ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಆಜ್ಞಾತ ಜ್ಞಾನ, ಅವಿಚ್ಚಿನ್ನ ಐಶ್ವರ್ಯ, ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಬುದ್ಧಿಯಿರುವಾಗ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ದುಃಖ, ಮೋಹ, ಪ್ರೀತಿ ಅಥವಾ ಭಯ ಎಲ್ಲಿವೆ? ಅವುಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸ್ಥಾನವಿದೆ? ಯಾರು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು, ಭಗವಂತನ ಪಾದಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಅನಾದಿ ಅಹಂಕಾರದ ಬಂಧನವನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ತನ್ನ ಅನಂತ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಪಡೆದವನು ಮತ್ತೆ ಮೋಹಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದೆಂತು? ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಶಾಲ್ವನು ಅನೇಕ ಆಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದಾಗ, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ಕವಚ, ಧನುಸ್ಸು, ಮತ್ತು ಕಿರೀಟವನ್ನು ಚೂರುಮೂರು ಮಾಡಿ, ಶತ್ರುವಿನ ಸೌಭ ಕೋಟೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ಭಸ್ಮಮಾಡಿದನು. ಕೃಷ್ಣನ ಗದೆಯ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಸೌಭ ಕೋಟೆ ಸಾವಿರ ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತು. ಶಾಲ್ವನು ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ವೇಗವಾಗಿ ಅಚ್ಯುತನ ಕಡೆಗೆ ದೌಡಾಯಿಸಿದನು. ಶಾಲ್ವನು ಗದೆಯೊಂದಿಗೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ರೇಸರ್ ಹೋಲುವ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣದಿಂದ ಅವನ ಕೈಯನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕಿದನು. ನಂತರ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ತನ್ನ ಅದ್ಭುತ ಚಕ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಶಾಲ್ವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಸಜ್ಜನಾದನು. ಕೃಷ್ಣನು ಆ ಚಕ್ರದಿಂದ ಮಾಯಾಧಿಪತಿ ಶಾಲ್ವನ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ಆ ತಲೆ ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ, ಇಂದ್ರನು ವೃತ್ರಾಸುರನನ್ನು ವಜ್ರಾಯುಧದಿಂದ ಸಂಹರಿಸಿದಂತೆ, ಜನರಲ್ಲಿ “ಅಯ್ಯೋ!” ಎಂಬ ಕೂಗು ಎದ್ದಿತು. ಆ ದುಷ್ಟ ಶಾಲ್ವನು ಪತನಗೊಂಡು, ಸೌಭ ಕೋಟೆ ಗದೆಯಿಂದ ನಾಶವಾದಾಗ, ದೇವರು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಡಮರೂಗಳನ್ನು ಬಾರಿಸಿದರು. ಶಾಲ್ವನ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ದಂತವಕ್ರನು, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಅವನ ಪಯಣವನ್ನು ಪ್ರತೀಕಾರ ಮಾಡಲು ಬಂದನು. ಇಲ್ಲಿಯೇ ಈ ಮಹಾ ಪವಿತ್ರ ಭಾಗವತಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ “ಶಾಲ್ವ ವಧೆ” ಎಂಬ ಎಪ್ಪತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿದೆ. ಮುಂದೆ, ದಂತವಕ್ರ ಮತ್ತು ವಿಧುರಥ ವಧೆ, ಹಾಗು ಬಲರಾಮನಿಂದ ಸೂತನ ಶಿರಚ್ಚೇದನೆ ಎಂಬ ಎಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಶಿಶುಪಾಲ, ಶಾಲ್ವ, ಪೌಂಡ್ರಕ ಮತ್ತು ಇತರ ದುಷ್ಟರು ಈ ಲೋಕವನ್ನು ತೊರೆದರೂ ಸಹ, ಕೃಷ್ಣನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಪರಮೈತ್ರವನ್ನು ತೋರಿದನು. ಅನಂತರ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸುವಂತೆ, ಉಗ್ರ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಒಬ್ಬ ಪಾದಾತಿ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಬಂದನು. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದ ಕೃಷ್ಣನು ಕೂಡಲೇ ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ರಥದಿಂದ ಇಳಿದು, ಸಾಗರವು ಕರಾವಳಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವಂತೆ ಅವನ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತನು. ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಕಾರೂಷ ವಂಶೀಯ ದಂತವಕ್ರನು ದರ್ಪದಿಂದ ಮುಕುಂದನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: “ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಮಹಾದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ನೀನು ಇಂದು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವೆ.” “ನೀನು ನಮ್ಮ ಮಾವನಾಗಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಮತ್ತು ಬಾಂಧವನಾಗಿದ್ದರೂ, ನನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಯಸುತ್ತಿರುವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮೂರ್ಖನೆ, ನಾನು ಈ ವಜ್ರದಂತೆ ಕಠಿಣವಾದ ಗದೆಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತೇನೆ.” “ಹೀಗೆ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಂದು, ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ರೋಗವನ್ನು ಹೇಗೆ ತೊಡೆದುಹಾಕುವುದೋ ಹಾಗೆ, ಶತ್ರುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಬಂಧುವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ನನ್ನ ಋಣವನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.” ಹೀಗೆ, ಕಟುವಾದ ಪದಗಳಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿ, ಗದೆಯಿಂದ ಅವನ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದನು. ಅವನ ಗರ್ಜನೆ ಸಿಂಹದಂತೆ ಕೇಳಿಬಂತು. ಆದರೆ, ಯಾದವಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಆ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ; ಅವನು ತನ್ನ ಕೌಮೋದಕಿ ಗದೆಯಿಂದ ದಂತವಕ್ರನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಭಾರಿಯಾಗಿ ಹೊಡೆಯಿತು. ಆ ಹೊಡೆತದಿಂದ ದಂತವಕ್ರನ ಹೃದಯ ಚೂರುಮೂರು ಆಯಿತು, ರಕ್ತವು ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹರಿದುಬಂತು; ಅವನ ಕೂದಲು, ಕೈ, ಕಾಲುಗಳೆಲ್ಲಾ ಚಾಚಿಕೊಂಡು, ಅವನು ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟನು. ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಅದ್ಭುತ ಪ್ರಕಾಶವು ಕೃಷ್ಣನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದುದು ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡಿದರು; ಶಿಶುಪಾಲನ ವಧೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಹೀಗೆಯೇ ನಡೆದಿತ್ತು. ದಂತವಕ್ರನ ಸಹೋದರನಾದ ವಿಧುರಥನು, ದುಃಖದಿಂದ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಲು ಬಂದು, Schwerd ಮತ್ತು ಕವಚ ಹಿಡಿದು, ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮುಂದಾದನು. ಅವನು ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ರೇಜರ್ ಹೋಲುವ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಚಕ್ರದಿಂದ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನೇ ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳೂ ಸಹ ಬಿದ್ದವು. ಈ ರೀತಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಶಾಲ್ವ, ಸೌಭ, ದಂತವಕ್ರ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಹೋದರ ವಿಧುರಥರನ್ನು—ಇತರರಿಗೆ ಅಸಹನೀಯವಾದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು—ಸಂಹರಿಸಿದನು. ದೇವತೆಗಳು, ಮಾನವರು, ಋಷಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಮಹಾನಾಗರು, ಅಪ್ಸರಸರು, ಪಿತೃಗಳು, ಯಕ್ಷರು, ಕಿನ್ನರರು, ಚಾರಣರು—ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಅವನ ವಿಜಯವನ್ನು ಹಾಡಿದರು, ಹೂವಿನ ವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು; ವೃಷ್ಣಿವಂಶದ ಶ್ರೇಷ್ಠರೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ಅಲಂಕರಿತವಾದ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಯೋಗೇಶ್ವರನಾದ, ಜಗದೀಶ್ವರನಾದ, ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಗೆದ್ದವನಾಗಿಯೂ, ಸೋತವನಾಗಿಯೂ ಕಾಣಬಹುದು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕುರುಪಾಂಡವರು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜಾಗುತ್ತಿರುವ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ಬಲರಾಮನು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಮಾಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನಿರಪೇಕ್ಷನಾಗಿ ಹೊರಟನು. ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ದೇವತೆ, ಋಷಿ, ಪಿತೃ ಮತ್ತು ಮಾನವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಸರಸ್ವತೀ ನದಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹತ್ತುತ್ತಾ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದನು. ಪೃಥೂಡಕ, ಬಿಂದುಸರ, ತೃತಕುಪ, ಸುದರ್ಶನ, ವಿಶಾಲ, ಬ್ರಹ್ಮತೀರ್ಥ, ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವ ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದನು. ನಂತರ ಯಮುನಾ ಮತ್ತು ಗಂಗೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ದೀರ್ಘ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡನು. ಅವನ ಆಗಮನವನ್ನು ಕಂಡ ಋಷಿಗಳು, ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರೂ, ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಆತಿಥ್ಯ ನೀಡಿ, ಎದ್ದು ನಿಂತು, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಗೌರವದಿಂದ ಸತ್ಕರಿಸಿದರು. ಬಲರಾಮನು ತನ್ನ ಸಹಚರರೊಂದಿಗೆ ಗೌರವವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ನೀಡಿದ ಆಸನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ, ಮಹಾಮುನಿಯ ಶಿಷ್ಯನಾದ ರೋಮಹರ್ಷಣನು ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಆ ಸೂತನು ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲದೆ, ಕೈಮುಗಿದು ನಮಸ್ಕರಿಸದೆ, ಅಲ್ಲಿಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಸಹ ಹಾಗೆಯೇ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಾಧವನು ಕೋಪಗೊಂಡನು. “ಈ ಕುಲೀನವಲ್ಲದವನು ಧರ್ಮದ ರಕ್ಷಕರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗಿಂತ ಮೇಲೂ, ನಮ್ಮಿಗಿಂತ ಮೇಲೂ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ; ಈ ದುಷ್ಟನಿಗೆ ಮರಣ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದೆ,” ಎಂದು ಬಲರಾಮನು ಅಸಹ್ಯದಿಂದ ಚಿಂತಿಸಿದನು. “ದೈವಮುನಿಯ ಶಿಷ್ಯನಾಗಿ, ಅನೇಕ ಇತಿಹಾಸ, ಪುರಾಣ, ಮತ್ತು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರೂ ಸಹ, ಆತನು ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹವಿಲ್ಲದೆ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಪಂಡಿತನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ಆ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಫಲವಿಲ್ಲ; ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರಧಾರಿಯು ತಾನೇ ಅಧೀನವಿಲ್ಲದಂತೆ.” “ಇಂತಹ ಧರ್ಮದ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಪಾಪಮಯರಾದವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ನಾನು ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅವತರಿಸಿದ್ದೇನೆ,” ಎಂದು ಬಲರಾಮನು ಚಿಂತಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಪ್ರಭುವಾದ ಬಲರಾಮನು ದುಷ್ಟರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದನ್ನು ತಡೆದು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ಕುಶದ ತುದಿಯಿಂದ ರೋಮಹರ್ಷಣನನ್ನು ಹೊಡೆದು ಕೊಂದನು. ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಂಡ ಋಷಿಗಳು ವಿಷಾದದಿಂದ, “ಹೇ ಸಂಕರ್ಷಣ, ನೀನು ಅಯೋಗ್ಯವಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೀ!” ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಿದರು. “ಯದುಕುಲದವರೇ, ನಾವು ಅವನಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಾಸನ, ಯಜ್ಞಾವಧಿಗೆ ಜೀವ ಮತ್ತು ಶ್ರಮರಹಿತತೆ ಎಂಬ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದೆವು. ನೀನು ಅನ್ಯಥೆ ತಿಳಿಯದೆ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೀ, ಯೋಗಾಧಿಪತಿಯಾದರೂ ಸಹ, ಈ ನಿಯಮದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರೆ.” “ಈ ಪಾಪವನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನೀನೇ ಸ್ವಯಂ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು, ಲೋಕಶುದ್ಧಿಕರನೆ, ನಿನಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಸೂಚಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು.