ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಗದೆಯೊಂದು ಬಡಿದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಆ ಯೋಧನ ಹೃದಯವೇ ಚೂರುಚೂರು ಆಯಿತು; ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ರಕ್ತ ಹರಿದುಬಂದಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ಕೂದಲು, ಕೈಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಚಾಚಿಕೊಂಡು, ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದಂತೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಆಗ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪ್ರಕಾಶವು ಕೃಷ್ಣನೊಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು—ಇದು ಶಿಶುಪಾಲನನ್ನು ವಧಿಸಿದಾಗ ನಡೆದದ್ದೇ ಆಗಿತ್ತು, ರಾಜನೇ. ಅವನ ತಮ್ಮನಾದ ವಿದುರಥನು, ಸಹೋದರನ ಮೃತ್ಯುವಿನ ದುಃಖದಿಂದ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಆಕ್ರೋಶಗೊಂಡು, Schwerd ಮತ್ತು ಕವಚ ಹಿಡಿದು, ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬಂದನು. ಅವನು ಹಠಾತ್ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ರೇಜರ್‌ನಂತೆ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಚಕ್ರದಿಂದ ಅವನ ತಲೆ, ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳೊಂದಿಗೆ ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಶಾಲ್ವ, ಸೌಭ, ದಂತವಕ್ರ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಹೋದರನ್ನು—ಇತರರಿಗೆ ಸಹಿಸಲಾಗದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು—ವಧಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಮುನ್ನೋಟಪ್ರದಾತರಾದ ಋಷಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಮಹಾನಾಗರು, ಅಪ್ಸರಸರು, ಪಿತೃಗಳು, ಯಕ್ಷರು, ಕಿನ್ನರರು ಮತ್ತು ಚಾರಣರು—all praise Krishna. ಅವನ ಜಯವನ್ನು ಅವರು ಹಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು. ವೃಷ್ಣಿಗಳ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ, ಆಲಂಕೃತವಾದ ನಗರಕ್ಕೆ ಕೃಷ್ಣನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಯೋಗಾಧಿಪತಿ, ಭಗವಾನ್, ಜಗತ್ತಿನ ಅಧಿಪತಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಜಯಶಾಲಿಯಾಗಿಯೂ, ಸೋತುಹೋದವನಾಗಿಯೂ ಭಾವಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕುರು ಮತ್ತು ಪಾಂಡವರು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಮನು, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ, ಪಕ್ಷಪಾತವಿಲ್ಲದೆ ಹೊರಟನು. ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಸರಸ್ವತೀ ನದಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹತ್ತುತ್ತಾ ಸಾಗಿದನು. ಅವನ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಪೃಥೂಡಕ, ಬಿಂದುಸರಸ್, ತೃತಕುಪ, ಸುದರ್ಶನ, ವಿಶಾಲ, ಬ್ರಹ್ಮತೀರ್ಥ, ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವ ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದನು. ನಂತರ ಯಮುನೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಗಂಗೆಯ ದಡದ ಮೂಲಕ, ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ—ಅಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಮಹಾಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ—ಹೋದನು. ಅವನನ್ನು ಬಂದಂತೆ ಕಂಡ ಋಷಿಗಳು, ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರೂ, ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಆತಿಥ್ಯವನ್ನಿತ್ತು, ಎದ್ದು ನಿಂತು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಗೌರವಿಸಿದರು. ಆತನು ತನ್ನ ಸಹಚರರೊಂದಿಗೆ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು, ಮಹರ್ಷಿಯ ಶಿಷ್ಯನಾದ ರೋಮಹರ್ಷಣನನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು. ಆ ಸೂತನು ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲದೆ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸದೆ, ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದುದನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ನೋಡಿ, ಅವನಿಗೆ ಕೋಪ ಬಂತು. ಧರ್ಮದ ರಕ್ಷಕರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗಿಂತಲೂ, ನಮ್ಮಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿರುವ ಈ ಕುಲಹೀನನಿಗೆ, ದುಷ್ಟಚಿಂತನೆ ಇರುವವನು, ಮರಣಯೋಗ್ಯನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದನು. ದಿವ್ಯಮುನಿಯ ಶಿಷ್ಯನಾಗಿ, ಅನೇಕ ಇತಿಹಾಸ, ಪುರಾಣ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಆತನು ಶಿಸ್ತು ಇಲ್ಲದೆ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ತಾನು ಪಂಡಿತನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ಆ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಪವಿತ್ರತೆ ಇಲ್ಲ—ಇದು ಸ್ವಯಂ ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದ ನಟನ ಜ್ಞಾನದಂತೆ ವ್ಯರ್ಥ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವತಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ: ಧರ್ಮದ ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸಿ, ಅತಿದುಷ್ಟರಾಗಿರುವವರನ್ನು ವಧಿಸಲು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಭಗವಾನ್ ದುಷ್ಟನನ್ನು ಕೊಲ್ಲದೆ, ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ಕುಶದ ತುಂಡಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹೊಡೆದನು. ಋಷಿಗಳು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದುಃಖಗೊಂಡು, “ಸಂಕರ್ಷಣ ಸ್ವಾಮಿ, ನೀವು ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ!” ಎಂದು ಅಳಲುತೊಡಗಿದರು. “ಯದುಕುಲದವರೇ, ನಾವು ಅವನಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಾಸನ, ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಯಜ್ಞದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದ ಬದುಕು ನೀಡಿದ್ದೆವು. ನೀವು ತಿಳಿಯದೆ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ಯೋಗಾಧಿಪತಿ; ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರು ಕೂಡ ಧರ್ಮದಿಂದ ಹೊರತಾಗದು.” “ಈ ಪಾಪವು ಶುದ್ಧಿಯಾಗಬೇಕಾದರೆ, ಲೋಕಪಾವನನೇ, ನೀವು ಸ್ವತಃ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು,” ಎಂದು ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು. ಭಗವಾನ್ ಉತ್ತರಿಸಿದರು: “ಲೋಕದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಈ ಹತ್ಯೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಮೊದಲ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಹೇಗಿತೋ ಹಾಗೆಯೇ ನಿಯಮ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿ. ಅವನಿಗೆ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ, ಬಲ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನೀವು ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡಿದ್ದಿರಿ; ನಾನು ಅದನ್ನು ಯೋಗಬಲದಿಂದ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ.” ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: “ರಾಮಾ, ನಿಮ್ಮ ಮಾತು, ಶಸ್ತ್ರಬಲ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ವಚನ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸತ್ಯವಾಗಲಿ.” ಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು: “ಆತ್ಮನೇ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ ಎಂದು ವೇದ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಪುತ್ರನೇ ಜೀವಂತನಾಗಿ, ಬಲ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುವವನು ಆಗಲಿ.” “ಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠರೆ, ನಿಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆ ಏನು? ಹೇಳಿ, ನಾನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಅನಜ್ಞಾತವಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಯಾವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವೋ, ಆ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ಹೇಳಿರಿ.” ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: “ಇಲ್ವಲನ ಪುತ್ರನಾದ ಬಲ್ವಲ ಎಂಬ ಕ್ರೂರ ರಾಕ್ಷಸನು ಇದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯಜ್ಞದ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಯಜ್ಞವನ್ನು ದೂಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ದಶಾರ್h ಕುಲದವರೇ, ಆ ದುಷ್ಟನನ್ನು ನಮ್ಮಿಗಾಗಿ ಸಂಹರಿಸಿ—ಇದು ನಮ್ಮ ಪರಮ ಇಚ್ಛೆ. ಅವನು ಪೂಕ, ರಕ್ತ, ಮಲ, ಮೂತ್ರ, ಮದ್ಯ, ಮಾಂಸವನ್ನು ನಮ್ಮ ಮೆಲೆ ಸುರಿಯುತ್ತಾನೆ.” “ನೀವು ಭಾರದ ದೇಶವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಸ್ಥಿರ ಚಿತ್ತದಿಂದ ಹನ್ನೆರಡು ತಿಂಗಳು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿ, ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಪಾಪವು ಶುದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ.” ಇಲ್ಲಿ ಕಥೆಗೆ ವಿರಾಮವಾಯಿತು. ಆಗ ರಾಜನು, “ಪೂಜ್ಯರೆ, ಅನಂತ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಮುಕುಂದನ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ವೀರ್ಯಮಯ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದನು. “ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಭಗವಂತನ ಪಾವನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಸಲ ಕೇಳಿದರೂ, ಅವನ ಶ್ರವಣವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವವರು ಕಾಮಬಾಣಗಳಿಂದ ಕಾಡಲ್ಪಟ್ಟ, ಅವರ ಸತ್ಯಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯದವರು ಮಾತ್ರ.” “ಯಾವ ಮಾತು ಭಗವಂತನ ಗುಣಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತದೆ, ಯಾವ ಕೈಗಳು ಅವನ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತವೆ, ಯಾವ ಮನಸ್ಸು ಅವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತದೆ, ಯಾವ ಕಿವಿಗಳು ಅವನ ಪಾವನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತವೆ—ಅವುಗಳೇ ನಿಜವಾದ ಮಾತು, ಕೈ, ಮನಸ್ಸು, ಕಿವಿಗಳು.” “ಯಾವ ತಲೆ ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತದೆ, ಯಾವ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅವನನ್ನು ನೋಡುವುದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿವೆ, ಯಾವ ಅಂಗಗಳು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅಥವಾ ಅವನ ಭಕ್ತರ ಪಾದೋದಕವನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತವೆ—ಅವುಗಳೇ ನಿಜವಾದ ತಲೆ, ಕಣ್ಣು, ಅಂಗಗಳು.” ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ ವಿಷ್ಣುರಾತನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ, ಬದರಾಯಣನ ಪುತ್ರನಾದ ಶುಕಮುನಿಯು, ತನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ವಾಸುದೇವನಲ್ಲಿ ಲೀನ ಮಾಡಿದವನು, ಉತ್ತರ ನೀಡಿದನು. ಶುಕನು ಹೇಳಿದರು: ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾಗಿದ್ದ, ಇಂದ್ರಿಯ ಸುಖಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದ, ಶಾಂತಚಿತ್ತ ಮತ್ತು ಆತ್ಮನಿಯಂತ್ರಣ ಹೊಂದಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸ್ನೇಹಿತನಿದ್ದನು. ಅವನು ಗೃಹಸ್ಥನಾಗಿ, ಯಾವುದು ದೊರಕಿತೋ ಅದರಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವನ ಪತ್ನಿಯೂ ಅವನಂತೆಯೇ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ದೂರ್ಬಳಳಾಗಿ, ತುಂಡಾದ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ್ದಳು. ಆ ಧರ್ಮಪತ್ನಿ, ಬಡತನದಿಂದ ಬಳಲಿ, ಬಿಳಿಯಾದ ಮುಖವಿಟ್ಟು, ಕಂಪಿಸುತ್ತಾ, ತನ್ನ ದುಃಖಿತ ಗಂಡನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು.