ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು ಸೇವಿಸಿದ ಭೂಮಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಕ ತೇಜಸ್ಸು ಇಲ್ಲದ ಆ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಕೆಲವು ದುಷ್ಟರು ದುರ್ಲಭ್ಯವಾಗಿ ದಾಟಲಾಗದ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಆಶ್ರಯವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಜನರನ್ನು ದ್ರೋಹಿಗಳಂತೆ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಶಿಶುಪಾಲನು ಅನೇಕ ಅಮಂಗಲವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಿದನು. ಆದರೆ, ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಸಿಂಹನಂತೆ ನರಿ ಕೂಗು ಕೇಳಿದರೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸದಂತೆ, ಏನೂ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಶಿಶುಪಾಲನು ಭಗವಂತನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದ ಆ ಅನುಚಿತ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರು ತಾವು ಕೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಮ್ಮ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡರು, ಸಭಾಭವನವನ್ನು ತೊರೆದರು ಮತ್ತು ಸಿಡುಕುತಿಂದ ಚೇದಿ ರಾಜನನ್ನು ಶಪಿಸಿದರು. ಯಾರು ಭಗವಂತನ ಅಥವಾ ಅವನ ಭಕ್ತರ ಅವಮಾನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಬಿಡದೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಹಿಂದೆ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ ಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅದಾದ ಮೇಲೆ, ಪಾಂಡವರ ಪುತ್ರರು, ಮತ್ಸ್ಯ, ಕೈಕಯ ಮತ್ತು ಶೃಂಜಯ ದೇಶದ ರಾಜರು—allರು ಕೋಪದಿಂದ ಎದ್ದು, ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಶಿಶುಪಾಲನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಆಗ, ಭಾರತ, ಚೇದಿ ರಾಜನು ನಿರ್ಭೀತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಕತ್ತಿ ಮತ್ತು ಕವಚವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕೃಷ್ಣನ ಪರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ರಾಜರನ್ನು ಗದರಿಸಿದನು. ಅಕ್ಷರಶಃ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನೇ ಸ್ವತಃ ಎದ್ದು, ತನ್ನ ಪರಿವಾರರನ್ನು ತಡೆದು, ಕೋಪದಿಂದ ತನ್ನ ಶತ್ರುವಿನ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಚಕ್ರವನ್ನು ಎಸೆದು, ಶಿಶುಪಾಲನನ್ನು ವಧೆಮಾಡಿದನು. ಶಿಶುಪಾಲನ ಹತ್ಯೆಯಾದಾಗ ಭಾರೀ ಗದ್ದಲ ಉಂಟಾಯಿತು; ಅವನ ಅನುಯಾಯಿಗಳಾದ ರಾಜರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಲು ದಿಕ್ಕು ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಓಡಿದರು. ಚೇದಿ ರಾಜನ ದೇಹದಿಂದ ಒಂದು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಜ್ಯೋತಿ ಹೊರಬಂದು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ವಾಸುದೇವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಯಿತು; ಅದು ಆಕಾಶದಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಬೀಳುವ ಉಲ್ಕೆಯಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಮೂರು ಜನ್ಮಗಳಿಂದ ಕೂಡಿಕೊಂಡ ಶತ್ರುತ್ವದಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟಿದ್ದ ಶಿಶುಪಾಲನು, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಆ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದನು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ಹೇಗಿದೆಯೋ, ಅವನು ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಯಜ್ಞದ ಪೂರ್ಣತೆಗಾಗಿ ಯಜ್ಞದೀಕ್ಷಿತರು ಮತ್ತು ಸಹಾಯಕರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ವಿಧಿ ಪ್ರಕಾರ ಗೌರವಿಸಿ, ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಯಜ್ಞದ ಅಂತ್ಯ ಸ್ನಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ರಾಜನ ಯಜ್ಞವು ಪೂರ್ಣಗೊಂಡ ನಂತರ, ಯೋಗಾಧಿಪತಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಸ್ನೇಹಿತರ ಮನವಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಿ, ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳು ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸಮಾಡಿದನು. ನಂತರ, ರಾಜನು ಬಿಡದೆ ಇರಲು ಬಯಸಿದರೂ ಸಹ, ದೇವಕಿ ಪುತ್ರ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯರು ಮತ್ತು ಮಂತ್ರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಸ್ವನಗರಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಹೀಗೆ, ವೈಕುಂಠ ನಿವಾಸಿಗಳಾದ ಇಬ್ಬರ ಪುನಃ ಪುನಃ ಜನ್ಮಗಳ ಕಥೆಯನ್ನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಶಾಪದಿಂದ ಸಂಭವಿಸಿದ ಘಟನೆಯನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ರಾಜಸುಯ ಯಜ್ಞದ ಅಂತ್ಯ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಮಾಡಿದ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮತ್ತು ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ದೇವೇಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ ಮೆರೆದನು. ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು, ಮಾನವರು, ಗಂಧರ್ವರು, ರಾಜನಿಂದ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸತ್ಕಾರ ಪಡೆದರು. ಅವರು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಮತ್ತು ಮಹಾಯಜ್ಞವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಹರ್ಷದಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಆದರೆ, ಕೌರವರಲ್ಲಿ ಪಾಪದ ರೂಪವಾದ ದುರ್ಯೋಧನನು ಮಾತ್ರ, ಪಾಂಡವ ಪುತ್ರನ ಮಹೋನ್ನತ ವೈಭವವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ, ಅಸಹ್ಯದಿಂದ ಇದ್ದನು. ಯಾರು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಈ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು—ಶಿಶುಪಾಲನ ವಧೆ, ಅವನ ಮುಕ್ತಿಯು ಮತ್ತು ಮಹಾಯಜ್ಞದ ಕಥೆಯನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ, ಭಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದ 'ಶಿಶುಪಾಲ ವಧೆ' ಎಂಬ ಎಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಯಿತು. ಇದಾದ ಮೇಲೆ, ರಾಜನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು: "ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಅಜಾತಶತ್ರು ಯುಧಿಷ್ಠಿರನ ಮಹಾ ರಾಜಸುಯ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲ ರಾಜರು, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರು ಆನಂದಿಸಿದರು. ಆದರೆ ದುರ್ಯೋಧನನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ದಯಮಾಡಿ ವಿವರಿಸಿ." ಶ್ರೀ ಬಾದರಾಯಣನು ಹೇಳಿದನು: ನಿಮ್ಮ ಮಹಾನ್ ಪೂರ್ವಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನ ರಾಜಸುಯ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ, ಅವನ ಬಂಧುಗಳು ಪ್ರೀತಿ ಬಂಧದಿಂದ ವಿವಿಧ ಸೇವೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಭೀಮನು ಅಡುಗೆಮನೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದ, ಸುಯೋಧನನು ಖಜಾನೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ, ಸಹದೇವನು ಪೂಜೆಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ನಕುಲನು ಅಗತ್ಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅರ್ಜುನನು ಹಿರಿಯರ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ, ಕೃಷ್ಣನು ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಳನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ದ್ರುಪದ ಪುತ್ರಿ ಆಹಾರವನ್ನು ಹಂಚುತ್ತಿದ್ದಳು, ಮಹಾತ್ಮ ಕರ್ನನು ದಾನಗಳನ್ನು ವಿತರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಯುಯುಧಾನ, ವಿಕರ್ಣ, ಹಾರ್ದಿಕ್ಯ, ವಿದುರ ಮತ್ತು ಇತರರು, ಬಾಹ್ಲಿಕನ ಪುತ್ರರು, ಭೂರಿ ಮತ್ತು ಸಂತರ್ಧನ—allರು ವಿಭಿನ್ನ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ, ಮಹಾಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ನೇಮಕಗೊಂಡ ಎಲ್ಲರೂ ರಾಜನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ ಮನೋಭಾವದಿಂದ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿದರು. ಯಜ್ಞದೀಕ್ಷಿತರು, ಸಹಾಯಕರು ಮತ್ತು ಮಿತ್ರರನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾದ ದಾನ, ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳು ಮತ್ತು ಆತಿಥ್ಯದಿಂದ ಗೌರವಿಸಿದ ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನು ಶಿಶುಪಾಲನನ್ನು ವಧೆಮಾಡಿ ಯಜ್ಞಶಾಲೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆಗ, ದೇವತೆಗಳ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಸ್ನಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲಾಯಿತು. ಮೃದಂಗ, ಶಂಖ, ಪಣವ, ಧುಂಧುರಿ, ಅನಕ, ಗೋಮುಖ ಮತ್ತು ಇತರ ವಾದ್ಯಗಳು ಪವಿತ್ರ ಸ್ನಾನೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಘೋಷಿಸಿದವು. ಸಂತೋಷದಿಂದ ನೃತ್ಯಗಾರರು ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದರು, ಗಾಯಕರ ಗುಂಪುಗಳು ಹಾಡಿದರು; ವೀಣೆ, ಬಾಸರಿ ಮತ್ತು ತಾಳಗಳ ಶಬ್ದ ಆಕಾಶವನ್ನೇ ತಲುಪಿತು. ಸುವರ್ಣ ಮಾಲೆ ಧರಿಸಿದ ರಾಜರು ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಧ್ವಜಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಆನೆ ಮತ್ತು ರಥಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಸೊಗಸಾದ ಯೋಧರೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟರು. ಯದು, ಶೃಂಜಯ, ಕಂಬೋಜ, ಕೌರವ, ಕೈಕಯ ಮತ್ತು ಕೋಸಲ ದೇಶದವರು ತಮ್ಮ ಸೇನೆಗಳನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಾ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸಿದರು. ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಋಷಿಗಳು, ಯಜ್ಞದೀಕ್ಷಿತರು ಮತ್ತು ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರು ವೇದಘೋಷದಿಂದ ಪಾರಾಯಣ ಮಾಡಿದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಗಂಧರ್ವರು ಪುಷ್ಪವರ್ಷೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಪುಷ್ಪಮಾಲೆ, ಆಭರಣ ಮತ್ತು ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು ಪರಸ್ಪರ ಜಲಕ್ರೀಡೆ ಮಾಡಿ, ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸಿದರು. ಮಹಿಳೆಯರು ಎಣ್ಣೆ, ತುಪ್ಪ, ಸುಗಂಧದ ಪುಡಿ, ಹಳದಿ ಮತ್ತು ಕೇಸರದಿಂದ ಲೇಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಪುರುಷರೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸಿದರು. ಪುರುಷರ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ, ರಾಣಿಯರು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ ದೇವಿಯರು ದೇವರಥಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರಡುವಂತೆ ಹೊರಟರು; ತಮ್ಮ ತಾಯಂದಿರ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ಜಲಸಿಂಚನಗೊಂಡಾಗ ಅವರ ಮುಖಗಳಲ್ಲಿ ಲಜ್ಜೆಯ ನಗು ಪ್ರಭೆಯಾಗಿ ಹೊಳೆಯಿತು. ಆ ರಾಣಿಯರು ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ದೇವತೆಗಳ ಮೇಲೆ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಜಲಸಿಂಚನ ಮಾಡಿದರು; ಅವರ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದು, ದೇಹ ಮತ್ತು ವಕ್ಷಸ್ಥಲಗಳು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿದ್ದು, ಮಾಲೆಗಳು ಸಡಿಲಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು—ಅವರ ಆ ಮನೋಹರ ಕ್ರೀಡೆ ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚಂಚಲಗೊಳಿಸಿತು. ಚಕ್ರವರ್ತಿ, ಸುಂದರ ಕುದುರೆಗಳ ರಥದಲ್ಲಿ, ಬಂಗಾರದ ಅಲಂಕಾರಗಳೊಂದಿಗೆ, ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯರ ನಡುವೆ ಯಜ್ಞದೇವತೆಗಳ ನಡುವೆ ಹೊಳೆಯುವ ದೇವತೆ ಎಂಬಂತೆ ಮೆರೆದನು. ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಯಜ್ಞಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಯಜ್ಞದೀಕ್ಷಿತರು ಸ್ವಯಂ ಶುದ್ಧರಾದ ಮೇಲೆ ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ ರಾಜನನ್ನು ಸ್ನಾನಗೊಳಿಸಿದರು. ದೈವೀ ಡೊಳ್ಳುಗಳು ಮಾನವ ಡೊಳ್ಳುಗಳೊಂದಿಗೆ ಘೋಷಿಸಿದವು; ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರು ಪುಷ್ಪವರ್ಷೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಅಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ವರ್ಣಗಳ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಮಗಳ ಪುರುಷರು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರು; ದೊಡ್ಡ ಪಾಪ ಮಾಡಿದವರೂ ಕೂಡ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಪಾಪಮುಕ್ತರಾದರು. ಹೀಗೆ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯು ಪವಿತ್ರತೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಹರಿದುಹೋಯಿತು.