ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಒಂದು ದಿನ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಮಿತ್ರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಂದಿಗೆ ಹಳೆಯ ದಿನಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. "ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ," ಎಂದನು ಕೃಷ್ಣನು, "ನೀನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯಾ? ನಮ್ಮ ಗುರುಸಮೀಪ ವಾಸ ಮಾಡುವಾಗ ನಾವು ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸಿದ್ದೆವು ಎಂಬುದನ್ನು? ಗುರುಪತ್ನಿಯರು ಕೇಳಿದಾಗ ನಾವು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾಡಿಗೆ ಹತ್ತಿರದ ಮರಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ತರಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು." "ಒಂದು ಬಾರಿ, ನಾವು ಆ ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಭಯಾನಕವಾದ ಬಿರುಗಾಳಿ ಹಾಗೂ ಭಾರೀ ಮಳೆಗೆ ಒಳಗಾದೆವು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಮಿಸಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕತ್ತಲೆಯು ಆವರಿಸಿತು. ನದಿಯ ದಂಡೆಯು ಕೂಡ ತುಂಬಿ ಹರಿದು, ನಾವು ಯಾವ ದಿಕ್ಕು ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಾಗದೆ ಹೋದವು. ಆ ಭಾರೀ ಗಾಳಿ, ಮಳೆ ಮತ್ತು ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ನಾವು ಪರಸ್ಪರ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿ, ಬೇಸರದಿಂದ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು." "ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸೂರ್ಯೋದಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮ ಗುರು ಶ್ರೀ ಸಾಂದೀಪನಿ ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದು, ನಮ್ಮ ದುಃಖಭರಿತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಹಾಯ್, ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳೇ! ನೀವು ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ತೊಂದರೆ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೀರಿ! ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ, ನನ್ನ ಸೇವೆಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಇದು ಶಿಷ್ಯರು ತಮ್ಮ ಗುರುವಿಗಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಸತ್ಯ ಧರ್ಮ. ನಿಷ್ಕಪಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಗುರುಸೇವೆಗೆ ತೊಡಗಿದವರು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಸಾವು-ಬದುಕಿನಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ತುಂಬ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಹಿತಾಶೆಗಳು ಈಡೇರಲಿ, ವೇದಗಳ ಹಾಗೂ ಅವುಗಳ ಅಂಗಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನ ನಿಮಗೆ ದೊರಕಲಿ,' ಎಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರು." "ಗುರುವಿನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಅನುಭವಗಳು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪೂರ್ಣತೆ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ತರುತ್ತವೆ," ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಪುಣ್ಯಶೀಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು: "ಓ ದೇವದೇವಾ, ಲೋಕಗುರುವೇ, ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸಿದ್ದೇವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಮಗೆ ಇನ್ನೇನು ಅಪೂರ್ಣವಿದೆ? ನಿಮ್ಮಂತಹ ಸತ್ಯವಂತನನ್ನು ಗುರುವನ್ನಾಗಿ ಪಡೆದು, ವೇದಮಯವಾದ ದೇಹವಿರುವ ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆಗಿಂತ ಮತ್ತೊಂದು ಪುಣ್ಯವೇನು?" ಈ ಕಥೆಯು ಇಲ್ಲಿ ಮುಗಿದು, 'ಶ್ರೀದಾಮನ ಕಥೆ'ಯೆಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವತದ ಹತ್ತನೇ ಸ್ಕಂಧದ ಎಂಭತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಅಂತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇದಾದ ನಂತರ, ಶ್ರೀಮಾನ್ ಶುಕಮುನಿಯವರು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ: ಹೀಗೆ ಹರಿಯು ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆತನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಿಳಿಯುವವನು, ನಗುತ್ತಾ ಅವನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಕೃಷ್ಣನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿ, "ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನೀನು ಮನೆಯಿಂದ ನನಗೆ ಏನು ಉಡುಗೊರೆ ತಂದಿದ್ದೀಯಾ? ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತಂದ ಎಂತಹ ಸಣ್ಣ ಉಡುಗೊರೆ ನನಗೆ ಬಹು ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ತಂದ ದೊಡ್ಡ ಉಡುಗೊರೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗದು," ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. "ಯಾರಾದರೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಲೆ, ಹೂವು, ಹಣ್ಣು ಅಥವಾ ನೀರನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ, ಭಕ್ತನ ಶುದ್ಧ ಹೃದಯದಿಂದ ತಂದ ಆ ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನು ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ," ಎಂದನು ಕೃಷ್ಣನು. ಆದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಶ್ರೀಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯ ಎದುರು ಅಜ್ಜಡದಿಂದ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಒಣಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಲು ಮುಜುಗರಪಟ್ಟು, ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತನು. ಆಗ, ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಆತ್ಮವನ್ನು ನೋಡುವ ಕೃಷ್ಣನು ಅವನು ಬಂದಿದ್ದ ಕಾರಣವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು. "ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆಸ್ತಿ-ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಅವನ ಧರ್ಮಪತ್ನಿಯ ಆಶಯದಿಂದ ಹಾಗೂ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪವಾದ ಸಂಪತ್ತು ನೀಡಬೇಕು," ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಣಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಹೋದಿ, "ಇದು ಏನು?" ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. "ಓ ಸ್ನೇಹಿತಾ, ನೀನು ನನಗೆ ತಂದ ಈ ತೊಡೆಯೊಳಗಿನ ಒಣಅಕ್ಕಿಯು ನನಗೆ ಪರಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಈ ಅಕ್ಕಿಯ ದಾಣ್ಯದಿಂದ ನಾನು ಮತ್ತು ಈ ಜಗತ್ತು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತೇವೆ," ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು. ಒಂದು ಮುಷ್ಟಿ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ತಿಂದ ಬಳಿಕ, ಇನ್ನೊಂದು ಮುಷ್ಟಿಯನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಕೈ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿ ಅವರ ಕೈ ಹಿಡಿದು, "ಓ ವಿಶ್ವನಾಥಾ, ಈ ಒಂದು ಮುಷ್ಟಿಯೇ ಸಾಕು! ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವವನಿಗೆ ಲೋಕದ ಎಲ್ಲ ಐಶ್ವರ್ಯಗಳು ದೊರಕುತ್ತವೆ," ಎಂದಳು. ಆ ರಾತ್ರಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅಚ್ಯುತನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿ, ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ಪರಮಾನಂದದಿಂದ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿರುವವನಂತೆ ಅನುಭವಿಸಿದನು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಎಲ್ಲರಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಗೌರವಪಟ್ಟು, ಆತ್ಮಸಂತೋಷದಿಂದ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ಮನೆಯತ್ತ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಯಾವುದೇ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಅವನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ, ಕೃಷ್ಣನೂ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಮಹಾಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದ ಅನುಭವದಿಂದ ಅವನು ತೃಪ್ತನಾಗಿ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ—but ಸಂತೋಷದಿಂದ—ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. "ಓ, ನಾನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂಪದಲ್ಲಿ ದರಿದ್ರನಾದರೂ, ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ನನ್ನನ್ನು ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿದನು. ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯು ಆತನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾಳೆ. ನಾನು ಯಾರು, ಪಾಪಾತ್ಮ, ದೀನನು; ಕೃಷ್ಣನು ಯಾರು, ಶ್ರೀಮಂತನ ಅಧಿಷ್ಠಾನ! ನಾನು ಕೇವಲ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಆದರೆ ಅವನು ತನ್ನ ಭುಜಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದನು," ಎಂದು ಆತನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು. "ನಾನು ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದೆ, ನನ್ನ ಮಿತ್ರನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ನನ್ನನ್ನು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮನಂತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿದನು. ರಾಣಿ ನನ್ನನ್ನು ಮಕ್ಕಳ ಫನ್ನಿನಿಂದ ವಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ದೇವತೆಗಳಾದಂತೆ ಪಾದಸೇವೆ ಮುಂತಾದ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಸ್ವಯಂ ಕೃಷ್ಣನು ಮಾಡಿದನು. ದೇವತೆಗಳ ದೇವತೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ದೇವತೆ, ನನಗೆ ದೇವತೆಗಳಂತೆ ಗೌರವ ನೀಡಿದನು." "ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗ, ಮೋಕ್ಷ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಐಶ್ವರ್ಯ, ಎಲ್ಲಾ ಸಿದ್ಧಿಗಳ ಮೂಲವು ಆತನ ಪಾದಪೂಜೆಯಲ್ಲಿದೆ. ನಾನು ದರಿದ್ರನಾದರೂ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಬಂದರೆ ನಾನು ಗರ್ವದಿಂದ ಆತನನ್ನು ಮರೆತು ಬಿಡಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಕರುಣೆಯಿಂದ ನನಗೆ ಬಹು ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ನೀಡಲಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಆತನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಚಿಂತಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ತಾನು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸೂರ್ಯ, ಅಗ್ನಿ, ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ವೈಮಾನಿಕ ಭವನಗಳಿಂದ ಆವನ ಮನೆ ಸುತ್ತುವರೆದಿತ್ತು. ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತವಾದ ತೋಟಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕೂಗು, ಹೂವಿನ ತೊಟಗಳು, ಲೋಟಸ್ ಹೂಗಳು, ನೀಲೋತ್ಪಲಗಳು ತುಂಬಿದ ಸರೋವರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ಪುರುಷರು-ಮಹಿಳೆಯರು, ಮೃಗನಯನರು, ಆಲಂಕಾರಿಕವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, 'ಇದು ಯಾವ ಸ್ಥಳ? ಯಾರದು? ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು?' ಎಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಆ ದೇವತೆಗಳಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಪುರುಷರು-ಮಹಿಳೆಯರು, ಸಂಗೀತವಾಡುತ್ತಾ, ವಾದ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ, ಆ ಪುಣ್ಯಶೀಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. ತನ್ನ ಪತಿಯು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ಅವನ ಪತ್ನಿ ಆನಂದಭರಿತಳಾಗಿ, ಉದ್ರೇಕದಿಂದ, ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯಂತೆ ಮನೆಯೊಳಗಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ, ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದಳು. ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವಳು ಆ ದಾಸಿಯರ ನಡುವೆ ದೇವತೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕಂಠಭೂಷಣವಿಲ್ಲದ ದಾಸಿಯರ ನಡುವೆ ಅವಳು ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆನಂದದಿಂದ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಭವನವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಭವನವು ನೂರಾರು ರತ್ನಮಯ ಕಂಬಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು, ಇಂದ್ರನ ಮಂದಿರದಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.