ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶಾಲ್ವನ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಶಾಲ್ವನು ಕ್ರೋಧದಿಂದ, “ಮೂರ್ಖನೇ, ನಿನ್ನ ಕಾರಣದಿಂದ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ನನ್ನ ಸೋದರ-in-law ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಹತ್ಯೆಗೊಂಡನು, ಅವನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಲಾಯಿತು, ನೀನು ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ವರ್ತಿಸಿದ್ದೆ,” ಎಂದು ಗದರಿದನು. ನಂತರ, “ಇಂದು ನಾನಿನ್ನು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಒಬ್ಬ ನಿರ್ಗಮಿಸದ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುವೆನು. ನೀನು ನಾನಿಲ್ಲದೆ ಎದುರು ನಿಂತರೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳು,” ಎಂದು ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿದನು. ಆಗ ಭಗವಂತನು, “ನೀನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುತ್ತೀಯೆ, ಮೂಢಮತಿ! ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಮರಣ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ವೀರರು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಕೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ,” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಭಯಾನಕ ಗದೆಯಿಂದ ಶಾಲ್ವನ ಹೃದಯವನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದನು. ಶಾಲ್ವನು ಕಂಪಿಸಿ ರಕ್ತ ಉಗುಳಿದನು. ಆ ಗದೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ ಶಾಲ್ವನು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಅಜ್ಞಾತನಾಗಿ ಮಾಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟನು. ನಂತರ, ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ಬಳಿಕ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಚ್ಯುತನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು: “ನಾನು ದೇವಕಿಯಿಂದ ಬಂದವನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಬಲವಂತನಾದ ನೀನು, ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಶಾಲ್ವ ಮತ್ತು ಅವನ ಜನರು ಬಂಧಿಸಿ, ಮೃಗವನ್ನು ಹೊತ್ತಂತೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿದ್ದಾರೆ.” ಈ ದುಃಖದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಮಾನವ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಾಳಿದನು, ದುಃಖದಿಂದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದನು: “ನನ್ನ ತಂದೆಯಾದ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ರಾಮನು, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಜಯಿಸಲಾರದವನು, ಹೇಗೆ ಈ ಶಾಲ್ವನಂತಹ ಕಿರಿಯವನಿಂದ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟನು? ಇದೂ ವಿಧಿಯ ಪ್ರಭಾವವೇನೋ!” ಈ ವೇಳೆ, ಗೋವಿಂದನು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸೌಭನ ಅಧಿಪತಿ ಶಾಲ್ವನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ವಸುದೇವನಂತೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, “ಇಗೋ ನಿನ್ನ ತಂದೆ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇರುವೆ ಎನ್ನುವುದರ ಕಾರಣ. ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಅವನನ್ನು ನಾನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಪರಮೇಶ್ವರನೆಂದರೆ, ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ಮೂರ್ಖನೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಹೀಗೆ ಅವಮಾನಿಸಿ, ಆ ಮೋಸಗಾರನು ತನ್ನ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಎಳೆದನು, ಅನಕದುಂಧುಭಿಯ ತಲೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಆ ತಲೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವ ಸೌಭ ಕೋಟೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಜನರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಒಳಗಾದನು. ಆದರೆ ತಕ್ಷಣವೇ, ಇದು ಮಾಯೆಯ ಉಪದೇಶದಿಂದ ಶಾಲ್ವನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ದೈತ್ಯ ಮಾಯೆ ಎಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡನು. ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ ಅಚ್ಯುತನು, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ದೂತನನ್ನೂ, ತಂದೆಯ ಶವವನ್ನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಕನಸಿನಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡವನಂತೆ, ತನ್ನ ಶತ್ರುವನ್ನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವ ಸೌಭದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು. ಹೀಗೆ ಕೆಲವರು ಹೇಳುವರು, ರಾಜಮುನಿಯೇ, ಆದರೆ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರು ನಿಜವಾಗಿ ಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ದುಃಖ, ಮೋಹ, ಪ್ರೀತಿ, ಭಯಗಳೆಲ್ಲವು, ನಿರಂತರ ಜ್ಞಾನ, ಅಖಂಡ ಐಶ್ವರ್ಯ ಹೊಂದಿರುವ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಬಲ್ಲವು? ಭಗವಂತನ ಪಾದಸೇವೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಜ್ಞಾನದಿಂದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಆದಿ-ಅನಾದಿಯಾದ ಆತ್ಮಮೋಹವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಅನಂತ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ—ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ತಲುಪಿದವರಿಗೆ ಮೋಹ ಹೇಗೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬಲ್ಲದು? ಈ ನಡುವೆ, ಶಾಲ್ವನು ಅನೇಕ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದಾಗ, ಶೌರ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ಹಿಂಜರಿಯದ ಕೃಷ್ಣನು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹೊಡೆದನು, ಅವನ ಕವಚ, ಧನುಸ್ಸು, ಕಿರೀಟವನ್ನು ಪುಡಿ ಮಾಡಿದನು ಮತ್ತು ಶತ್ರುವಿನ ಸೌಭ ಕೋಟೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ನಾಶಮಾಡಿದನು. ಕೃಷ್ಣನ ಗದೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದಾಗ, ಸೌಭ ಕೋಟೆ ಅವನ ಬಲದಿಂದ ಸಾವಿರ ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಜಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತು. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಶಾಲ್ವನು ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ವೇಗವಾಗಿ ಅಚ್ಯುತನತ್ತ ದೌಡಾಯಿಸಿದನು. ಶಾಲ್ವನು ಗದೆಯಿಂದ ದೌಡಾಯಿಸಿದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣದಿಂದ ಅವನ ಭುಜವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ನಂತರ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ತನ್ನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಪ್ರಳಯಕಾಲದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಪೂರ್ವಪರ್ವತದಿಂದ ಉದಯವಾಗುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಶಾಲ್ವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಸಜ್ಜನಾದನು. ಆ ಚಕ್ರದಿಂದ ಹರಿಯು, ಮೋಹದ ಮಾಯಾಧಿಪತಿಯಾದ ಶಾಲ್ವನ ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ಇಂದ್ರನು ವೃತ್ರಾಸುರನನ್ನು ವಜ್ರದಿಂದ ಹತ ಮಾಡಿದಂತೆ. ಆಗ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ “ಅಯ್ಯೋ!” ಎಂಬ ಕೂಗು ಕೇಳಿಬಂದಿತು. ಆ ದುಷ್ಟನು ಬಿದ್ದು, ಸೌಭ ಗದೆಗೆ ನಾಶವಾದಾಗ, ದಿವ್ಯ ವಾದ್ಯಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳ ಮೂಲಕ ಮೃದಂಗದಂತೆ ನಾದಿಸಿದವು. ಆಗ ದಂತವಕ್ರನು, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಹತ್ಯೆಗೆ ಕೋಪಗೊಂಡು, ಮುಂದೆ ಬಂದನು. ಇಲ್ಲಿ ಭಗವತಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದ ಎಪ್ಪತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವಾದ ‘ಶಾಲ್ವ ವಧೆ’ಯು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇದೀಗ ಎಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ: ದಂತವಕ್ರ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಹೋದರ ವಿಧುರಥನ ಹತ್ಯೆ, ಮತ್ತು ಬಲರಾಮನಿಂದ ಸೂತನ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವ ಘಟನೆಯು. ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಶಿಶುಪಾಲ, ಶಾಲ್ವ, ಪೌಂಡ್ರಕ ಮತ್ತು ಇತರ ದುಷ್ಟರು ಲೋಕವನ್ನು ತೊರೆದರೂ ಸಹ, ಕೃಷ್ಣನು ಅವರಿಗೆ ಪರಮ ಮಿತ್ರಭಾವವನ್ನು ತೋರಿದನು. ಆಗ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸುವಂತೆ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಬಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಒಬ್ಬ ಪಾದಾತಿ ಯೋಧನು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಎದುರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಮಹಾರಾಜನೇ, ಕಂಡರು. ಅವನನ್ನು ಹೀಗಾಗಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಕೃಷ್ಣನು ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ರಥದಿಂದ ಜಿಗಿದು, ಸಾಗರವು ತೀರವನ್ನು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸಿತೋ ಹಾಗೆ ಅವನನ್ನು ಎದುರಿಸಿದನು. ಅವನ ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಕಾರೂಷ ವಂಶದ ದಂತವಕ್ರನು ಗರ್ವದಿಂದ, “ಧನ್ಯತೆ! ಇಂದು ನೀನು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವೆ, ಇದು ಮಹಾ ಭಾಗ್ಯ!” ಎಂದು ಮುಕುಂದನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು. “ನೀನು ನಮ್ಮ ಮಾವನಾಗಿದ್ದರೂ, ಕೃಷ್ಣ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಯಸುತ್ತೀಯೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮೂರ್ಖನೇ, ನಾನು ವಜ್ರದಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ನನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆದು ಬೀಳಿಸುವೆ.” “ನಾನು ನನ್ನ ಋಣವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವೆ, ಸ್ನೇಹಿತನಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತನೆಂಬ ಶತ್ರುವನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದರಿಂದ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯಾದ ರೋಗವನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುವಂತೆ.” ಹೀಗೆ, ಕಟುವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಗದರಿಸಿದನು, ಆನೆಗೆ ಕೋಲು ಹೊಡೆಯುವಂತೆ ಅವನನ್ನು ಕೆಣಕಿದನು. ಗದೆಯಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದು, ಸಿಂಹದಂತೆ ಗರ್ಜಿಸಿದನು. ಆದರೂ, ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಗದೆಯಿಂದ ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡರೂ, ಯದುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ತನ್ನ ಕೌಮೋದಕಿ ಗದೆಯಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯವನ್ನು ಹೊಡೆದನು. ಆ ಹೊಡೆಯಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯ ಭಗ್ನವಾಗಿ, ಬಾಯಿಂದ ರಕ್ತ ಹರಿಯಿತು; ಅವನು ಕೂದಲು, ಕೈ, ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಚಾಚಿಕೊಂಡು, ಪ್ರಾಣರಹಿತನಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಆಗ, ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಪ್ರಕಾಶವು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು—ಹಾಗೇ ಶಿಶುಪಾಲನ ಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿಯೂ ನಡೆದಿತ್ತು. ದಂತವಕ್ರನ ಸಹೋದರ ವಿಧುರಥನು, ಅವನ ಮರಣದ ದುಃಖದಿಂದ, ಖಡ್ಗ ಮತ್ತು ಕವಚ ಹಿಡಿದು, ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದನು. ಅವನು ದೌಡಾಯಿಸಿದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಕ್ಷುರಧಾರ ಚಕ್ರದಿಂದ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು, ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳೊಡನೆ ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ, ಶಾಲ್ವ, ಸೌಭ, ದಂತವಕ್ರ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಹೋದರ—ಇತರರಿಗೆ ಸಹಿಸಲಾಗದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದ ಕೃಷ್ಣನು ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಮುನಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಮಹಾನಾಗರು, ಅಪ್ಸರಸರು, ಪಿತೃಗಳು, ಯಕ್ಷರು, ಕಿನ್ನರರು ಮತ್ತು ಚಾರಣರಿಂದ ಅವನ ಜಯವನ್ನು ಹಾಡಲಾಯಿತು. ಅವನ ಮೇಲೇ ಹೂವುಗಳ ಮಳೆಯಾಯಿತು; ವೃಷ್ಣಿವಂಶದ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಗರಕ್ಕೆ ಅವನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ, ಯೋಗೇಶ್ವರ, ಭಗವಾನ್, ಜಗದಾಧಿಪತಿಯು, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಜಯ ಅಥವಾ ಪರಾಜಯ ಹೊಂದಿದವನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಅಂತೆಯೇ, ಕೌರವರು ಮತ್ತು ಪಾಂಡವರು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಸುದ್ದಿ ಬಂದಾಗ, ಬಲರಾಮನು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನಿರಪೇಕ್ಷನಾಗಿ ಹೊರಟನು. ಪ್ರಭಾಸ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ದೇವತೆಗಳು, ಮುನಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಮಾನವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಸರಸ್ವತೀ ನದಿಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರೆಸಿದನು.