ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅವನನ್ನು ಹೀಗೇ ಮುನ್ನಡೆದು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಕೃಷ್ಣನು ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ರಥದಿಂದ ಜಿಗಿದು ಇಳಿದು, ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತನು—ಅದೊಂದು ಮಹಾಸಾಗರವು ಕರಾವಳಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವಂತೆ. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಕಾರೂಷನು ಮುಕುಂದನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಓ ಕೃಷ್ಣ, ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಮಹಾದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ನೀನು ಇಂದು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೀಯೆ." "ನೀನು ನಮ್ಮ ಮಾವನಾಗಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೂ ಸಹಾಯಿಗೂ ಆಗಿದ್ದರೂ, ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮೂಢನೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಈ ವಜ್ರದಂತೆ ಕಠಿಣವಾದ ಗದೆಯಿಂದ ಹೊಡೆಯುತ್ತೇನೆ." "ನಿನ್ನಂತಹ ಶತ್ರುವನ್ನು, ಸಂಬಂಧಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವನು, ಹತ್ಯೆಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ನಾನು ನನ್ನ ಋಣವನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ—ಹಾಗೆಯೇ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ರೋಗವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವಂತೆ." ಈ ರೀತಿ, ಕಾರೂಷನು ತನ್ನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಎತ್ತಿಹಾಕಿದನು, ಹಸ್ತಿಯನ್ನು ಚುಚ್ಚುವಂತೆ ಕಟುವಾದ ಪದಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಕೆದಕಿದನು. ನಂತರ ಗದೆಯಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದು, ಸಿಂಹದಂತೆ ಗರ್ಜಿಸಿದನು. ಆದರೆ, ಯಾದವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಆ ಗದೆಯ ಹೊಡೆತಕ್ಕೂ ಕದಲಲಿಲ್ಲ. ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೌಮೋದಕಿ ಗದೆಯಿಂದ ಅವನ ಎದೆಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದನು. ಆ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯವು ಭಂಗಗೊಂಡಿತು; ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ರಕ್ತ ಹರಿದುಬಂದಿತು; ಕೂದಲು, ಕೈಗಳು, ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಹರಡಿಕೊಂಡು, ಅವನು ಪ್ರಾಣವಿಡದೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಅದಾದಮೇಲೆ, ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಪ್ರಕಾಶವು ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ಕೃಷ್ಣನೊಳಗೆ ಸೇರಿತು—ಶಿಶುಪಾಲನ ಹತ್ಯೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯಂತೆ, ರಾಜನೇ. ಅವನ ಸಹೋದರನಾದ ವಿದುರಥನು, ತಮ್ಮನ ಮರಣದಿಂದ ಆಘಾತಗೊಂಡು, Schwerವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತಿ ಮತ್ತು ಗುರಾಣಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದುಕೊಂಡು ಬಂದನು. ಅವನು ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕ್ಷುರಧಾರೆಯಂತೆ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಚಕ್ರದಿಂದ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನೂ, ಅದರೊಂದಿಗೆ ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕಿವೊಲಗಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಕತ್ತರಿಸಿದನು, ರಾಜನೇ. ಹೀಗೆ, ಶಾಲ್ವ, ಸೌಭ, ದಂತವಕ್ರ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಹೋದರನಂತಹ, ಇತರರಿಗೆ ಅಸಹ್ಯವಾದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ದೇವರು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಮಹಾನಾಗರು, ಅಪ್ಸರಸರು, ಪಿತೃಗಳು, ಯಕ್ಷರು, ಕಿನ್ನರರು ಮತ್ತು ಚಾರಣರು—allರೂ ಅವನ ಜಯವನ್ನು ಹಾಡಿದರು. ಅವನ ಮೇಲೆ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು; ವೃಷ್ಣಿವಂಶದ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ, ಆಲಂಕೃತವಾದ ನಗರಕ್ಕೆ ಕೃಷ್ಣನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿ, ಯೋಗಾಧಿಪತಿ, ಭಗವಾನ್, ವಿಶ್ವನಾಯಕನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಜಂತುಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವರಿಗೆ ಜಯ ಅಥವಾ ಪರಾಜಯ ಹೊಂದಿದವನಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅನಂತರ, ಕುರುಗಳು ಮತ್ತು ಪಾಂಡವರು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದ ರಾಮನು, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನಿರಪೇಕ್ಷನಾಗಿ ಹೊರಟನು. ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಸರಸ್ವತೀ ನದಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹತ್ತುತ್ತಾ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದನು. ಅವನು ಪೃಥುದಕ, ಬಿಂದುಸರಸ್, ತೃತಕುಪ, ಸುದರ್ಶನ, ವಿಶಾಲ, ಬ್ರಹ್ಮತೀರ್ಥ, ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವ ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದನು. ನಂತರ ಯಮುನೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಭಾರತನೇ, ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು, ಅಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಅವನನ್ನು ಬಂದಾಗ ನೋಡಿದ ಋಷಿಗಳು, ದೀರ್ಘಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದವರು, ಶಾಸ್ತ್ರಾನುಸಾರವಾಗಿ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ, ಎದ್ದುನಿಂತು, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಗೌರವಿಸಿದರು. ಹೀಗೆ, ತನ್ನ ಅನುಯಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ನೀಡಲಾದ ಆಸನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ರಾಮನು, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಮಹರ್ಷಿಯ ಶಿಷ್ಯನಾದ ರೋಮಹರ್ಷಣನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಆ ಸೂತನು ಏಳದೆ, ಅಂಜಲಿಯನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸದೆ, ಕುಳಿತಿದ್ದುದನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಕೂಡ ಕುಳಿತಿದ್ದುದನ್ನು ಕಂಡು, ಮಾಧವನು ಕೋಪಗೊಂಡನು. "ಈ ನಿಂದು ಜನ್ಮನಾದವನು ಧರ್ಮರಕ್ಷಕರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗಿಂತ ಮತ್ತು ನಮ್ಮಿಗಿಂತ ಮೇಲ್ಕೂತಿರುವುದರಿಂದ, ದುಷ್ಟಚೇತನನಾದ ಈವನಿಗೆ ಮರಣವೇ ಯೋಗ್ಯ," ಎಂದು ರಾಮನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಯಿಸಿದನು. "ದೈವಮುನಿಯ ಶಿಷ್ಯನಾಗಿ, ಅನೇಕ ಇತಿಹಾಸ, ಪುರಾಣ, ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರೂ, ನಿಯಮವಿಲ್ಲದೆ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನಿಗೆ ಆ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ—ಅನುಶಾಸನವನ್ನು ತಿಳಿಯದ ನಟನಿಗೆ ಅದು ಹೇಗೋ ಹಾಗೆ." "ನಾನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿರುವುದೇ ಇಂತಹ ಧರ್ಮದ ವೇಷ ಧರಿಸಿ, ಪಾಪಮಯರಾದವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ ರಾಮನು, ದುಷ್ಟನನ್ನೇನು ಕೊಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೂ, ಯೋಚಿಸಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ಕುಶದ ಹಲ್ಲಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹೊಡೆದನು. ಋಷಿಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದುಃಖಗೊಂಡು, "ಓ ಭಗವನ್ ಸಂಕರ್ಷಣ, ನೀನು ಅಕ್ರಮವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ!" ಎಂದು ಹೃದಯಭರಿತವಾಗಿ ಕೂಗಿದರು. "ಓ ಯದುಕುಲಜ, ನಾವು ಅವನಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಾಸನ, ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಯಜ್ಞದ ಅವಧಿಗೆ ಶ್ರಮರಹಿತ ಜೀವನವನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೆವು." "ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ನೀನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದೆಯೆ, ಯೋಗಾಧಿಪತಿಯಾದರೂ, ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿಗೂ ಶಾಸ್ತ್ರದ ನಿಯಮದಿಂದ ವಿನಾಯಿತಿ ಇಲ್ಲ." "ಈ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಪಾಪವು ಶುದ್ಧವಾಗುವುದಾದರೆ, ಲೋಕಪಾವನನಾದ ನೀನು ಸ್ವತಃ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಸ್ವಯಂ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು." ಆಗ ಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದನು: "ಲೋಕಕ್ಷೇಮಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಈ ಹತ್ಯೆಗೆ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಮೊದಲ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಹೇಗಿತ್ತೋ ಹಾಗೆಯೇ ನಿಯಮ ಪ್ರಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಲಿ." "ಅವನಿಗೆ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ, ಬಲ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ವಾಗ್ದಾನವಾಗಿದ್ದವು; ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ ನನ್ನ ಯೋಗಬಲದಿಂದ ನಾನು ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ." ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: "ಹಾಗಾಗಲಿ ರಾಮಾ, ನಿನ್ನ ಮಾತು, ನಿನ್ನ ಶಸ್ತ್ರಬಲ, ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ವಚನ—ಮೂರೂ ಸತ್ಯವಾಗಲಿ." ಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದನು: "ಆತ್ಮನೇ ಮಗನಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ ಎಂದು ವೇದ ಹೇಳುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಮಗನು ವಾಗ್ಮಿಯಾಗಲಿ, ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ, ಬಲ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಸಂಪನ್ನನಾಗಲಿ." "ಓ ಮಹರ್ಷಿಗಳೇ, ನಿಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯೇನು? ಹೇಳಿ, ನಾನು ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಾದ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಲಿ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಹೇಳಿ." ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: "ಇಲ್ವಲನ ಪುತ್ರನಾದ ಬಲ್ವಲ ಎಂಬ ಭಯಾನಕ ರಾಕ್ಷಸನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಉತ್ಸವದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಮಾಲಿನ್ಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ." "ಓ ದಶಾರ್ಹಕುಲಜ, ಆ ದುಷ್ಟನನ್ನು ನಮ್ಮಿಗಾಗಿ ಸಂಹರಿಸು—ಅದು ನಮ್ಮ ಪರಮಾಭಿಲಾಷೆ. ಅವನು ಪೂಕ, ರಕ್ತ, ಮಲ, ಮೂತ್ರ, ಮದ್ಯ ಮತ್ತು ಮಾಂಸವನ್ನು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಸುರಿಯುತ್ತಾನೆ." "ನೀನು ಭರತಖಂಡವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಸ್ಥಿರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಹನ್ನೆರಡು ತಿಂಗಳು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿ, ಪುಣ್ಯಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತೀಯೆ." ಇಲ್ಲಿ ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು: "ಓ ಮಹಾನುಭಾವ, ಅನಂತವೀರ್ಯನಾದ ಮುಕುಂದನ ಮತ್ತಷ್ಟು ಶೌರ್ಯಮಯ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ." "ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಶ್ರೀಮನ್ನಾರಾಯಣನ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ಒಂದು ಬಾರಿ ಕೇಳಿದರೂ, ಕಾಮಬಾಣಗಳಿಂದ ಬಾಧಿತನಾದ, ಅದರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ತಿಳಿಯದವನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಯಾರು ಕೇಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ?