ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶಾಲ್ವನು ಕೃಷ್ಣನ ಗದೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದಾಗ, ಅಚ್ಯುತನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದಾಗಲೇ ಶಾಲ್ವನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಾಣೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಅವನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಂಠದಿಂದ ಮಾತನಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದನು: "ದೇವಕಿಯವರು ನನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾರೆ." "ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಬಲಶಾಲಿಯಾದವನೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಶಾಲ್ವನು ತನ್ನ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಬಂಧಿಸಿ, ಪ್ರಾಣಿಯಂತೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ," ಎಂದು ಆ ದೂತನು ದುಃಖಭರಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. ಈ ದುಃಖದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ಅನುರಾಗದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಮಾನವನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಾಳಿದಂತೆ, ದುಃಖಭರಿತನಾಗಿ, ದಯೆಯಿಂದ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು: "ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನೂ, ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ರಾಮನನ್ನೂ—ಯಾರು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ, ದಾನವರಿಗೂ ಅಜಯರಾಗಿದ್ದರೆ—ಶಾಲ್ವ ಎಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನು ಹೇಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬಲ್ಲನು? ಇದ್ಯಾವುದೋ ವಿಧಿಯ ಶಕ್ತಿಯೇ." ಗೋವಿಂದನು ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ಸೌಭಪುರದ ಅಧಿಪತಿ ಶಾಲ್ವನು ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೂಡ Vasudeva ಯಂತೆ ಬಂಧಿಸಿ ತಂದಂತೆ, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಇಗೋ, ನಿನ್ನ ತಂದೆ—ನೀನು ಯಾಕೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇರುವೆ ಎಂಬ ಕಾರಣ. ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಅವನನ್ನು ನಾನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಪರಮೇಶ್ವರನಾಗಿದ್ದರೆ, ನೀನು ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ಮೂಢನೇ!" ಹೀಗೆ ಅವನನ್ನು ನಿಂದಿಸಿ, ಮೋಸಗಾರನಾದ ಶಾಲ್ವನು ತನ್ನ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅನಕದುಂಡುಭಿಯ ತಲೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವ ಸೌಭಪುರದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಜನರ ನಡುವೆ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು. ಆದರೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ಇದು ಮಾಯೆಯ ನಿರ್ದೇಶನದಂತೆ ಶಾಲ್ವನು ಮಾಡಿದ ದೈತ್ಯಮಾಯೆಯೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು. ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ ಅಚ್ಯುತನು, ಅಲ್ಲಿಯ ದೂತನನ್ನೂ, ತಂದೆಯ ಶರೀರವನ್ನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಕನಸಿನಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡವನಂತೆ, ಶತ್ರುವನ್ನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವ ಸೌಭಪುರದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದನು—ಅವನು ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜನಾಗಿದ್ದ. ಹೀಗೆ ಕೆಲ ಋಷಿಗಳು ವಿವರಣೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ, ರಾಜॄಷಿಯೇ, ಆದರೆ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರು ಸತ್ಯವಾಗಿ ಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂಬುದೇ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ದುಃಖ, ಮೋಹ, ಪ್ರೀತಿ ಅಥವಾ ಭಯ—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಿನಗೆ ಯಾವಾಗ? ನಿನ್ನ ಜ್ಞಾನ, ವೈಭವ, ಪರಮೇಶ್ವರತ್ವ ಯಾವತ್ತೂ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿಲ್ಲ. ಆತನ ಪಾದಸೇವೆಯಿಂದ ಸ್ವಯಂ-ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಆದಿ-ಆದಿ ಕಾಲದಿಂದ ಬಂದಿರುವ ಆತ್ಮಮೋಹವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಅನಂತ ಪರಮೇಶ್ವರತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ—ಅಂತಹವರಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಮೋಹ ಹೇಗೆ ತಾಗಬಲ್ಲದು? ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶಾಲ್ವನು ಅನೇಕ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದನು. ಆದರೆ ಶೂರವೀರನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ಕವಚ, ಧನುಸ್ಸು, ಕಿರೀಟವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು; ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ಶತ್ರುವಿನ ಸೌಭಪುರವನ್ನು粉碎ಮಾಡಿದನು. ಕೃಷ್ಣನ ಗದೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದ ಸೌಭಪುರ, ಅವನ ಬಲದಿಂದ ನೂರಾರು ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತು. ಶಾಲ್ವನು ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ವೇಗವಾಗಿ ಅಚ್ಯುತನತ್ತ ಧಾವಿಸಿದನು. ಶಾಲ್ವನು ಗದೆಯೊಂದಿಗೆ ಧಾವಿಸಿದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ತಮ್ಮ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣದಿಂದ ಅವನ ಭುಜವನ್ನು ಕಡಿದು ಹಾಕಿದನು. ನಂತರ ಅದ್ಭುತವಾದ ಚಕ್ರವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅದು ಪ್ರಳಯಕಾಲದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ಶಾಲ್ವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು. ಆ ಚಕ್ರದಿಂದ, ಹರಿ ಶಾಲ್ವನ ಕಿವೊಲುಗೆಯು ಮತ್ತು ಕಿರೀಟದಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ತಲೆಯನ್ನು ಕಡಿದು ಹಾಕಿದನು. ಇದು ಇಂದ್ರನು ವೃತ್ರಾಸುರನನ್ನು ವಜ್ರದಿಂದ ಸಂಹರಿಸಿದಂತೆ. ಆಗ ಮಾನವರ ನಡುವೆ "ಅಯ್ಯೋ!" ಎಂಬ ಕೂಗು ಕೇಳಿಬಂದಿತು. ಆ ಪಾಪಿ ಶಾಲ್ವನು ಬಿದ್ದು, ಸೌಭಪುರ ಗದೆಯಿಂದ ನಾಶವಾದಾಗ, ದೇವರು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಡೊಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಬಾರಿಸಿದರು. ಆಗ ಶಾಲ್ವನ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದ ದಂತವಕ್ರನು, ಕ್ರೋಧದಿಂದ, ಅವನ ಪಾಯಿಗೆ ಸೇರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದನು. ಇದರೊಂದಿಗೆ, ಶ್ರೀಮದ್ ಭಾಗವತ ಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದ ಎಪ್ಪತ್ತೇಳನೇ ಅಧ್ಯಾಯವಾದ "ಶಾಲ್ವ ವಧೆ"ಯು ಇಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೀಗ, ಎಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ—"ದಂತವಕ್ರ, ವಿದುರಥನ ವಧೆ ಮತ್ತು ಸುತನ ತಲೆಯನ್ನು ಬಲರಾಮನು ಕಡಿದು ಹಾಕುವುದು." ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: ಶಿಶುಪಾಲ, ಶಾಲ್ವ, ಪೌಂಡ್ರಕ ಮತ್ತು ಇತರ ಪಾಪಿಗಳು ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಬಳಿಕವೂ, ಕೃಷ್ಣನು ಅವರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಪರಮ ಮಿತ್ರಭಾವವನ್ನು ತೋರಿದನು. ಆಗ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸುವಂತೆ, ಭೀಕರವಾದ, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಕಾಲಾಳು ಯೋಧನು ಬಲದಿಂದ ಧಾವಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಮಹಾರಾಜನೇ, ನೋಡಲಾಯಿತು. ಅವನನ್ನು ಹೀಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಕೃಷ್ಣನು ಕೂಡಲೇ ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ರಥದಿಂದ ಜಿಗಿದು, ಅವನ ಎದುರಿಗೆ ಸಾಗಿದನು—ಹಾಗೆಂದರೆ ಸಮುದ್ರವು ಕರಾವಳಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವಂತೆ. ಅವನ ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಕಾರೂಷರಾಜನು ಗರ್ವದಿಂದ, ಮುಕುಂದನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಬೇಗೆಯದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಮಹಾದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ನೀನು ಇಂದು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೀ." "ನೀನು ನಮ್ಮ ಮಾವನಾಗಿದ್ದರೂ, ಕೃಷ್ಣ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದಿದ್ದೀಯೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮೂಢನೇ, ನಾನು ನನ್ನ ವಜ್ರದಂತೆ ಗದೆಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತೇನೆ." "ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ, ನಿನ್ನಂತ ಸಂಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಶತ್ರುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದಂತೆ, ನಾನು ನನ್ನ ಋಣವನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ—ಹಾಗೆಂದರೆ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ರೋಗವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವಂತೆ." ಹೀಗೆ ಕಟುವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ, ಆತನ ಮಾತುಗಳು ಗಜದ ಮೇಲೆ ಅಂಕುಶ ಹಾಕಿದಂತೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೆಣಕಿದನು. ನಂತರ ಗದೆಯಿಂದ ಅವನ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದು, ಸಿಂಹನಂತೆ ಗರ್ಜಿಸಿದನು. ಆ ಗದೆಯಿಂದ ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡರೂ, ಯದುಗಳ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ತನ್ನ ಕೌಮೋದಕಿ ಗದೆಯಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಬಲವಾದ ಹೊಡೆತ ನೀಡಿದನು. ಆ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯ ಚೂರುಚೂರಾಗಿ, ಬಾಯಿಂದ ರಕ್ತ ಹರಿದು, ಕೂದಲು, ಕೈ, ಕಾಲುಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಂಡು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟನು. ಆಗ, ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಪ್ರಕಾಶವು ಆ ದೇಹದಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಎಲ್ಲರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಯಿತು—ಶಿಶುಪಾಲನ ವಧೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯಂತೆ. ಅವನ ಸಹೋದರ ವಿದುರಥನು, ದುಃಖದಿಂದ ತೀವ್ರ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ, ಕತ್ತಿ ಮತ್ತು ಗಡಸಿನಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಧಾವಿಸಿದನು. ಅವನು ಹೀಗೆ ಧಾವಿಸಿದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಚಕ್ರದಿಂದ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು, ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕಿವೊಲುಗೆಯುಳ್ಳದಾಗಿ, ಕಡಿದು ಹಾಕಿದನು. ಹೀಗೆ, ಶಾಲ್ವ, ಸೌಭಪುರ, ದಂತವಕ್ರ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಹೋದರರನ್ನು—ಇತರರಿಗೆ ಅಸಹ್ಯವಾದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು—ಕೃಷ್ಣನು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರು ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಋಷಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಮಹಾನಾಗರು, ಅಪ್ಸರಸರು, ಪಿತೃಗಳು, ಯಕ್ಷರು, ಕಿನ್ನರರು, ಚಾರಣರು—all ಅವನ ಜಯವನ್ನು ಹಾಡಿದರು, ಪುಷ್ಪವರ್ಷ ಮಾಡಿದರು. ವೃಷ್ಣಿಗಳ ಶ್ರೇಷ್ಠರೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ಅಲಂಕರಿತವಾದ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ, ಯೋಗೇಶ್ವರನಾದ, ಭಗವಂತನಾದ, ಜಗದಾಧಿಪತಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಜಯ ಅಥವಾ ಪರಾಭವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವವನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಕೌರುವರು ಮತ್ತು ಪಾಂಡವರು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಬಲರಾಮನು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನಿರಪೇಕ್ಷನಾಗಿ ಹೊರಟನು. ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಮಾನವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಸರಸ್ವತೀ ನದಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹತ್ತುತ್ತಾ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದನು. ಅವನು ಪೃಥೂದಕ, ಬಿಂದುಸರ, ತೃತಕುಪ, ಸುದರ್ಶನ, ವಿಶಾಲ, ಬ್ರಹ್ಮತೀರ್ಥ, ಚಕ್ರ, ಪೂರ್ವ ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದನು. ನಂತರ ಯಮುನಾ ಮತ್ತು ಗಂಗೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಭಾರತನೇ, ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಯಿತು—ಅಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಮಹಾಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಅವನನ್ನು ಆಗಮಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಋಷಿಗಳು, ತಮ್ಮ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರೂ, ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ, ಎದ್ದು ನಿಂತು, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಗೌರವಿಸಿದರು. ಅವನು ತಮ್ಮ ಸಹಚರರೊಂದಿಗೆ ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವಾಗತ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ನೀಡಲಾದ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು, ಮಹರ್ಷಿಯ ಶಿಷ್ಯನಾದ ರೋಮಹರ್ಷಣನನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು.