ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ವಿಷ್ಣುರಾತನಾದ ಪರಿಕ್ಷಿತನು ಈ ರೀತಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ಬದರಾಯಣ ಪುತ್ರನಾದ ಪುಣ್ಯಶೀಲ ಶುಕಮುನಿಯು, ತನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ವಾಸುದೇವನಲ್ಲಿ ಲೀನಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡವನಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸ್ನೇಹಿತನು ಇದ್ದನು. ಅವನು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಂತನು, ಇಂದ್ರಿಯ ಸೌಖ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವನು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶಾಂತನು ಮತ್ತು ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಅವನು ಗೃಹಸ್ಥನಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದನು, ಭಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಬಂದಷ್ಟು ಮಾತ್ರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಪತ್ನಿಯೂ ಅವನಂತೆಯೇ, ಭೋಜನದ ಕೊರತೆಯಿಂದ ದುರ್ಬಲಳಾಗಿ, ಹಳೆಯ ಮತ್ತು ಚೀಲವಾದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಳು. ಒಂದು ದಿನ, ಆ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಪತ್ನಿ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಮುಖವು ಬಿಳಿಯಾಗಿ, ಹಡಗಿನಂತೆ ಕಂಪಿಸುತ್ತಾ, ತನ್ನ ದುಃಖಪಡುವ ಗಂಡನ ಬಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಹೋದಳು ಮತ್ತು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಿದಳು: “ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಪತಿ, ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯನಾದ ಭಗವಂತನು, ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನಲ್ಲವೇ? ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಸಾತ್ವತರಿಗೆ ಸ್ವಾಮಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶರಣಾಗಿರುವವನು. ನೀವು ಅವನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, ಅವನು ನೀವಂತಹ ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ಗೃಹಸ್ಥನಿಗೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಧನವನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈಗ ಅವನು ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಭೋಜ, ವೃಷ್ಣಿ ಮತ್ತು ಅಂಧಕರ ರಾಜನಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ತನ್ನ ಭಕ್ತರನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವವರಿಗೆ ಸ್ವಯಂ ತಾನು ಸಿಗುತ್ತಾನೆ. ಜಗತ್ತಿಗೆ ಉಪದೇಶಕನಾದ ಆ ಭಗವಂತನು, ಭಕ್ತನಾದವರಿಗೆ ಕೇಳದಿದ್ದರೂ ಬೇಕಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕೊಡದೆ ಇರಲಾರನು. ಹೀಗೆ, ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯಿಂದ ಪುನಪುನ ಕೋರಿ ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದನು: 'ಭಗವಂತನನ್ನು, ಯಾರು ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಗಾನವಾಗುತ್ತಾನೋ, ಅವನ ದರ್ಶನವೇ ಮಹತ್ತರ ಲಾಭ.' ಹೀಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಅವನು ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು: 'ಮನೆಗೆ ಯಾವದಾದರೂ ದಾನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ವಸ್ತು ಇದೆಯೆ? ಏನಾದರೂ ಕೊಡಬೇಕು.' ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನ ಪತ್ನಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ನಾಲ್ಕು ಮುಷ್ಟಿ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಭಿಕ್ಷೆ ಯಾಚಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಒಂದು ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಸಿ ಗಂಡನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, 'ನಾನು ಹೇಗೆ ಕೃಷ್ಣನ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯಬಹುದು?' ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ, ದ್ವಾರಕೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು. ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಮೂರು ಪ್ರಾಕಾರಗಳನ್ನು, ಮೂರು ಆವರಣಗಳನ್ನು ದಾಟಿ, ಅಚ್ಯುತನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಅಂಧಕ ಮತ್ತು ವೃಷ್ಣಿಗಳ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ, ಅವನು ಹರಿಯ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ರಾಣಿಗಳ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ದೈವಿಕ ಆನಂದ ಅನ್ನಿಸುವಂತಾಯಿತು, ಅವನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿದನು. ಅವನು ದೂರದಿಂದ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾಗಲೇ ಗಮನಿಸಿ, ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದನು, ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಎರಡು ಕೈಯಿಂದ ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿದನು. ತನ್ನ ಅತಿ ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಸಂತೃಪ್ತನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಕಮಲನಯನನು, ಆನಂದಭಾವದಿಂದ ಅವನ ಕಣ್ನಿಂದ ನೀರು ಹರಿಬಿಟ್ಟನು. ಆಮೇಲೆ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ಸ್ವತಃ ಅವನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಗೌರವಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದನು. ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ನೀರು ತಂದು, ಅವನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ತೊಳೆದನು. ಆ ಜಗತ್ತನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸುವ ಭಗವಂತನು, ಆ ನೀರನ್ನು ತನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಅತಿಥಿಗೆ ಚಂದನ, ಅಗರು, ಕೇಶರದ ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚಿದನು. ಸುಗಂಧದ ಧೂಪ, ದೀಪಗಳ ಸಾಲುಗಳಿಂದ ಹರ್ಷದಿಂದ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು, ತಂಬೂಲವನ್ನು ನೀಡಿದನು, ಒಂದು ಹಸುವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟು, ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ವಾಗತದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿದನು. ಶ್ರೀದೇವಿಯೂ ಸ್ವತಃ, ಹಳೆಯ, ಮಸಿಯುಳ್ಳ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ್ದ, ದುರ್ಬಲನಾಗಿ ಶಿರಾ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದ ಆ ದ್ವಿಜನಿಗೆ ಚಾಮರದಿಂದ ವೀಜುತ್ತಿದ್ದಳು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದ ಆ ಅವಧೂತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಹಿಳೆಯರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು, ಅವನಿಗೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಉಂಟಾಯಿತು. 'ಈ ಅವಧೂತನು ಯಾವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದನು? ಧನವಿಲ್ಲದೆ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹೀನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದವನು, ಶ್ರೀನಿವಾಸನಿಂದ ಈ ರೀತಿ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ!' ಶ್ರೀದೇವಿ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ತಮ್ಮ ಅಣ್ಣನಂತೆ ಆಲಿಂಗಿಸಿದನು. ನಂತರ ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಗುರುಗೃಹದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ದಿನಗಳ ಸುಂದರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: “ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನೀನು ಗುರುಗೃಹದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆಯೋ? ಧರ್ಮವನ್ನು ಅರಿತವನಾದ ನೀನು, ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮಕ್ಕೂ, ಧನಕ್ಕೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲವೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ನೀನು ನಿರಾಶ್ರೇಯನಾಗಿ, ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿರುವೆ. ಕೆಲವರು ಕಾಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮೋಹಗೊಂಡು, ದೈವಿಕ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಲೋಕದ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ನಾನು ಮಾಡುವಂತೆ, ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಾವು ಗುರುಗೃಹದಲ್ಲಿ ಕಳೆದThose ದಿನಗಳನ್ನು ನೀನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯಾ? ಯಾರು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅರಿತಾರೆ, ಅವರು ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ. ಗುರುಗೃಹದಲ್ಲಿರುವವರು ಧರ್ಮಪರರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವರು, ಆಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು; ನಾನು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡುವವನೂ, ಉಪದೇಶಕನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ಯಾರು ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಅದರ ಸತ್ಯಾರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ, ಅವರು ನನ್ನ ಉಪದೇಶದಿಂದಲೇ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಂಸಾರ ಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಅಂತರ್ಯಾಮಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಪೂಜೆ, ಸಂತಾನ, ತಪಸ್ಸು ಅಥವಾ ನಿಯಮಗಳಿಗಿಂತ ಗುರುಸೇವೆಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೃಪ್ತನಾಗುತ್ತೇನೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಾವು ಗುರುಗೃಹದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ವರ್ತನೆ ಹೇಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯಾ? ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗುರುಪತ್ನಿಯರು ಕೇಳಿದಾಗ ನಾವು ಕತ್ತಲು ಕಾಡಿಗೆ薪ಹಾಕಲು ಹೋದsmith. ಆಗ, ನಾವು ಆ ಮಹಾಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಭಯಾನಕವಾದ ಗಾಳಿ, ಭಾರೀ ಗರ್ಜನೆಗಳೊಡನೆ ಬಿದ್ದ ಮಳೆಯು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಆಗ ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತವಾಗಿದ್ದನು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸಿದ್ದಿತು, ನದಿಯ ದಂಡೆಯೂ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಭಾರಿ ಗಾಳಿ, ಮಳೆಯ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿ, ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿ, ಪರಸ್ಪರ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಸಂಕಟದಿಂದ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸೂರ್ಯೋದಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಗುರು ಸಾಂದೀಪನಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ದುಃಖಿತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡರು. ಅವರು ಹೇಳಿದರು: 'ಹಾಯ್, ಮಕ್ಕಳೇ! ನೀವು ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಬಹಳ ದುಃಖ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನನ್ನ ಸೇವೆಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಇದುವೇ ಶಿಷ್ಯರು ತಮ್ಮ ಗುರುಗಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕಾದದ್ದು. ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಗುರುಸೇವೆಗೆ ಶ್ರಮವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.' 'ನಾನು ಸಂತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ. ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನ ಇಚ್ಛೆಗಳು ಈಡೇರಲಿ. ನೀವು ವೇದ ಮತ್ತು ಅದರ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರಿಯಿರಿ, ಇಹಲೋಕದಲ್ಲೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲೂ.' ಹೀಗೆ ಗುರುನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ, ಗುರುಗೃಹದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರು ಅನೇಕ ಅನುಭವಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು, ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ದೇವದೇವ, ಜಗತ್ತಿನ ಗುರುವೇ, ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ವಾಸವಾಗಿದ್ದ ನಮಗೆ ಇನ್ನೂ ಯಾವುದು ಪೂರೈಸದೆ ಉಳಿದಿದೆ? ನೀವು ಸದಾ ವಚನ ಪಾಲಿಸುವವರೆ.' ಹೀಗೆ ಶುಕಮುನಿಯು ವಿಷ್ಣುರಾತನಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು.