಾದಿ ಜನಾಂಗಗಳವರನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಶತಾರು ಜನಾಂಗಗಳು—ತಮ್ಮ ಬೆಂಬಲಿಗರು, ವಿರೋಧಿಗಳು, ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ಗೋಕುಲದ ಮಿತ್ರರು, ಗೋಪರು, ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದ ಗೋಪಿಯರು—ಅವರುಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದರು. ಪರಸ್ಪರ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ನಂತರ ಭೇಟಿಯಾದ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಅವರ ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಮುಖಗಳು ಕಮಲದಂತೆ ವಿಕಸಿಸಿದವು; ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿದು, ರೋಮಾಂಚನಗೊಂಡು, ಕಂಠಾವರೋಧದಿಂದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಮಹಿಳೆಯರು ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಂಡು, ನಗುತ್ತಾ, ಶುಭದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು; ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ವಕ್ಷಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಒತ್ತಿಕೊಂಡು, ಕೈಗಳಿಂದ ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿದು ಪ್ರೇಮವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಹಿಂದಿನವರಿಗೆ ನಮನ ಮಾಡಿ, ಕಿರಿಯವರಿಂದ ಸ್ವಾಗತ ಪಡೆದು, ಪರಸ್ಪರ ಕುಶಲಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು; ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಕುರಿತು ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಸಿದರು. ಪೃಥಾ ತನ್ನ ಅಣ್ಣಂದಿರನ್ನು, ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ತಮ್ಮ ಪೋಷಕರನ್ನು, ತಮ್ಮ ಅಕ್ಕಂದಿರ ಪತ್ನಿಯರನ್ನು ಮತ್ತು ಮುಕುಂದನನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಾತುಕತೆ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಾದಳು. ಕುಂತಿ ಹೇಳಿದರು: "ಪ್ರಿಯ ಅಣ್ಣಂದಿರೇ, ನಾನು ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶುಭದೃಷ್ಟಿ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ." ಬಾಂಧವರು, ಪುತ್ರರು, ಸಹೋದರರು, ಪೋಷಕರೂ ಸಹ, ದುರಾದೃಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ತಮ್ಮವರನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರೀವಸುದೇವನು ಹೇಳಿದನು: "ತಾಯಿ, ಈ ಪುರುಷರ ಮೇಲೆ ಕೋಪಿಸಬೇಡ; ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ವಿಧಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಆಟಿಕೆಗಳು. ಲೋಕವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಭಗವಂತನೇ ಎಲ್ಲ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಪ್ರೇರಕನು. ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಕಂಸನ ಕಿರುಕುಳದಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚದರಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಈಗ, ತಂಗಿಯೇ, ವಿಧಿಯ ದಯೆಯಿಂದ ಪುನಃ ನಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ." ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದರು: ವಸುದೇವ, ಉಗ್ರಸೇನ ಮತ್ತು ಯದುಗಳು ರಾಜರನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರು. ರಾಜರು ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ನೋಡಿದ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣರಾದರು. ಭೀಷ್ಮ, ದ್ರೋಣ, ಅಂಬಿಕಾಪುತ್ರ, ಗಂಧಾರಿ ಮತ್ತು ಅವಳ ಪುತ್ರರು, ಪಾಂಡವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಪತ್ನಿಯರು, ಕುಂತಿ, ಸಂಜಯ, ವಿದುರ, ಕೃಪ—ಇವರುಲ್ಲರೂ ಇದ್ದರು. ಕುಂತಿಭೋಜ, ವಿರಾಟ, ಭೀಷ್ಮಕ, ಮಹಾನ್ ನಗ್ನಜಿತ್, ಪುರುಜಿತ್, ದ್ರುಪದ, ಶಲ್ಯ, ಧೃಷ್ಟಕೇತು, ಕಾಶಿರಾಜ—ಇವರುಗಳೂ ಇದ್ದರು. ದಮಘೋಷ, ವಿಶಾಲಾಕ್ಷ, ಮಿಥಿಲಾರಾಜ, ಮದ್ರ ಮತ್ತು ಕೈಕೇಯರ ರಾಜರು, ಯುಧಾಮನ್ಯು, ಸುಶರ್ಮ, ಬಾಹ್ಲಿಕ ಪುತ್ರರು—ಇನ್ನೂ ಅನೇಕರು ಇದ್ದರು. ಯುದ್ಧಿಷ್ಠಿರನಿಗೆ ಭಕ್ತರಾದ ಎಲ್ಲ ರಾಜರೂ, ಶ್ರೀಮಂತರೂ, ಶ್ರೀಹರಿಯು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರಿಂದ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ವೃಷ್ಣಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. "ಅಯ್ಯೋ, ಭೋಜರಾಜನೇ, ನೀವೆಲ್ಲರು ಪುಣ್ಯವಂತರು! ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭನಾದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನಿಮಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನೋಡುವ ಅವಕಾಶ ಇದೆ. ವೆದಗಳು ಯಾರು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತವೆಯೋ, ಅವರ ಪಾವನ ಮಹಿಮೆಯು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ಅವರ ಪಾದತೀರ್ಥ, ವಚನ, ಉಪದೇಶಗಳೆಲ್ಲ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಕಾಲದಿಂದ ಲಕ್ಷ್ಮೀಹೀನವಾದರೂ ಈ ಭೂಮಿಗೆ ಅವರ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದೆಲ್ಲ ಶುಭಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಅವರನ್ನು ನೋಡುವುದು, ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದು, ಅವರ ಹಿಂದೆ ನಡೆಯುವುದು, ಮಾತುಕತೆ, ಹಾಸಿಗೆ, ಆಸನ, ಭೋಜನ, ಬಂಧುತನ, ಕುಟುಂಬ—all ಇವುಗಳಿಂದ—even ನರಕಪಥದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷದಾತನಾದ ವಿಷ್ಣುವೇ ನಿಮ್ಮ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ." ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದರು: ಕೃಷ್ಣನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಯದುಗಳು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದ ನಂದನು, ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಗೋಕುಲದವರು, ಸಮರ್ಪಕವಾದ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅವರನ್ನು ನೋಡಲು ಸಮಂತಪಂಚಕ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ನಂದನನ್ನು ನೋಡಿ, ವೃಷ್ಣಿಗಳು ಬಹಳ ಸಂತೋಷಗೊಂಡರು; ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ ಭೇಟಿಯಾದ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಾಣವೇ ದೇಹಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು; ಅವರು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಆಲಿಂಗಿಸಿದರು.