ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮಾಯೆಯು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಆ ಸೌಭ ನಗರವು, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ವಿಕಲ್ಪ, ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಒಂದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತಾ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾ, ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗದೆ ತೋರುವಂತಿತ್ತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ, ಪರ್ವತ ಶಿಖರಗಳ ಮೇಲೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ, ಆ ಸೌಭ ನಗರವು ಅಗ್ನಿಯ ಚಕ್ರದಂತೆ ಭಯಾನಕವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಶಾಲ್ವನು ತನ್ನ ಸೌಭ ನಗರ ಹಾಗೂ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಸಾತ್ವತ ವೀರರು ಅಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಪಿಡುಗುಹಾಕಿದರು. ಆ ಬಾಣಗಳು ಅಗ್ನಿ ಹಾಗೂ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಹೊತ್ತಿ, ವಿಷಪಾಮುಗಳಂತೆ ಪ್ರಾಣಹಾನಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಶಾಲ್ವನ ಸೇನೆ ಭಯಭೀತರಾಗಿ ಗೊಂದಲಗೊಂಡರು. ಶಾಲ್ವನ ಸೇನೆಯಿಂದ ಬರುವ ಆಯುಧಗಳ ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ವೃಷ್ಣಿ ವೀರರು ಬಹುಮಾನವಾಗಿ ಪೀಡಿತರಾದರೂ, ಯುದ್ಧವನ್ನು ಬಿಡದೆ, ಎರಡೂ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಹೋರಾಡಿದರು. ಶಾಲ್ವನ ಸಚಿವ ದ್ಯುಮಾನನು, ಹಿಂದೆ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದ್ದ, ಭಾರವಾದ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬಂದು, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ಹೊಡೆದು ಭಾರವಾದ ಗರ್ಜನೆ ಮಾಡಿದನು. ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ胸ವು ಆ ಗದೆಯಿಂದ ಮುರಿಯಿತು; ಆಗ ಧರ್ಮನ ಮಗ ದಾರುಕನು, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ರಥಚಾಲಕ, ಅವನನ್ನು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಿಂದ ದೂರಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಜ್ಞಾನದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದು, ತನ್ನ ರಥಚಾಲಕನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಅಯ್ಯೋ! ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಯುದ್ಧದಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದ್ದೆ, ಇದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ!" ಯದು ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವನು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹಿಂತಿರುಗಿದ್ದರೆ, ಅದು ಪಾಪ; ಇದನ್ನು ಕೇಳಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೇಶವನ ಬಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗುವುದಾದರೆ, ಅವರು ಕೇಳಿದಾಗ ನಾನು ಏನು ಉತ್ತರ ನೀಡಬೇಕು? ನನ್ನ ಸಹೋದರರ ಪತ್ನಿಯರು ನಗುತಾ ಹೇಳುವರು: 'ಹೇ ವೀರ, ನಿನ್ನ ಭಯವು ಹೇಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಯಿತು?'" ರಥಚಾಲಕನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಸ್ವಾಮಿ, ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದು ನಾನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದೆ; ರಥಚಾಲಕನು ಸಂಕಟದಲ್ಲಿರುವ ಯೋಧನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು, ಯೋಧನು ತನ್ನ ರಥಚಾಲಕನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಶತ್ರು ಗದೆಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆದು ನೀನು ಬುದ್ಧಿಹೀನನಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಯುದ್ಧದಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ." ಇಂತೆಯೇ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದ 'ಶಾಲ್ವನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ' ಎಂಬ ಎಪ್ಪತ್ತಾರುನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀ ಶುಕಮುನಿಯು ಮುಂದುವರೆಸಿದರು: ಬಳಿಕ, ಶುದ್ಧೀಗಾಗಿ ನೀರನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಬಾಣ ಹಿಡಿದು, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ತನ್ನ ರಥಚಾಲಕನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ನನ್ನನ್ನು ದ್ಯುಮಾನನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯು." ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ಮಗನು, ಮಂದಹಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾ, ದ್ಯುಮಾನನು ತನ್ನ ಸೇನೆಯನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಎಂಟು ಕಬ್ಬಿಣದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹೊಡೆದು ಕೆಡವಿದನು. ನಾಲ್ಕು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ನಾಲ್ಕು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು, ಒಂದು ಬಾಣದಿಂದ ರಥಚಾಲಕನನ್ನು, ಎರಡು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಧ್ವಜವನ್ನು, ಮತ್ತೊಂದು ಬಾಣದಿಂದ ದ್ಯುಮಾನನ ತಲೆಯನ್ನು ಹೊಡೆದನು. ಗದ, ಸಾತ್ಯಕಿ, ಸಾಂಬ ಮತ್ತು ಇತರರು ಸೌಭನ ಅಧಿಪತಿಯ ಸೇನೆಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದರು; ಸೌಭನ ಯೋಧರು, ಅವರ ಕುತ್ತಿಗೆಗಳು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದರು. ಈ ರೀತಿ ಯದುಗಳು ಮತ್ತು ಶಾಲ್ವರು ಪರಸ್ಪರ ಹೋರಾಡುತ್ತಾ, ಭಯಾನಕ ಮತ್ತು ಗೊಂದಲದ ಯುದ್ಧವು ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ದಿನಗಳು ಹಾಗೂ ರಾತ್ರಿ ನಡೆಯಿತು. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಧರ್ಮನ ಮಗನ ಆಹ್ವಾನದಿಂದ, ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದನು; ರಾಜಸೂಯ ಯಾಗ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಮತ್ತು ಶಿಶುಪಾಲನು ಸಂಹಾರವಾದ ನಂತರ, ಕುರು ವಂಶದ ಹಿರಿಯರನ್ನು, ಋಷಿಗಳನ್ನು, ಪ್ರಿತೆಯನ್ನು ಹಾಗೂ ಅವಳ ಪುತ್ರರನ್ನು ವಿದಾಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಭಯಾನಕ ಶಕುನಗಳನ್ನು ಕಂಡು, ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಮರಳಿದನು. ಅವನು ಹೇಳಿದನು: "ನಾನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ; ಚೆದಿ ರಾಜನೊಡನೆ ಸೇರಿದ ರಾಜರು ನನ್ನ ನಗರವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ." ತನ್ನ ಜನರ ಸಂಹಾರವನ್ನು ಕಂಡು, ನಗರ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ ಕೇಶವನು, ದಾರುಕನಿಗೆ ಸೌಭ ಮತ್ತು ಶಾಲ್ವನ ಕುರಿತು ಹೇಳಿದನು: "ರಥಚಾಲಕ, ನನ್ನ ರಥವನ್ನು ಬೇಗ ಶಾಲ್ವನ ಬಳಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು; ಭಯ ಪಡಬೇಡ, ಈ ಸೌಭನ ರಾಜನು ಮಾಯೆಯ ಮಾಸ್ಟರನು." ದಾರುಕನು ರಥವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಹೊರಟನು; ಎಲ್ಲರೂ—ಮಿತ್ರರು ಮತ್ತು ಶತ್ರುಗಳು—ಅರ್ಜುನನ ತಮ್ಮನನ್ನು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಶಾಲ್ವನು, ತನ್ನ ಸೇನೆ ಬಹುತೇಕ ನಾಶವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕಂಡು, ಭಯಾನಕ ಗರ್ಜನೆಯೊಂದಿಗೆ, ಕೃಷ್ಣನ ರಥಚಾಲಕನ ಮೇಲೆ ಭಯಾನಕ ಗದೆಯನ್ನು ಎಸೆದನು. ಆ ಆಯುಧವು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಗ್ರಹದಂತೆ ಹೊತ್ತಿ, ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಮಾಡುತ್ತಾ ಬಂದಿತು; ಶೌರಿಯ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅದು ನೂರು ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಚೂರಾಯಿತು. ನಂತರ, ಶೌರಿ, ಶಾಲ್ವನ ಮೇಲೆ ಹದಿನಾರು ಬಾಣಗಳನ್ನು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಿರುವ ಸೌಭ ನಗರ ಮೇಲೆ ಬಾಣಗಳ ಸುರಿಮಳವನ್ನು ಸುರಿಸಿದನು, ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಮಾಡುವಂತೆ. ಶಾಲ್ವನು ಶೌರಿಯ ಎಡ ಕೈಯನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಶಾರಂಗ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಮುರಿದು ಹಾಕಿದನು; ಇದು ಅಪೂರ್ವ ದೃಶ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಜೀವಿಗಳು ಭಯದಿಂದ ಗರ್ಜಿಸಿದರು; ಸೌಭನ ರಾಜನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿ, ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಮೂಢ, ನಿನ್ನಿಂದ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತ—ನನ್ನ ಮಾವನು—ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಲೆಯಾಗಿದ್ದ, ಅವನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ್ದ, ನೀನು ಉದ್ದಂಡತನ ಮಾಡಿದ. ಇಂದು, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ, ನೀನು ಅಜೇಯನೆಂದು ಭಾವಿಸುವುದನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಮರಳದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕಳುಹಿಸುವೆನು; ನನಗೆ ಎದುರಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲು ಧೈರ್ಯವಿದ್ದರೆ ಬಾ!" ಭಗವಾನ್ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಮೂಢ, ನೀನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಮಾತಾಡುತ್ತಿರುವೆ; ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಮರಣವು ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ವೀರರು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಕೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ತೋರಿಸುವರು." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಭಗವಾನ್ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಶಾಲ್ವನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಭಯಾನಕ ಗದೆಯನ್ನು ಹೊಡೆದನು; ಶಾಲ್ವನು ಕಂಪಿಸಿ ರಕ್ತ ಉಗುಳಿದನು. ಆ ಗದೆಯು ತಿರಸ್ಕೃತವಾದಾಗ, ಶಾಲ್ವನು ಅದೆಷ್ಟೋ ಕ್ಷಣವಿನಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಗಿ ಮರೆಯಾದನು. ನಂತರ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಚ್ಯುತನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು: "ನಾನು ದೇವಕಿಯಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಬಲವಂತನಾದವನೆ, ನಿನ್ನ ತಂದೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುವವನು, ಶಾಲ್ವ ಮತ್ತು ಅವನ ಜನರಿಂದ縛ಿಸಿ, ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಎಳೆಯುವಂತೆ ಎಳೆದೊಯ್ದಿದ್ದಾರೆ." ಈ ದುಃಖದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸಹಾನುಭೂತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾನವ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು, ದುಃಖದಿಂದ ಮಾನವನಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದನು: "ನನ್ನ ತಂದೆ, ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ರಾಮ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಗೆಲ್ಲಲಾಗದವರು, ಶಾಲ್ವನಂತೆ ಕ್ಷುದ್ರನಿಂದ ಎಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಇದು ವಿಧಿಯ ಶಕ್ತಿ." ಗೋವಿಂದನು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸೌಭನ ರಾಜನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ವಸುದೇವನಂತೆ ಎಳೆದೊಯ್ದು, ಹೇಳಿದನು: "ಇದು ನಿನ್ನ ತಂದೆ, ನಿನ್ನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುವದಕ್ಕಿರುವವನು. ನಾನು ಅವನನ್ನು ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಕೊಲ್ಲುವೆನು; ನೀನು ಭಗವಂತನಾದರೆ, ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ಮೂಢ!