ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶಾಲ್ವನ ಸೌಭ ನಗರವನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಲು ಯುದ್ಧದ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ರಥಚಾಲಕ ದಾರುಕನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ದಾರುಕ, ನನ್ನ ರಥವನ್ನು ಶಾಲ್ವನ ಬಳಿಗೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು; ಭಯಪಡಬೇಡ, ಈ ಸೌಭನ ರಾಜನು ಮಾಯೆಯ ನಿಪುಣ." ಕೃಷ್ಣನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ದಾರುಕ ರಥವನ್ನು ಓಡಿಸಿದನು; ಆತನನ್ನು ನೋಡಿದ ಹಿತ ಮತ್ತು ಶತ್ರುಗಳೆಲ್ಲರೂ ಅರ್ಜುನನ ಚಿಕ್ಕ ಅಣ್ಣನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನೆಂದು ಕಂಡರು. ಶಾಲ್ವನ ಸೇನೆಗಳು ಬಹುಶಃ ನಾಶವಾಗಿದ್ದವು. ಶಾಲ್ವನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಭಯಾನಕ ಗರ್ಜನೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಭಾಲವನ್ನು ಕೃಷ್ಣನ ರಥಚಾಲಕನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು. ಆ ಭಾಲವು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಉಲ್ಕೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಿತು. ಆದರೆ ಶೌರಿಯು ತನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆ ಭಾಲವನ್ನು ನೂರು ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಭಗ್ನಗೊಳಿಸಿದನು. ಆಮೇಲೆ, ಕೃಷ್ಣನು ಶಾಲ್ವನ ಮೇಲೆ ಹದಿನಾರು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸೌಭ ನಗರವನ್ನು ಬಾಣಗಳ ಸುರಿಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೊಡೆದನು; ಇದು ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಹೊಡೆಯುವಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಶಾಲ್ವನು ಶಾರಂಗದನನ್ನು ಹಿಡಿದ ಶೌರಿಯ ಎಡ ಕೈಯನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಆತನ ಕೈಯಿಂದ ಶಾರಂಗ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಮುರಿದನು; ಇದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ದೃಶ್ಯವಾಯಿತು. ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿದ ಜೀವಿಗಳು ದೊಡ್ಡ ಗದ್ದಲವನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಸೌಭನ ರಾಜನು ಗರ್ಜನೆಯೊಂದಿಗೆ ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಮೂಢಾ, ನಿನ್ನ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತ—ನನ್ನ ಮಾವ—ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಹತ್ಯೆಗೊಳಗಾದನು, ಅವನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಲಾಯಿತು, ನೀನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ವರ್ತಿಸಿದೆ." "ಇಂದು, ನಾನು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು—ನೀನು ಅಜೇಯನೆಂದು ಭಾವಿಸುವವನನ್ನು—ನಿರ್ವಾಪಥಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ, ನೀನು ಧೈರ್ಯವಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲು." ಆಶೀರ್ವಾದಿತ ಭಗವಂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ನೀನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಗರ್ವಪಡುತ್ತಿರು, ಮೂಢಮತಿ; ನೀನು ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ವೀರರು ತಮ್ಮ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಭಗವಂತನು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತನ್ನ ಭಯಾನಕ ಗದೆಯಿಂದ ಶಾಲ್ವನ ಹೃದಯವನ್ನು ಹೊಡೆದನು; ಶಾಲ್ವನು ಕಂಪಿಸಿ ರಕ್ತವನ್ನು ಉಗುಳಿದನು. ಗದೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ ಶಾಲ್ವನು ಕ್ಷಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಯಿತು. ಬಳಿಕ, ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನು ಅಚ್ಯುತನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ವಂದಿಸಿ, ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು: "ನಾನು ದೇವಕಿಯಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ." "ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಬಲವಂತನಾದ ನೀನು, ನಿನ್ನ ತಂದೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವನು, ಶಾಲ್ವ ಮತ್ತು ಅವನ ಜನರಿಂದ縛 bind ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟು, ಪ್ರಾಣಿಯಂತೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ." ಈ ದುಃಖದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಮಾನವ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು, ದುಃಖದಿಂದ, ದಯೆಯಿಂದ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದನು: "ನನ್ನ ತಂದೆ, ಬಲಿಷ್ಠ ಮತ್ತು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ರಾಮನು—ಯಾರನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಜಯಿಸಲಿಲ್ಲ—ಶಾಲ್ವನಂತಹ ಕ್ಷುದ್ರನಿಂದ ಹೇಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟನು? ಇದು ವಿಧಿಯ ಶಕ್ತಿ." ಗೋವಿಂದನು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸೌಭನ ರಾಜನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ವಸುದೇವನಂತೆ ಹಿಡಿದು, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಇಗೋ, ನಿನ್ನ ತಂದೆ, ನೀನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವವನಿಗೆ. ನಾನು ಅವನನ್ನು ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಭಗವಂತನಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ಮೂಢಾ." ಹೀಗೆ ಅವನನ್ನು ನಿಂದಿಸಿ, ಮಾಯಾವಂತನು ತನ್ನ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಅನಕದುಂದುಭಿಯ ತಲೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವ ಸೌಭ ಕೋಟೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ, ಮಹಾತ್ಮನು ತನ್ನ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ತನ್ನ ಜನರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಆದರೆ ಶೀಘ್ರವೇ ಅವನು ಇದು ಶಾಲ್ವನು ಮಾಯಾ ಉಪದೇಶದಿಂದ ಮಾಡಿದ ದೆವ್ವದ ಮಾಯೆ ಎಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡನು. ಯುದ್ಧದ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ ಅಚ್ಯುತನು, ಅಲ್ಲMessenger nor his father's body. He saw his ಶತ್ರುವನ್ನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ, ಸೌಭದಲ್ಲಿ, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ಋಷಿಗಳು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ, ರಾಜಋಷಿಯೇ, ಆದರೆ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರು ನಿಜವಾಗಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ದುಃಖ, ಮೋಹ, ಪ್ರೀತಿ ಅಥವಾ ಭಯ, ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ನಿರಂತರ ಜ್ಞಾನ, ಅಧ್ವಿತೀಯ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಪರಮಾಧಿಪತ್ಯ—ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ಹೇಗೆ ಸಂಬಂಧ? ಭಗವಂತನ ಪಾದ ಸೇವನೆ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅನಾದಿ ಆತ್ಮಮೋಹವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಅನಂತ ಪರಮಾಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ—ಪರಮವನ್ನು ತಲುಪಿದವರಿಗೆ ಗೊಂದಲ ಹೇಗೆ ತಲುಪಬಹುದು? ಆಮೇಲೆ, ಶಾಲ್ವನು ಅನೇಕ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದಾಗ, ಶೌರ್ಯವುಳ್ಳ ಕೃಷ್ಣನು ಅವನನ್ನು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು, ಅವನ ವಜ್ರ, ಧನುಸ್ಸು, ಕಿರೀಟವನ್ನು ಭಗ್ನಗೊಳಿಸಿ, ಶತ್ರುವಿನ ಸೌಭ ಕೋಟೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ನಾಶಮಾಡಿದನು. ಕೃಷ್ಣನ ಗದೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದ ಸೌಭ, ಅವನ ಕೈಯಿಂದ ಕುಸಿದು, ಸಾವಿರ ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ನೀರಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಶಾಲ್ವನು ಅದನ್ನು ತೊರೆದು, ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಅಚ್ಯುತನ ಕಡೆಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಬಂದನು. ಶಾಲ್ವನು ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಧಾವಿಸಿದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಕತ್ತಿಯಂತೆ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣದಿಂದ ಅವನ ಕೈಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ಬಳಿಕ, ಅವನು ತನ್ನ ಅದ್ಭುತ ಚಕ್ರವನ್ನು—ಕಾಲಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವದು—ಹಿಡಿದು, ಪೂರ್ವ ಪರ್ವತದಿಂದ ಉದಯಿಸುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ, ಶಾಲ್ವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಸಿದ್ಧಗೊಂಡನು. ಆ ಚಕ್ರದಿಂದ, ಹರಿ ಮಾಯೆಯ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಶಾಲ್ವನ ತಲೆಯನ್ನು, ಕುಂಡಲ ಮತ್ತು ಕಿರೀಟದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ತಲೆಯನ್ನು, ಇಂದ್ರನು ವೃತ್ರನನ್ನು ವಜ್ರದಿಂದ ಕೊಂದಂತೆ, ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ಮಾನವರಲ್ಲಿ "ಅಯ್ಯೋ!" ಎಂಬ ಕೂಗು ಎದ್ದಿತು. ಆ ದುಷ್ಟನು ಬಿದ್ದಾಗ, ಸೌಭ ಗದೆಯಿಂದ ನಾಶವಾದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಡೊಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಬಾರಿಸಿದರು. ದಂತವಕ್ರನು, ಕೋಪದಿಂದ, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಪ್ರತಿಕಾರ ಮಾಡಲು ಮುಂದೆ ಬಂದನು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಶಾಲ್ವನ ವಧೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಭಗವತ ಪುರಾಣದ ಹತ್ತನೇ ಪುಸ್ತಕದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದ ಎಪ್ಪತ್ತೇಳನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಂಡಿತು. ಇದಾದ ನಂತರ, ದಂತವಕ್ರ ಮತ್ತು ವಿದುರಥನ ವಧೆ, ಬಾಲರಾಮನಿಂದ ಸೂತನು ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದ ಘಟನೆಯೊಂದಿಗೆ ಎಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಿದರು: ಶಿಶುಪಾಲ, ಶಾಲ್ವ, ಪೌಂಡ್ರಕ ಮತ್ತು ಇತರ ದುಷ್ಟರು ಈ ಲೋಕವನ್ನು ತೊರೆದ ನಂತರವೂ, ಕೃಷ್ಣನು ಅವರಿಗೆ ಪರಮ ಮಿತ್ರತ್ವವನ್ನು ತೋರಿದನು. ಆಮೇಲೆ, ಒಂದು ಪಾದಾತಿ, ಭಯಾನಕ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸುವಂತೆ, ಅಪಾರ ಬಲದಿಂದ, ಕೋಪದಿಂದ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಮಹಾರಾಜನು ಕಂಡನು. ಅವನನ್ನು ಹೀಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಕೃಷ್ಣನು ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ರಥದಿಂದ ಜಿಗಿದು, ಸಮುದ್ರವು ಕರೆಯನ್ನು ಸೇರುವಂತೆ ಅವನ ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತನು. ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಕಾರೂಷನು ಗರ್ವದಿಂದ, ಮುಕುಂದನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಬಾಗ್ಯದಿಂದ, ಬಹುಬಾಗ್ಯದಿಂದ, ನೀನು ಇಂದು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯ." "ನೀನು ನಮ್ಮ ಮಾವ, ಕೃಷ್ಣ, ಆದರೆ ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಮತ್ತು ಸಹಾಯಕರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮೂಢಾ, ನಾನು ನನ್ನ ವಜ್ರದಂತೆ ಗದೆಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತೇನೆ." "ನಂತರ ನಾನು ನನ್ನ ಋಣವನ್ನು ಮುಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ಸ್ನೇಹಿತನ ಸ್ನೇಹಿತ, ಶತ್ರುವಾಗಿ ಬಂದು ಸಂಬಂಧಿಯಾಗಿ ಕಾಣುವವನನ್ನು ಕೊಂದಂತೆ—ದೇಹದಲ್ಲಿ ಇರುವ ರೋಗವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವಂತೆ." ಹೀಗೆ, ಕಟು ಮಾತುಗಳಿಂದ, ಆತನ ಮಾತುಗಳು ಗದೆಯಂತೆ ದಂಗೆ ಮಾಡಿದವು, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಆನೆಗೆ ಚುಚ್ಚುವಂತೆ ನಿಂದಿಸಿದನು, ಗದೆಯಿಂದ ಅವನ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದನು, ಸಿಂಹದಂತೆ ಗರ್ಜಿಸಿದನು. ಯುದ್ಧದ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಗದೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದರೂ, ಯದುವಂಶದ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಅಚಲವಾಗಿದ್ದನು; ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಕೋಮೋದಕಿ ಗದೆಯಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯವನ್ನು ಹೊಡೆದನು. ಗದೆಯ ಹೊಡೆಯಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯ ಭಗ್ನಗೊಂಡಿತು, ರಕ್ತವು ಬಾಯಿಂದ ಉಗಿಯಿತು; ಕೂದಲು, ಕೈ, ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಹರಡಿಕೊಂಡು, ಅವನು ಪ್ರಾಣಹೀನನಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಆಮೇಲೆ, ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ಅದ್ಭುತ ಪ್ರಕಾಶವು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿತು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು—ಶಿಶುಪಾಲನ ವಧೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಡೆದಂತೆ, ಮಹಾರಾಜ. ವಿದುರಥನು, ಅವನ ಸಹೋದರ, ದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ಖಡ್ಗ ಮತ್ತು ಕವಚವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದನು.