ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಸತ್ಯವತೀ ಪರಂಪರೆಯ ವೇದದ ಮಾತು ಏನೆಂದರೆ: "ಭಗವಂತನೇ ಕಾಲ, ಅವನನ್ನು ದಾಟಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ." ಆದರೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಿರಿಯರ ಜ್ಞಾನವೂ ಮಕ್ಕಳ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ಸಭೆಯಲ್ಲಿರುವವರಲ್ಲಿ ನೀವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಗುರುತಿಸುವವರು; ಮಕ್ಕಳ ಮಾತಿಗೆ ಮಡಿಲುಬೇಡ. ಸಭೆಯ ಎಲ್ಲಾ ನಾಯಕರು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಈ ಗೌರವ ಕೊಡಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರು ತಪಸ್ಸು, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವ್ರತಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ, ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಲಿನತೆಗಳನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕಿದ್ದಾರೆ, ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದ ಪರಮ ಋಷಿಗಳು, ಲೋಕದ ರಕ್ಷಕರಿಂದ ಕೂಡ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರು—ಇಂತಹ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಇದ್ದರೂ, ಸಭೆಯ ನಾಯಕರನ್ನು ಮೀರಿಸಿ, ಒಂದು ಗೋವಾಳಗಾರನು, ತನ್ನ ವಂಶಕ್ಕೆ ಅಪಮಾನವಾದವನು, ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನಾಗುವುದೆ? ಹಕ್ಕಿ ಹಕ್ಕಿಗೆಯಂತೆ, ಕಾಗೆ ಹೋಮದಲ್ಲಿ ಅರ್ಹವಲ್ಲ. ವರ್ಣ, ಆಶ್ರಮ, ಕುಲವಿಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಹೊರಗಿರುವ, ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ನಡೆಯುವ, ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದವನು, ಅವನು ಪೂಜೆಯ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಅರ್ಹ? ಅವರ ವಂಶವನ್ನು ಯಯಾತಿಯು ಶಾಪಿಸಿ, ಸಜ್ಜನರು ತೊಡೆದುಹಾಕಿದರು; ಸದಾ ವ್ಯರ್ಥ ಪಾನದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ಅವರು, ಪೂಜೆಗೆ ಹೇಗೆ ಅರ್ಹ? ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು ಸೇವಿಸಿದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಕ ತೇಜಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ, ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದ ಈ ಅಪರಾಧಿಗಳು, ದರೋಡೆಗಾರರಂತೆ ಜನರನ್ನು ಕಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿ ಅವನು ಅನೇಕ ಅಶುಭವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು, ತನ್ನ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡನು. ಆದರೆ, ಭಗವಂತನು, ಸಿಂಹ ಜಕ್ಕಳದ ಕೂಗನ್ನು ಕೇಳಿದಂತೆ, ಉತ್ತರಿಸದೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು. ಭಗವಂತನಿಗೆ ಅವಮಾನವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರು, ತಮ್ಮ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಸಭೆಯಿಂದ ಹೊರಟರು ಮತ್ತು ಚೇದಿ ರಾಜನನ್ನು ಕೋಪದಿಂದ ಶಾಪಿಸಿದರು. ಯಾರು ಭಗವಂತ ಅಥವಾ ಅವನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಅವಮಾನವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತೊಡಗುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅವನು ಧರ್ಮದಿಂದ ಪತನವಾಗುತ್ತಾನೆ, ಹಿಂದಿನ ಪುಣ್ಯವಿದ್ದರೂ. ಅನುಂತರ, ಪಾಂಡವ ಪುತ್ರರು, ಮತ್ತಸ್ಯ, ಕೇಕಯ ಮತ್ತು ಸೃಂಜಯ ರಾಜರು, ಕೋಪದಿಂದ ಎದ್ದರು, ಹಸ್ತದಲ್ಲಿ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಶಿಶುಪಾಲನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಉತ್ಸುಕರಾದರು. ಆಗ, ಚೇದಿ ರಾಜನು, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ, ತಲವಾರ ಮತ್ತು ಕವಚವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕೃಷ್ಣನ ಪರವಾಗಿದ್ದ ರಾಜರನ್ನು ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಗದರಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿಯೇ, ಭಗವಂತನು ಸ್ವಯಂ ಎದ್ದು, ತನ್ನ ಪರವಾಗಿದ್ದವರನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಾ, ಕೋಪದಿಂದ, ಶತ್ರುವಾದ ಶಿಶುಪಾಲನ ತಲೆಯನ್ನು ಚಕ್ರದಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ಶಿಶುಪಾಲನ ಸಾವಿನಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಯಿತು; ಅವನ ಅನುಯಾಯಿಗಳಾದ ರಾಜರು, ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಿದರು. ಚೇದಿ ರಾಜನ ದೇಹದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಬೆಳಕು ಹೊರಬಂದು, ವಾಸುದೇವನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಯಿತು; ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಆಕಾಶದಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಬರುವ ಉಲ್ಕೆಯಂತೆ. ಮೂರು ಜನ್ಮಗಳಿಂದ ಸಂಚಿತವಾದ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಉರಿದಿದ್ದ ಶಿಶುಪಾಲನು, ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು; ಏಕೆಂದರೆ, ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಯಜ್ಞದ ಪೂಜಾರಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಸಹಾಯಕರಿಗೆ ಬಹಳ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಎಲ್ಲರನ್ನು ವಿಧಿಯಂತೆ ಗೌರವಿಸಿ, ರಾಜನು ಯಜ್ಞದ ಅಂತಿಮ ಸ್ನಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ರಾಜ ಯಜ್ಞ ಮುಗಿದ ನಂತರ, ಯೋಗಾಧಿಪತಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಸ್ನೇಹಿತರ ವಿನಂತಿಯಿಂದ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳು ಉಳಿದನು. ಅನಂತರ, ರಾಜನಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ರಾಜನು ಬಿಡಲು ಇಚ್ಛಿಸದಿದ್ದರೂ, ದೇವಕಿಯ ಪುತ್ರ ಕೃಷ್ಣನು, ತನ್ನ ಪತ್ನಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಚಿವರೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ವೈಕುಂಠ ನಿವಾಸಿಗಳಾದ ಇಬ್ಬರ ಕಥೆಯನ್ನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಶಾಪದಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ ಜನ್ಮ ಪಡೆದವರನ್ನು, ನಾನು ನಿಮಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ. ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞದ ಅಂತಿಮ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ದೇವಾಧಿಪತಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದನು. ದೇವತೆಗಳು, ಮಾನವರು, ಗಂಧರ್ವರು, ರಾಜನಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಯಜ್ಞವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಕುರುಗಳಲ್ಲಿ, ಪಾಪರೂಪವಾದ ಕಲಿ-ಅವತಾರ ದುರ್ಯೋಧನನು ಮಾತ್ರ, ಪಾಂಡವ ಪುತ್ರನ ಮಹಾ ವೈಭವವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದೆ, ಅಸಹ್ಯದಿಂದ ಇದ್ದನು. ಯಾರು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಈ ಮಹಾ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು, ಶಿಶುಪಾಲನ ವಧೆ, ರಾಜನ ಮುಕ್ತಿಯು ಮತ್ತು ಯಜ್ಞವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಾಗಿ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ "ಶಿಶುಪಾಲನ ವಧೆ" ಎಂಬ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಎಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕು ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಅನಂತರ, ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು: "ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಅಜಾತಶತ್ರುವಿನ ಮಹಾ ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೋಡಿ, ಸಮಸ್ತ ರಾಜರು, ದೇವತೆಗಳು, ಮಾನವರು—allರು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು." ಆದರೆ ದುರ್ಯೋಧನನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರು, ಋಷಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು; "ಓ ಸ್ವಾಮಿ, ನಾವು ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ—ದಯವಿಟ್ಟು ಇದರ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳಿ." ಶ್ರೀ ಬಾದರಾಯಣಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ನಿಮ್ಮ ಮಹಾ ಪಿತೃ ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ, ಅವರ ಬಂಧುಗಳು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಿವಿಧ ಸೇವೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಭೀಮನು ಪಾಕಶಾಲೆಗೆ ಹೊಣೆ, ಸುಯೋಧನನು ಧನಸಂಪತ್ತಿಗೆ, ಸಹದೇವನು ಪೂಜೆಗೆ, ನಕುಲನು ಅಗತ್ಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ." "ಅರ್ಜುನನು ಹಿರಿಯರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು, ಕೃಷ್ಣನು ಅತಿಥಿಗಳ ಪಾದವನ್ನು ತೊಳೆದನು, ದ್ರುಪದ ಪುತ್ರಿ ಅನ್ನವನ್ನು ಹಂಚುತ್ತಿದ್ದಳು, ಕರ್ಣನು ದಾನಗಳನ್ನು ವಿತರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಯುಯುಧಾನ, ವಿಕರ್ಣ, ಹಾರ್ದಿಕ್ಯ, ವಿದುರ ಮತ್ತು ಇತರರು, ಬಾಹ್ಲಿಕ ಪುತ್ರರು, ಭೂರಿ ಮತ್ತು ಸಂತರ್ಡನರು—ಎಲ್ಲರೂ ವಿವಿಧ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು." "ಹೀಗಾಗಿ, ಈ ಮಹಾ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ನೇಮಕಗೊಂಡ ಎಲ್ಲರು, ರಾಜನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪೂಜಾರಿಗಳು, ಸಹಾಯಕರಿಗೆ, ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ, ದಾನ, ಸಿಹಿ ಮಾತುಗಳೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ತ ಆತಿಥ್ಯದಿಂದ ಗೌರವಿಸಿದ ನಂತರ, ಸಾತ್ವತಾಧಿಪತಿ ಕೃಷ್ಣನು ಶಿಶುಪಾಲನನ್ನು ಹತ್ಯೆಮಾಡಿ ಯಜ್ಞಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆಗ, ಎಲ್ಲರೂ ದಿವ್ಯ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಅಂತಿಮ ಸ್ನಾನ ನಡೆಸಿದರು." "ಮೃದಂಗ, ಶಂಖ, ಪನವ, ಧುಂಧುರಿ, ಅನಕ, ಗೋಮುಖ—ವಿವಿಧ ವಾದ್ಯಗಳು ಸ್ನಾನೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಮೊಳಗಿದವು. ಸಂತೋಷದಿಂದ ನೃತ್ಯಗಾರರು ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದರು, ಗಾಯಕರ ಗುಂಪುಗಳು ಹಾಡಿದರು; ವೀಣೆ, ಬಾಸುರಿ, ಚಪ್ಪಾಳೆಗಳ ಧ್ವನಿ ಆಕಾಶವನ್ನು ತಲುಪಿತು." "ಬಂಗಾರ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ರಾಜರು, ಹೊತ್ತಿಗೆಗಳು ಮತ್ತು ಧ್ವಜಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಆನೆಗಳು, ರಥಗಳಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಸೈನಿಕರೊಂದಿಗೆ, ವೈಭವದಿಂದ ಹೊರಟರು. ಯದು, ಸೃಂಜಯ, ಕಂಬೋಜ, ಕುರು, ಕೇಕಯ, ಕೋಶಲ—ಈ ರಾಜರು ತಮ್ಮ ಸೇನೆಗಳನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಗೆ ಇಟ್ಟು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸುತ್ತಾ ಯಜ್ಞದ ಕಡೆ ಸಾಗಿದರು." "ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿಗಳು, ಪೂಜಾರಿಗಳು, ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು, ವೇದಘೋಷದಿಂದ, ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು ಹೂವಿನ ಮಳೆಗೆ ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಸುಗಂಧ ಹಾರ, ಆಭರಣ, ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ, ಪರಸ್ಪರ ಹಾರ ಹಾಕುತ್ತಾ, ಹರ್ಷದಿಂದ ವಿವಿಧ ಆನಂದಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು." "ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಎಣ್ಣೆ, ತುಪ್ಪ, ಸುಗಂಧ ಪುಡಿ, ಹಳದಿ ಮತ್ತು ಕೇಸರಿ ಬಳಸಿ, ಪುರುಷರೊಡನೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ಪರಸ್ಪರ ಮಡಿಲು ಹಚ್ಚಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು." ಇಂತಾಗಿ, ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞದ ವೈಭವ, ಕೃಷ್ಣನ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ, ಶಿಶುಪಾಲನ ವಧೆ, ಸಭೆಯ ಸಂಭ್ರಮ, ಎಲ್ಲರ ಸಂತೋಷ—ಈ ಮಹಾ ಕಥನವು ಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ.