ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ದಾರುಕನಿಗೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಆದೇಶಿಸಿದಂತೆ, ದಾರುಕನು ರಥವನ್ನು ಹತ್ತಿ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳು ಮತ್ತು ಮಿತ್ರರು ಇಬ್ಬರೂ ಅರ್ಜುನನ ಸಹೋದರನು ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಶಾಲ್ವನು ತನ್ನ ಸೇನೆ ಬಹಳಷ್ಟು ನಾಶವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಭಯಾನಕ ಗರ್ಜನೆಯೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಭೀಕರ ಭಾಲನ್ನು ಕೃಷ್ಣನ ರಥಸಾರಥಿಯ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು. ಆ ಆಯುಧವು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಉರಿಯುತ್ತಾ, ಮಹಾ ಉಲ್ಕೆಯಂತೆ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಶೌರಿ, ಅಂದರೆ ಕೃಷ್ಣನು, ತನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ನೂರಾರು ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಚೂರುಮಾಡಿದನು. ಅನಂತರ ಕೃಷ್ಣನು ಹದಿನಾರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಶಾಲ್ವನನ್ನು ಛೇದಿಸಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸೌಭನಗರಿಯನ್ನೂ ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದನು. ಅದು ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಆವರಿಸುವಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶಾಲ್ವನು ಶೌರಿಯ ಬಲಭುಜವನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಅವನ ಶಾರಂಗಧನುಷ್ಯವನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಮುರಿದನು. ಇದನ್ನು ಕಂಡವರು ಅದ್ಭುತವೆಂದರು. ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕೂಗು ಏಳಿತು. ಸೌಭನ ರಾಜನು ಭಾರೀ ಗರ್ಜನೆಯೊಂದಿಗೆ ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಮೂಢನೆ, ನಿನ್ನಿಂದ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನು—ಅಂದರೆ ನನ್ನ ಮಾವನು—ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಹತ್ಯೆಯಾದನು; ಅವನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಲಾಯಿತು; ನೀನು ಅಜಾಗರೂಕನಾಗಿ ವರ್ತಿಸಿದ್ದೆ. ಇಂದು, ನೀನು ಧೈರ್ಯವಂತನೆಂದು ಭಾವಿಸುವೆಯಾದರೆ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗದ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ!" ಅದಕ್ಕೆ ಭಗವಾನ್ ಕೃಷ್ಣನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಮೂಢಮತಿಗೆ, ನೀನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ದಪ್ಪ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ; ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮರಣ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ನೀನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಯಥಾರ್ಥ ವೀರರು ತಮ್ಮ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಪ್ರಭುವು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತನ್ನ ಭಯಾನಕ ಗದೆಯಿಂದ ಶಾಲ್ವನನ್ನು ಎದೆಗೆ ಹೊಡೆದನು. ಶಾಲ್ವನು ನಡುಗುತ್ತಾ ರಕ್ತವನ್ನು ಉಗುಳಿದನು. ಆದರೆ ಆ ಗದಾ ಪ್ರಹಾರವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ ಶಾಲ್ವನು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಅಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಆಮೇಲೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಚ್ಯುತನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಭೂಮಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು: "ನಾನು ದೇವಕಿಯಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಮಹಾಬಾಹು, ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಶಾಲ್ವ ಮತ್ತು ಅವನ ಬಳಗ ಬಂಧಿಸಿ, ಪ್ರಾಣಿಯಂತೆ ಎಳೆದೊಯ್ದಿದ್ದಾರೆ." ಈ ದುಃಖದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೃಷ್ಣನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮನುಷ್ಯಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಮಾನವನಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದನು: "ನನ್ನ ತಂದೆಯಾದ ಬಲವಂತನು, ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾದ ರಾಮನು—ಯಾರು ದೇವತೆಗಳು ಅಥವಾ ದಾನವರು ಜಯಿಸಲಾಗದವರು—ಶಾಲ್ವನಂತಹ ಸಾಮಾನ್ಯನಿಂದ ಹೇಗೆ ಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟನು? ಇದೆಲ್ಲಾ ವಿಧಿಯ ಪ್ರಭಾವವೇನೋ!" ಗೋವಿಂದನು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ಸೌಭನಾಧಿಯಾದ ಶಾಲ್ವನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ತಂದಂತೆ, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಇವನೇ ನಿನ್ನ ತಂದೆ, ನಿನ್ನ ಜೀವನದ ಕಾರಣ. ನಿನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಪ್ರಭುವೆಂದರೆ, ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ಮೂಢನೆ!" ಹೀಗೆ ನಿಂದಿಸಿ, ಮೋಸಗಾರನು ತನ್ನ ಖಡ್ಗವನ್ನು ತೆಗೆದು, ಅನಕದುಂದುಭಿಯ ತಲೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಆ ತಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿನ ಸೌಭದೊಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವಿಕ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಸುತ್ತಲಿನ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು. ಆದರೆ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಇದು ಮಾಯೆಯ ಸೂಚನೆಯಂತೆ ಶಾಲ್ವನ ಮಾಯಾಜಾಲವೆಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡನು. ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚೆತ್ತ ಕೃಷ್ಣನು ಅಲ್ಲಿಯೂ ಸಂದೇಶವಾಹಕನನ್ನೂ, ತನ್ನ ತಂದೆಯ ದೇಹವನ್ನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಕನಸಿನಿಂದ ಎಚ್ಚರವಾದವನಂತೆ, ತನ್ನ ಶತ್ರುವನ್ನು ಸೌಭದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಈ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಕೆಲವು ಋಷಿಗಳು ಹೇಳುವಂತಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರು ನಿಜವಾಗಿ ಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ದುಃಖ, ಮೋಹ, ಪ್ರೀತಿ ಅಥವಾ ಭಯ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಅಖಂಡ ಜ್ಞಾನ, ಪರಿಪೂರ್ಣ ಐಶ್ವರ್ಯ—ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ಏನು ಸಂಬಂಧ? ಅವನ ಪಾದಸೇವೆಯಿಂದ ಸ್ವಯಂ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅನಾದಿ ಅಹಂಕಾರದ ಬಂಧನವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಅನಂತ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಪಡೆದವರಿಗೆ ಸಂಶಯ ಹೇಗೆ ತಾಗಬಹುದು? ಇತ್ತ, ಶಾಲ್ವನು ಅನೇಕ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅಪಾರ ಶೌರ್ಯಶಾಲಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಅವನನ್ನು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು, ಅವನ ಕವಚ, ಧನುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಕಿರೀಟವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಶತ್ರುವಿನ ಸೌಭನಗರಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ಪುಡಿಪುಡಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದನು. ಕೃಷ್ಣನ ಗದಾ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಸೌಭ ನಗರಿ ಸಾವಿರ ಹಂಚುಗಳಾಗಿ ಜಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತು. ಶಾಲ್ವನು ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ವೇಗವಾಗಿ ಅಚ್ಯುತನ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿದನು. ಶಾಲ್ವನು ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣದಿಂದ ಅವನ ಭುಜವನ್ನು ಕಡಿದು ಹಾಕಿದನು. ನಂತರ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದು, ಅದು ಪ್ರಳಯಕಾಲದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಶಾಲ್ವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು. ಆ ಚಕ್ರದಿಂದ, ಶ್ರೀಹರಿ ಶಾಲ್ವನ ಕಿವಿಬುತ್ತಿ ಮತ್ತು ಕಿರೀಟದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ತಲೆಯನ್ನು ಕಡಿದು ಹಾಕಿದನು. ಅದು ಇಂದ್ರನು ವೃತ್ರಾಸುರನನ್ನು ವಜ್ರದಿಂದ ಸಂಹರಿಸಿದಂತೆ. ಆಗ ಜನರ ನಡುವೆ "ಅಯ್ಯೋ!" ಎಂಬ ಕೂಗು ಕೇಳಿಬಂದಿತು. ಆ ದುಷ್ಟನು ಪತನಗೊಂಡಾಗ ಮತ್ತು ಸೌಭ ನಗರಿ ನಾಶವಾದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದುಂಡುಗಳನ್ನಾಡಿಸಿದರು. ಆಗ ದಂತವಕ್ರನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಪ್ರತೀಕಾರ ಮಾಡಲು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತನು. ಇಲ್ಲಿ ಶಾಲ್ವ ವಧೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಪೂರ್ಣವಾಯಿತು. ಇದಾದ ನಂತರದ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ, ದಂತವಕ್ರ ಮತ್ತು ವಿಧುರಥ ವಧೆ ಹಾಗೂ ಬಲರಾಮನು ಸೂತನ ತಲೆಯನ್ನು ಕಡಿದ ಘಟನೆಯು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ಶಿಶುಪಾಲ, ಶಾಲ್ವ, ಪೌಂಡ್ರಕ ಮತ್ತು ಇತರ ದುಷ್ಟರನ್ನೂ ಕೂಡ, ಅವರು ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ತೊರೆದ ನಂತರ ಕೂಡ ಕೃಷ್ಣನು ಪರಮ ಮಿತ್ರಭಾವದಿಂದ ವರ್ತಿಸಿದನು. ಅನಂತರ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸುವಂತೆ ಭೀಕರ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಒಬ್ಬ ಪಾದಾತಿ ಯೋಧನು ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಕ್ರೋಧಗೊಂಡು ಬರುವುದನ್ನು ಮಹಾರಾಜ, ನೀನು ನೋಡಿದೆಯೆ. ಅವನನ್ನು ಹೀಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಕೃಷ್ಣನು ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ರಥದಿಂದ ಜಿಗಿದು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಇಳಿದು, ಸಮುದ್ರವು ಕರಾವಳಿಗೆ ಎದುರಾಗುವಂತೆ ಅವನ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತನು. ಆಗ, ಕಾರೂಷವಂಶೀಯನು ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಗರ್ವದಿಂದ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿ ಮುಕುಂದನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಸೌಭಾಗ್ಯವೋ, ಮಹಾ ಸೌಭಾಗ್ಯವೋ, ಇಂದು ನೀನು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವೆ." "ನೀನು ನಮ್ಮ ಮಾವನಾಗಿದ್ದರೂ, ಕೃಷ್ಣಾ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೂ ಸಹಾಯಕನೂ ಆಗಿದ್ದರೂ, ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಯಸಿದ್ದೀಯಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮೂಢನೆ, ನಾನು ನನ್ನ ವಜ್ರದಂತೆ ಗದೆಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತೇನೆ." "ನಾನು ನನ್ನ ಋಣವನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ಸ್ನೇಹಿತನೇ, ಶತ್ರುವಾದ ಸಂಬಂಧಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದರಿಂದ; ಅದು ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ರೋಗವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದಂತೆ." ಹೀಗೆ ವಿಷದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಎತ್ತಿನಂತೆ ಚುಚ್ಚಿದನು ಮತ್ತು ಸಿಂಹದಂತೆ ಗರ್ಜಿಸಿ ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದನು. ಆ ಗದಾ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಕೂಡ ಯಾದವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಅಚಲನಾದನೆ. ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಕೌಮೋದಕಿ ಗದೆಯಿಂದ ಅವನ ಎದೆಗೆ ಭಾರೀ ಪ್ರಹಾರಮಾಡಿದನು. ಆ ಗದಾ ಘಾತದಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯ ಚೂರುಮಾಡಿ, ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ರಕ್ತ ಹರಿದುಬಂದಿತು; ಅವನು ತನ್ನ ಕೂದಲು, ಕೈಗಳು, ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಹರಡಿಕೊಂಡು ಭೂಮಿಗೆ ಪ್ರಾಣವಿಟ್ಟು ಬಿದ್ದನು. ಆಗ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಪ್ರಕಾಶವು ಆ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಕೃಷ್ಣನೊಳಗೆ ಸೇರಿದಿತು. ಇದು ಶಿಶುಪಾಲನ ವಧೆಯ ವೇಳೆಯಲ್ಲೂ ನಡೆದಂತೆಯೇ. ಅವನ ಸಹೋದರನಾದ ವಿಧುರಥನು ಭಾರೀ ಶೋಕದಿಂದ, Schwer sword ಮತ್ತು ಕವಚವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಓಡಿಬಂದನು. ಅವನನ್ನು ಹೀಗೆ ಧಾವಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರದಿಂದ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನೂ, ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳ ಸಮೇತ, ಕಡಿದು ಹಾಕಿದನು. ಇದರೊಂದಿಗೆ, ಈ ಧಾರಾವಾಹಿ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶಾಲ್ವ, ದಂತವಕ್ರ ಮತ್ತು ವಿಧುರಥರ ವಧೆಯ ಕಥೆ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿತು.