ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಸೂರ್ಯೋದಯವಾದಾಗ, ನಮ್ಮ ಗುರು ಸಾಂದೀಪನಿಯವರು ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಬಂದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವರು ಬಹಳ ದುಃಖದಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡರು. ಗುರುವು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದರು: "ಅಯ್ಯೋ, ಪ್ರಿಯ ಮಕ್ಕಳೇ, ನೀವು ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಬಹಳ ಕಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಹಿತವನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ, ನನ್ನ ಸೇವೆಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಶಿಷ್ಯರು ತಮ್ಮ ಗುರುಗಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ನೀವು ನಿಜವಾದ ಮಾದರಿ. ಶುದ್ಧ ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕದಿಂದ, ತಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಆತ್ಮವನ್ನು ಗುರುಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವುದು ಶಿಷ್ಯಧರ್ಮ. ನಾನು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೆ, ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಸತ್ಯವಾದ ಅಭಿಲಾಷೆಗಳು ನೆರವೇರಲಿ. ವೇದ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಅಂಗಗಳನ್ನು ನೀವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಡೆಯಲಿ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ." "ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಗುರುನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ, ಗುರುಗೃಹದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವನು ಅನೇಕ ಅನುಭವಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ," ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಧನ್ಯರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು: "ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಗುರು, ನೀವು ಯಾವಾಗಲೂ ವಾಗ್ದತ್ತವಾದವರು, ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದು ನಾವು ಇನ್ನೂ ಯಾವುದು ಪೂರಕವಾಗಿಲ್ಲ? ವೇದಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆಗಿಂತ ಉತ್ತಮವಾದ ವರ್ಯ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ. ಗುರುಗೃಹವಾಸವೇ ಪರಮ ಭಾಗ್ಯ." ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿನ ಎಂಭತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವಾದ 'ಶ್ರೀದಾಮ ಚರಿತ್ರೆ' ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು: ಹರಿ, ಅಂದರೆ ಕೃಷ್ಣ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಿಳಿಯುವವರು, ಮೃದುವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಅವನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಇರುವ ಕೃಷ್ಣನು, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿದನು. ಆ ದೃಷ್ಟಿಯೇ ಧರ್ಮಾತ್ಮರ ಗುರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: "ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ನನಗಾಗಿ ಏನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ? ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತರುವ ಸ್ವಲ್ಪವಾದ ಕೊಡುಗೆಯೂ ನನಗೆ ಬಹುಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ತರುವ ದೊಡ್ಡ ಕೊಡುಗೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಲ್ಲ. ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಒಂದು ಎಲೆ, ಹೂ, ಹಣ್ಣು ಅಥವಾ ನೀರನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ನಾನು ಶುದ್ಧ ಹೃದಯದ ಭಕ್ತರಿಂದ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ." ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಶ್ರೀಹರಿಯ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಾಚಿಕೆಯಾಗಿ, ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಒಂದು ಮುಷ್ಟಿ ಒಣಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಲು ಮುಜುಗುಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದನು. ಆದರೆ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಾರಣವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು: "ಈ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹಿಂದೆ ನನ್ನನ್ನು ಸಂಪತ್ತಿಗಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಅವನ ಪತ್ನಿಯ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹದಿಂದ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಅಪರೂಪದ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ನೀಡಬೇಕು," ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮನೆಯಿಂದ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿದ್ದ ಒಣ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, "ಇದು ಏನು?" ಎಂದು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡಿದನು. "ಮಿತ್ರನೇ, ನೀನು ನನಗೆ ತಂದಿರುವ ಈ ಅರ್ಪಣೆ ಪರಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಈ ಅಕ್ಕಿ ಕಣಗಳು ನನಗೂ, ಈ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವಕ್ಕೂ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಆಗ, ಒಂದು ಮುಷ್ಟಿ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ತಿಂದ ನಂತರ, ಮತ್ತೊಂದು ಮುಷ್ಟಿಯನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಕೈಯೆತ್ತಿದಾಗ, ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿ, ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಶ್ರೀಹರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಹೊಂದಿದ್ದಳು, ಅವನ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಡಿದಳು. "ಓ ವಿಶ್ವಾತ್ಮನೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವವನಿಗೆ ಈ ಅರ್ಪಣೆ ಸಾಕು, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಐಶ್ವರ್ಯ ಸಿಗಲು," ಎಂದು ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಹೇಳಿದರು. ಆ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅಚ್ಯುತನ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿ, ಪಾನ ಮಾಡಿ, ಅಪಾರ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, словно ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಭಾವಿಸಿದನು. ಬೆಳಗ್ಗಾದಾಗ, ಎಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ, ಆತ್ಮಸಂತೋಷದಿಂದ, ಹರ್ಷಭರಿತನಾಗಿ, ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಯಾವುದೇ ಐಶ್ವರ್ಯ ದೊರೆತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವನು ಕೇಳಲೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನು ಮಹದರ್ಶನದಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದನು, ಸ್ವಲ್ಪ ನಾಚಿಕೆಯೂ ಹೊಂದಿದ್ದನು. "ಅಯ್ಯೋ, ನಾನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಬಡವನು, ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪ್ರಿಯನಾಗಿ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ನೋಡಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೇ ಅವನನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿಕೊಂಡಳು. ನಾನು ಯಾರು, ಪಾಪಾತ್ಮ, ಬಡವ, ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನು ಯಾರು, ಶ್ರೀಮಯನು! ನಾನು ಕೇವಲ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಆದರೆ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ತನ್ನ ಭುಜಗಳಿಂದ ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿದನು. ನಾನು ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ, ಸ್ನೇಹಿತನಂತೆ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದನು, ರಾಣಿ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಹತ್ತಿಯ ಪಂಕದಿಂದ ನನಗೆ ವಾತಾಯಿಸಿ ಸೇವಿಸಿದಳು. ದೇವತೆಗಳ ದೇವರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ದೇವತೆ, ನನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಒತ್ತಿ ಗೌರವಿಸಿದನು. ಮಾನವರಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗ, ಮೋಕ್ಷ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಐಶ್ವರ್ಯ, ಎಲ್ಲ ಸಾಧನೆಗಳ ಮೂಲವೇ ಅವನ ಪಾದಪೂಜೆ. ನಾನು ಬಡವನು, ಸಂಪತ್ತು ಸಿಕ್ಕರೆ ನಾನು ಗರ್ವದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡಬಹುದು ಎಂದು ಭಗವಂತನು ನನ್ನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಐಶ್ವರ್ಯ ನೀಡಲಿಲ್ಲ, ಇದು ಅವನ ದಯೆ," ಎಂದು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಮನೆಗೆ ಹತ್ತಿರ ಹೋದನು. ಆಗ, ಅವನ ಮನೆ ಸುತ್ತಲೂ ಸೂರ್ಯ, ಅಗ್ನಿ, ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ವಿಮಾನಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಅದ್ಭುತವಾದ ತೋಟಗಳು, ಹೂವಿನ ವನಗಳು ಅಲಂಕರಿಸಿತ್ತು, ಪಕ್ಷಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳ ಹಾಡು, ಹೂವಿನ ಹಸಿರು, ಕಮಲ, ನೀಲೋತ್ಪಲಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕೆರೆಗಳು ಇದ್ದವು. ಸುಂದರವಾದ ಗಂಡಸರು ಮತ್ತು ಹೆಂಗಸರು, ಮೃಗನಯನಗಳು, ಆಲಂಕೃತವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು. ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, "ಇದು ಯಾರ ಮನೆ? ಇದು ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಿತು?" ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಅವನ ಯೋಚನೆಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ, ದೇವತೆಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಗಂಡಸರು ಮತ್ತು ಹೆಂಗಸರು, ಸಂಗೀತ ಹಾಗೂ ವಾದ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ ಹೇಳಿದರು. ಅವನ ಪತ್ನಿ, ಪತಿಯು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ಆನಂದಭರಿತಳಾಗಿ, ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಂತೆ ತನ್ನ ಗೃಹದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಅವನನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಬೇಸರ ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪತಿಯನ್ನಾ ಆಲಿಂಗಿಸಿದಳು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡಿದನು—ಅವನ ಪತ್ನಿ ಆ ದಾಸಿಯರ ನಡುವೆ ದೇವತೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ರಾಜಮಹಲಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಅದು ನೂರಾರು ರತ್ನದ ಕಂಬಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿತ್ತು, ಇಂದ್ರನ ಮಂದಿರದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಹಾಲಿನ ನಗದಂತೆ ಮೃದುವಾದ ಹಾಸಿಗೆಗಳು, ಚಿನ್ನದ ಅಲಂಕಾರಗಳಿರುವ ಹಾಸಿಗೆಗಳು, ಚಿನ್ನದ ಪಕ್ಕದ ಕುರ್ಚಿಗಳು, ಮೃದು ಆಸನಗಳು, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಛತ್ರಗಳು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮುಡುಪುಗಳು ಇದ್ದವು. ಸ್ಪಟಿಕದ ಗೋಡೆಗಳು, ಪಚ್ಚೆಮಣಿಯ ನೆಲ, ರತ್ನದ ದೀಪಗಳು, ರತ್ನಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಮಹಿಳೆಯರು ಇದ್ದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಸಮಸ್ತ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಬಂದ ಈ ಮಹಾಸಂಪತ್ತನ್ನು ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು.