ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಯಾದವರು, ಶೃಂಜಯರು, ಕಂಬೋಜರು, ಕುರುಗಳು, ಕೇಕಯರು ಮತ್ತು ಕೊಸಲರು ತಮ್ಮ ಭಾರೀ ಸೇನೆಗಳನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಾ ಮಹಾಯಜ್ಞದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗಿದಾಗ, ಭೂಮಿ itself ನಡುಗಿತು. ಆ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಋಷಿಗಳು, ಯಜ್ಞಕಾರಕರು ಮತ್ತು ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದವರು ವೇದಘೋಷದಿಂದ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪಾರಾಯಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಗಂಧರ್ವರು ಆ ಮಹೋತ್ಸವವನ್ನು ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸುಗಂಧ ಮಾಲೆಗಳನ್ನೂ, ಆಭರಣಗಳನ್ನೂ, ಶುಭ್ರವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ಧರಿಸಿ ಪರಸ್ಪರ ಹರ್ಷದಿಂದ ನೀರು ಎರಚಿಕೊಂಡು ಹಬ್ಬದ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಸ್ತ್ರೀಯರು ಎಣ್ಣೆ, ತುಪ್ಪ, ಸುಗಂಧ ಪುಡಿ, ಅರಿಶಿಣ ಮತ್ತು ಕೇಸರಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಪುರುಷರೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಆನಂದಿಸಿದರು. ರಾಜಮಹಿಷಿಯರು ಪುರುಷರ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಯಾರಿಗೂ ಅರಿವಾಗದಂತೆ ದೇವಾಂಗನಿಯರಂತೆ ರಥಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರಬಂದರು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರು ನೀರು ಎರಚಿದಾಗ, ಅವರ ಮುಖಗಳಲ್ಲಿ ಲಜ್ಜಾಶೀಲವಾದ ನಗುವು ಮಿಂಚಿತು. ಆ ರಾಣಿಯರು ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೊಂದಿಗೆ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ನೀರು ಎರಚಿದರು; ಅವರ ವಸ್ತ್ರಗಳು ತೊತ್ತಾಗಿ, ದೇಹಗಳು ಮತ್ತು ವಕ್ಷಸ್ಥಳಗಳು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ, ಮಾಲೆಗಳು ಜಾರಿಬಿದ್ದಾಗ, ಅವರ ಆಕರ್ಷಕ ಆಟವು ದುಷ್ಟಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚಂಚಲಗೊಳಿಸಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಸುಂದರ ಕುದುರೆಗಳು ಎಳೆದ ಚರಿಯತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಚಿತ್ತಾಕರ್ಷಕವಾದ ಚಿತ್ತಕಟಾಕ್ಷದಿಂದ ರಾಜನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯರ ನಡುವೆ ಯಜ್ಞಾಧಿಪತಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದ. ಯಜ್ಞಸ್ನಾನ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಯಜ್ಞಕಾರಕರು ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರರಾದವರು ರಾಜನನ್ನು ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಗೊಳಿಸಿದರು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದೈವೀ ಮೃದಂಗಗಳು ಹಾಗೂ ಮಾನವ ಮೃದಂಗಗಳೂ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಘೋಷಿಸಿದವು; ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರು ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲ ವರ್ಣಗಳ ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರು; ಏಕೆಂದರೆ ಮಹಾಪಾತಕಿಗಳಾದವರೂ ಕೂಡ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಪಾಪಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ, ರಾಜನು ಸುಂದರ ರೇಷ್ಮೆ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿ, ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಯಜ್ಞಕಾರಕರಿಗೂ, ಋಷಿಗಳಿಗೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೂ ಆಭರಣ ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಸತ್ಕರಿಸಿದರು. ನಾರಾಯಣ ಭಕ್ತನಾದ ರಾಜನು ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳು, ಪರಿಚಿತರು, ರಾಜರು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪುನಃ ಪುನಃ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜನರು ದೇವಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾಗಿದ್ದರು; ಅವರು ರತ್ನಕಂಡಲಗಳು, ಮಾಲೆಗಳು, ಪಾಗಡಿಗಳು, ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಅಮೂಲ್ಯ ಹಾರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು; ಸ್ತ್ರೀಯರು ಜೋಡಿ ಕಿವೋಲೆಗಳು, ಹಲವಾರು ಬಂಗಡಿಗಳು, ಸುಂದರ ಮುಖಗಳು ಮತ್ತು ಬಂಗಾರದ ಒಡೆಗಳು ಧರಿಸಿ ಮಿಂಚುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ, ಧರ್ಮಶೀಲ ಯಜ್ಞಕಾರಕರು, ಋಷಿಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಪಂಡಿತರು ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ, ವೈಶ್ಯ, ಶೂದ್ರ ವರ್ಣದ ರಾಜರು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕೂಡಿ ಬಂದು ಸಮಾರಂಭವನ್ನು ಕಂಗೊಳಿಸಿದರು. ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಭೂತಗಳು ಮತ್ತು ಲೋಕಪಾಲಕರು ತಮ್ಮ ಅನುಯಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸತ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಅನುಮತಿ ನೀಡಿ ತಮ್ಮ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ರಾಜರ್ಷಿಗಳು ಹರಿ ದಾಸನ ಮಹಾರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಅಮೃತಪಾನವನ್ನು ಹೀಗೆ ಕುಡಿಯುವಂತೆ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಬಳಿಕ ಧರ್ಮಪುತ್ರ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಿಗಳಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿದನು; ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ನಿರಾಸೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ಪರಮಪಾವನರಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಯಾದವವೀರರಾದ ಸಾಮ್ಬ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಕುಶಸ್ಥಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡನು. ಇಂತಿ ಧರ್ಮಪುತ್ರನು ಕೃಷ್ಣನ ಸಹಾಯದಿಂದ ತನ್ನ ಅಪಾರ ಆಸೆಗಳ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟಿ, ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದನು. ಒಂದು ದಿನ, ರಾಜಮಹಲನಲ್ಲಿರುವ ದುರ್ಯೋಧನನು ಆ ಮಹಾಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನೂ, ರಾಜಸೂಯ ಮಹೋತ್ಸವದ ವೈಭವವನ್ನೂ, ಅಚ್ಯುತನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ನೋಡಿ ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ಬಾಡಿಹೋಗಿದನು. ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ರಾಜರು, ದಾನವರು, ದೇವತೆಗಳ ಸಂಪತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದ್ರೌಪದಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಿ, ಕುರುರಾಜನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕಂಗಾಲಾದನು. ಅಲ್ಲೆ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮಧ್ಯಪತಿಯ ಸಾವಿರಾರು ರಾಣಿಯರು ಭಾರವಾದ ಸೊಂಟಗಳಿಂದ, ಮೃದುವಾಗಿ ಘಂಟಿಕೆ ಹೊಡೆಯುವ ಪಾದಕಂಕಣಗಳಿಂದ, ಕೆಂಪು ಹಾರಗಳು, ಸುಂದರ ಕಿವೋಲೆಗಳು, ಹರಿದುಹೋಗುವ ಕೂದಲಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಮುಖವನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಮಾಯೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಸಭಾಭವನದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮನಂದನ ರಾಜನು ತನ್ನ ಅನುಯಾಯಿಗಳು, ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ಕೃಷ್ಣನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅವನನ್ನು ಬಂಗಾರದ ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು, ಇಂದ್ರನಂತಿರುವ ರಾಜನು ಪುರೋಹಿತರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಆ ವೇಳೆ, ಗರ್ವಿತನಾದ ದುರ್ಯೋಧನನು ತನ್ನ ಸಹೋದರರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಮಾಲೆ ಧರಿಸಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ತಲವಾರು ಹಿಡಿದು, ಕೋಪದಿಂದ ಅದನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದನು. ಅವನಿಗೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನೀರಿದೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ವಸ್ತ್ರದ ತುದಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ, ಆದರೆ ಅದು ಒಣವಾಗಿತ್ತು; ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನೆಲವಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದನು—ಇದು ಮಾಯೆಯ ಮೋಹದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಗೊಂದಲ. ಭೀಮನೂ, ಮಹಿಳೆಯರೂ, ಇತರ ರಾಜರೂ ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ನಗಿದರು; ರಾಜನು ಅವರನ್ನು ತಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಕೃಷ್ಣನು ಆ ನಗುವಿಗೆ ಅನುಮೋದನೆ ನೀಡಿದನು. ದುರ್ಯೋಧನನು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಮುಖವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಕೋಪದಿಂದ ಉರಿದು, ಶಾಂತವಾಗಿ ಗಜಹಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು; ಧರ್ಮಶೀಲರೊಳಗೆ "ಹಾಯ್!" ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಕೂಗು ಕೇಳಿಬಂತು; ಅಜಾತಶತ್ರುವಿನ ಮನಸ್ಸು ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿತು; ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಭೂಭಾರದ ನಿವೃತ್ತಿಗಾಗಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಗಮನಿಸಿದನು. ಓ ರಾಜನೇ, ಹೀಗೆ ನೀನು ಕೇಳಿದ ಸುಯೋಧನನ ದುಷ್ಟತನವನ್ನು ಮಹಾರಾಜಸೂಯದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇಂತಿ ಮಹಾಭಾಗವತಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, "ದುರ್ಯೋಧನನ ಗರ್ವಭಂಗ" ಎಂಬ ಐವತ್ತೈದನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿಯಿತು. ಈಗ ಮತ್ತೊಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಕೃಷ್ಣಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಕೇಳು, ರಾಜನೇ! ಹೇಗೆ ಲೀಲಾಮಯ, ದೇಹರಹಿತ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಶೌಭನಾಥ ಶಲ್ವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಶಲ್ವನು ಶಿಶುಪಾಲನ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿ ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ವಿವಾಹಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದನು; ಅವನು ಯಾದವರಿಂದ, ಜರಾಸಂಧಾದಿಗಳಂತೆ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಆಗ ಅವನು ಎಲ್ಲ ರಾಜರ ಮುಂದೆ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದನು: "ನಾನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಯಾದವರಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುವೆನು—ನನ್ನ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ!" ಹೀಗೆ ಮೂರ್ಖ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ, ಶಲ್ವನು ಪ್ರಪಂಚದ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ದೇವರನ್ನು ಒಂದು ಮುಷ್ಟಿ ಮಣ್ಣನ್ನು ನುಂಗುವುದರಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಒಂದು ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಸುಲಭವಾಗಿ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುವ ಉಮಾಪತಿಯಾದ ಮಹಾದೇವನು, ಶರಣಾಗತ ಶಲ್ವನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಅವನಿಂದ ಶಲ್ವನು, ವೃಷ್ಣಿಗಳಿಗೆ ಭಯಹುಟ್ಟಿಸುವ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೋಗಬಲ್ಲ, ದೇವತೆಗಳು, ದಾನವರು, ಮಾನವರು, ಗಂಧರ್ವರು, ನಾಗರು, ರಾಕ್ಷಸರು ಯಾರಿಂದಲೂ ಧ್ವಂಸಗೊಳ್ಳದಂತಹ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ವಾಹನವನ್ನು ವರವಾಗಿ ಕೇಳಿದನು. "ತಥಾಸ್ತು" ಎನ್ನುತ್ತ, ಗಿರಿಶನು ಮಾಯಾಸುರನಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿ, ಅವನು ಕಬ್ಬಿಣದಿಂದ ಶೌಭ ಎಂಬ ಭಯಾನಕ ನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಶಲ್ವನಿಗೆ ನೀಡಿದನು. ಆ ಅಪೂರ್ವ, ದುರ್ಗಮ, ಅಗಾಧವಾದ ವಾಹನವನ್ನು ಪಡೆದ ಶಲ್ವನು, ಯಾದವರ ಪ್ರಾಚೀನ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ನೆನೆಸಿ, ದ್ವಾರಕೆಗೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಹೊರಟನು. ಭರತನಂದನ, ಶಲ್ವನು ತನ್ನ ಮಹಾಸೈನ್ಯದಿಂದ ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು, ಅದರ ಉಪನಗರಗಳು ಮತ್ತು ಉದ್ಯಾನವನಗಳನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಿದನು. ಅವನ ದಾಳಿಯಿಂದ ದ್ವಾರಕೆಯ ಬಾಗಿಲುಗಳು, ಗೋಪುರಗಳು, ಅರಮನೆಗಳು, ಜಾಲಿಗಳು, ವಿನೋದವನಗಳು ಮತ್ತು ಎತ್ತರದ ಭವನಗಳೆಲ್ಲಾ ಆಯುಧಗಳ ಮಳೆಗಾಲಿನಿಂದ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹಾನಿಗೊಳಗಾದವು.