ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಕಥೆಯು ಹೀಗೆ ಹರಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ: “ಇದು ನನಗೆ—ಯಾವಾಗಲೂ ದುರ್ಬಾಗಿಯೂ, ಬಡವನೂ ಆಗಿರುವ ನನ್ನಿಗೆ—ಐಶ್ವರ್ಯ ಬರುವ ಕಾರಣವೇ ಆಗಿದೆ; ಯದುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದವನಿಗೆ ದೊರೆಯುವ ಧನದ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರಣವೇನೂ ಇರಲಾರದು. ಈ ಮಹಾ ರಾಜನು ಕೇಳದೆ ಇದ್ದರೂ ಸಹ, ಯಾಚಕರಿಗೆ ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಮೋಡದಂತೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿ, ಅಗತ್ಯವಿರುವವರಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ದಶಾರ್ಹರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯನಾದ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನು, ಕೊಡುವುದಾದರೆ ಅದು ಎಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಇರಲಿ, ಸ್ನೇಹದಿಂದಲೇ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಮಹಾದಾನಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ, ನಾನು ಪ್ರೀತಿ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಒತ್ತ handful ಹುರಿದ ಧಾನ್ಯವನ್ನು ಅವನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು. ಜನಾರ್ದನನಂತಹ ಮಹಾತ್ಮನೊಂದಿಗೆ ನನಗೆ ಪೂರಕವಾದ ಸ್ನೇಹ, ಸಾಂಗತ್ಯ, ಸೇವೆ—ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರವೂ ದೊರೆಯಲಿ ಎಂದು ನಾನು ಹಾರೈಸುತ್ತೇನೆ. ಆ ಗುಣಗಳ ನಿಲಯನಾದ ಮಹಾತ್ಮನ ಒಡನಾಟದಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಅವನಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ. ಭಕ್ತನಾದವರಿಗೆ ಪ್ರಭು ಅದ್ಭುತ ಐಶ್ವರ್ಯ, ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಕೊಡುವನು; ಆದರೆ ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಅವನು ಕೊಡಲಾರನು, ಏಕೆಂದರೆ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಅವರ ಅವನತಿಯೂ, ಅಹಂಕಾರವೂ ಆಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತನು, ಸುತ್ತಲಿರುವ ಭೋಗಗಳ ನಡುವೆ ಇದ್ದರೂ, ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಅತಿಯಾದ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಆನಂದಿಸಿದನು. ಯಜ್ಞಪತಿಯಾದ ಹರಿಯನ್ನು, ದೇವತೆಗಳ ದೇವನನ್ನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅವನ ಮೂಲವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಅವರಿಗಿಂತ ಮೇಲು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಆ ರೀತಿ, ಭಗವಂತನ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, ಜಯಿಸಲಾರದವನಾದ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಸೇವಕರಿಂದ ಸೋತುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಶೀಘ್ರವೇ ಪುಣ್ಯಮಾರ್ಗವಾದ ಅವನ ಲೋಕವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು. ಈ ರೀತಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪ್ರಿಯನಾದ ದೇವನ ಕುರಿತು ಕೇಳಿದವನು, ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದರೆ, ಕರ್ಮಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ, ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ 'ಪೃಥುವಿನ ಕ್ರೋಧದ ಕಥೆ' ಎಂಬ ಎಪ್ಪತ್ತೊಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಂಡಿತು. ಶ್ರೀ ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ಒಮ್ಮೆ ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರು ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಹಾ ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣ ಸಂಭವಿಸಿತು—ಕಲ್ಪಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸುವಂತೆ. ರಾಜನೇ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಜನರು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಸಮಂತಪಂಚಕ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಶುಭವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಬಂದರು. ಅಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರಾಮನು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಿದನು; ರಾಜರ ರಕ್ತದಿಂದ ಮಹಾ ಸರೋವರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿಯೇ, ಭಗವಾನ್ ರಾಮನು, ಯಾವುದೇ ಕರ್ಮದ ಬಂಧನವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಪಾಪ ನಿವೃತ್ತಿಗಾಗಿ ಜನರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನಡೆಸಿದನು. ಆ ಮಹಾ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಭಾರತವಂಶಜರು, ವೃಷ್ಣಿಗಳು, ಅಕ್ರೂರ, ವಸುದೇವ, ಅಹುಕ ಮತ್ತು ಇತರರು ಕೂಡ ಆಗಮಿಸಿದರು. ಗದ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಸಾಮ್ಬ, ಸುಚಂದ್ರ, ಶುಕ, ಸಾರಣ ಮತ್ತು ಇತರ ಭಾರತವಂಶಜರೂ ತಮ್ಮ ಪಾಪಪರಿಹಾರದ ಆಶಯದಿಂದ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಅನಿರುದ್ಧನು ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಉಳಿದನು, ಕೃತವರ್ಮನೂ ಕೂಡ; ಅವರು ದೇವಚಿಹ್ನೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ರಥಗಳಲ್ಲಿ, ವೇಗವಂತವಾದ ಕುದುರೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೇಘಗಳಂತೆ ಗರ್ಜಿಸುವ ಆನೆಗಳು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ದೇವತೆಗಳು, ಚಿನ್ನದ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಪುರುಷರು—all ಅವರು ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ದೇವಮಾಲೆ, ದೇವವಸ್ತ್ರ, ದೇವಕವಚ ಧರಿಸಿದ ಅವರು ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರೊಡನೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿಯೇ, ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಪುಣ್ಯಶೀಲರಾಗಿದ್ದ ಅವರು ಉಪವಾಸದಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ಗೋಗಳು, ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಹಾರಗಳು, ಬಂಗಾರದಾಭರಣಗಳನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನಮಾಡಿದರು; ನಂತರ ರಾಮನ ಸರೋವರಗಳಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವೃಷ್ಣಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದರು. ತಮ್ಮ ಆಹಾರವನ್ನು ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ, 'ನಮಗೆ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ದೊರೆಯಲಿ' ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು; ನಂತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ತಾವು ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿದರು. ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಅವರು ಹಸಿರು ನೆರಳಿನ ಮರಗಳ ಕೆಳಗೆ ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡರು; ಅಲ್ಲಿ, ಬಂದಿದ್ದ ರಾಜರು, ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ನೆರೆಹೊರೆಯವರನ್ನು ಕಂಡರು. ಅವರು ಮತ್ಸ್ಯ, ಶೀನ, ಕೌಶಲ್ಯ, ವಿದರ್ಬ, ಕುರು, ಸೃಂಜಯ, ಕಾಂಬೋಜ, ಕೈಕೇಯ, ಮದ್ರ, ಕುಂತಿ, ಅನರ್ತ, ಕೇರಳ ಇತ್ಯಾದಿ ರಾಜವಂಶಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರು. ರಾಜನೇ, ಅವರ ಬಂಧುಗಳು, ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಗಳು, ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ಗೋಕುಲದ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಗೋಪರು, ಗೋಪಿಯರು—ಇವರುಗಳೆಲ್ಲರೂ ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ಎದುರುನೋಡುತ್ತಿದ್ದವರು—ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಪರಸ್ಪರ ಭೇಟಿಯಾದ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಅವರ ಹೃದಯ, ಮುಖಗಳು ಕಮಲದಂತೆ ಅರಳಿದವು; ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ, ರೋಮಾಂಚಿತಗೊಂಡು, ಕಂಠವು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ, ಪರಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಮಹಿಳೆಯರು ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಂಡು, ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ನಗುವಿನಿಂದ, ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು; ತಮ್ಮ ಕುಂಕುಮಪೂತವಾದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಒತ್ತಿಕೊಂಡು, ಭುಜಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಸಿದರು. ಮತ್ತೆ, ಹಿರಿಯರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕಿರಿಯರಿಂದ ಗೌರವ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಪರಸ್ಪರ ಸುಸ್ವಾಗತ, ಹಿತೈಷಿತೆಯ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡು, ಕೃಷ್ಣನ ಕುರಿತು ಪರಸ್ಪರ ಚರ್ಚಿಸಿದರು. ಪ್ರಿತಾ (ಕುಂತಿ) ತನ್ನ ಸಹೋದರರು, ಸಹೋದರಿಯರು, ಅವರ ಪುತ್ರರು, ಪೋಷಕರು, ಸಹೋದರಿಯರ ಪತ್ನಿಯರು ಮತ್ತು ಮುಕುಂದನನ್ನು ನೋಡಿ, ಸಂಭಾಷಣೆಯಿಂದ ತನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿದಳು. ಕುಂತಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು: “ಮಹಾನೀಯ ಸಹೋದರರೇ, ನಾನು ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿ ಭಾಗ್ಯವಂತಳಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ನೆನಸುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹಿತರು, ಬಂಧುಗಳು, ಪುತ್ರರು, ಸಹೋದರರು, ಪೋಷಕರು—ಯಾರೂ ಸಹ ದುರ್ದೈವ ಬಂದಾಗ ತಮ್ಮವರನ್ನು ನೆನಸುವುದಿಲ್ಲ.” ಶ್ರೀ ವಸುದೇವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ತಾಯಿಯೇ, ಈ ಪುರುಷರ ಮೇಲೆ ನೀನು ಕ್ರೋಧ ಪಿಡಿಯಬೇಡ; ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ವಿಧಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಆಟಿಕೆಗಳೆ. ಈ ಜಗತ್ತು ಭಗವಂತನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಇದೆ; ಅವನು ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಕಂಸನ ಪೀಡನೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚದುರಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಈಗ, ತಂಗಿಯೇ, ವಿಧಿಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತೆ ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿಸಿದೆ.” ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: ವಸುದೇವ, ಉಗ್ರಸೇನ ಮತ್ತು ಯದುಗಳಿಂದ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ವಾಗತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ರಾಜರು, ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ನೋಡಿ ಪರಮ ಆನಂದ ಮತ್ತು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು. ಭೀಷ್ಮ, ದ್ರೋಣ, ಅಂಬಿಕಾಪುತ್ರ, ಗಾಂಧಾರಿ ಮತ್ತು ಅವಳ ಪುತ್ರರು, ಪಾಂಡವರು ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರೊಡನೆ, ಕುಂತಿ, ಸಂಜಯ, ವಿದುರ, ಕೃಪ—ಅವರನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನೋಡಲಾಯಿತು. ಕುಂತಿಭೋಜ, ವಿರಾಟ, ಭೀಷ್ಮಕ, ಮಹಾನ್ ನಾಗ್ನಜಿತ್, ಪುರುಜಿತ್, ದ್ರುಪದ, ಶಲ್ಯ, ಧೃಷ್ಟಕೇತು, ಕಾಶಿರಾಜ—ಇವರೂ ಇದ್ದರು. ದಮಘೋಷ, ವಿಶಾಲಾಕ್ಷ, ಮಿಥಿಲಾರದ ರಾಜ, ಮದ್ರ ಮತ್ತು ಕೈಕೇಯ ರಾಜರು, ಯುಧಾಮನ್ಯು, ಸುಶರ್ಮ, ಬಹಳಿಕ ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಇತರ ರಾಜರು—ಎಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದರು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರು, ಶ್ರೀಯುತ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯರೊಡನೆ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ನಂತರ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರಿಂದ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಸನ್ಮಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವರು, ವೃಷ್ಣಿಗಳನ್ನು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಕೊಂಡಾಡಿದರು. “ಅಯ್ಯೋ, ಭೋಜರಾಜನೇ, ನೀನು ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಧನ್ಯನು! ಯಾಕೆಂದರೆ, ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ದೊರೆಯದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೀನು ಪುನಃ ಪುನಃ ನೋಡುತ್ತಿರುವೆ. ಅವನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ವೇದಗಳು ಹೊಗಳುತ್ತವೆ; ಅವನ ಪಾವನ ಕೀರ್ತಿ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ಅವನ ಪಾದೋದಕ, ವಚನ, ಉಪದೇಶಗಳು ಶುದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತವೆ; ಕಾಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಭಾಗ್ಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಅವನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಶಕ್ತಿ ಭೂಮಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಶುಭಗಳನ್ನು ತರುತ್ತದೆ.” ಹೀಗೆ ಆ ಪಾವನ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಪರಸ್ಪರ ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ಭಗವಂತನ ಸ್ಮರಣೆಯೊಂದಿಗೆ, ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.