ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಈ ಮಹಾಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಆತ್ಮವಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಯಜ್ಞಗಳು, ಅಗ್ನಿಹೋಮಗಳು, ಮಂತ್ರಗಳು, ಸಾಂಖ್ಯ ಮತ್ತು ಯೋಗ—allವು ಅವನಲ್ಲೇ ಆಧಾರಿತವಾಗಿವೆ. ಅವನು ಒಂದೇ, ದ್ವಿತೀಯವಿಲ್ಲದೆ, ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಏಕತೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತಾನೆ; ತನ್ನ ಸ್ವಯಂ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಅವನು ಜನನ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ, ಉಳಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ನಾಶಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಅವುಗಳ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ; ಧರ್ಮಾದಿ ಪರಮಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಅವನಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ, ಮಹಾಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಗೌರವ ನೀಡಬೇಕು; ಇದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ಆತ್ಮಕ್ಕೂ ಗೌರವ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮವಾಗಿರುವ, ಬೇರೇನನ್ನೂ ಕಾಣದೆ, ಶಾಂತ ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ, ಅನಂತ ಫಲವನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಗೌರವ ನೀಡಬೇಕು. ಸಹದೇವನು ಈ ರೀತಿ ಕೃಷ್ಣನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು, ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು; ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಸಭೆಯ ಉತ್ತಮ ಪುರುಷರು "ಅತ್ಯುತ್ತಮ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ!" ಎಂದು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸಭೆಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರಿತು, ರಾಜನು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೃಷೀಕೇಶನಿಗೆ ಗೌರವ ನೀಡಿದನು. ರಾಜನು ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿದ ನೀರನ್ನು ತೊಳೆದನು; ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯರು, ಸಹೋದರರು, ಸಚಿವರು, ಕುಟುಂಬದವರೊಂದಿಗೆ ಆ ನೀರನ್ನು ಹರ್ಷದಿಂದ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟನು. ಅವನಿಗೆ ಪಿತಾಂಬರ ಮತ್ತು ಅಮೂಲ್ಯ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅಶ್ರುವಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಲಾಗದೆ, ಅವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಗೌರವ ನೀಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲ ಜನರು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, "ವಿಜಯ! ನಮಸ್ಕಾರ!" ಎಂದು ಶಬ್ದಿಸಿದರು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಪಗಳ ಸುರಿಮಳೆಯು ಅವನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶಂಸೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ದಮಘೋಷನ ಪುತ್ರನು—ಶಿಶುಪಾಲನು—ಕೃಷ್ಣನ ಗುಣಗಳ ಶ್ಲಾಘನೆಯಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡು, ತನ್ನ ಆಸನದಿಂದ ಎದ್ದು, ಕೈಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ, ಧೈರ್ಯದಿಂದ, ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕಠಿಣ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು, ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರಭುವಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದನು. ವೇದಸಂಪ್ರದಾಯದ ಸತ್ಯವತಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ: "ಪ್ರಭು ಕಾಲವಾಗಿದೆ, ಅಜೇಯನು." ಆದರೆ ಹಿರಿಯರ ಜ್ಞಾನವೂ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಕ್ಕಳ ಮಾತಿನಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ನೀವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠರ ಪೈಕಿ ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವವರು; ಮಕ್ಕಳ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗಬೇಡಿ. ಸಭೆಯ ಎಲ್ಲ ನಾಯಕರು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಗೌರವ ನೀಡಲು ಒಪ್ಪಿದ್ದಾರೆ. ತಪಸ್ಸು, ಜ್ಞಾನ, ವ್ರತಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವರು, ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿರುವವರು, ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತರಾದ ಪರಮಮುನಿಗಳು, ಲೋಕಪಾಲರು ಕೂಡ ಗೌರವಿಸುವವರು—ಅವರು ಸಭೆಯ ನಾಯಕರನ್ನು ಮೀರಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಗೋವಾಳ, ತನ್ನ ವಂಶಕ್ಕೆ ಅವಮಾನ ತಂದವನು, ಪೂಜೆಗೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗದು; ಹಕ್ಕಿ ಹೋಮದ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದೆ, ಅವನು ಹೇಗೆ ಯೋಗ್ಯ? ವರ್ಣ, ಆಶ್ರಮ, ಕುಟುಂಬವಿಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಿಂದ ಹೊರಗುಳಿದ, ಸ್ವಂತ ಇಚ್ಛೆಗೆ ನಡೆವ, ಗುಣವಿಲ್ಲದೆ, ಅವನು ಪೂಜೆಗೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗದು. ಯಯಾತಿಯ ಶಾಪದಿಂದ ಅವರ ವಂಶ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ, ಧರ್ಮಾತ್ಮರು ದ್ವೇಷಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಮದ್ಯಪಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರು—ಅವರು ಪೂಜೆಗೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗದು. ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು ಸೇವಿಸಿದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತೊರೆದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸೌಂದರ್ಯವಿಲ್ಲದೆ, ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದ, ಜನರನ್ನು ಕಾಡು ದರೋಡೆಗಾರರಂತೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುವವರು—ಅವರು ಪೂಜೆಗೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗದು. ಶಿಶುಪಾಲನು ಈ ರೀತಿ ಅನಿಷ್ಟವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡನು; ಆದರೆ ಪ್ರಭು, ಸಿಂಹವು ಜಕ್ಕಳದ ಕೂಗನ್ನು ಕೇಳಿದಂತೆ, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡದೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು. ಪ್ರಭುವಿನ ವಿರುದ್ಧದ ಅವಮಾನ ಸಹಿಸಲಾಗದೆ, ಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರು ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಸಭೆಯನ್ನು ತೊರೆದರು, ಶಿಶುಪಾಲನನ್ನು ಶಪಿಸಿದರು. ಯಾರು ಪ್ರಭುವಿನ ಅಥವಾ ಅವನ ಭಕ್ತರ ಅವಮಾನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಬಿಡದೆ, ಅವರು ಪಾಪದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ—even ಪವಿತ್ರರಾದರೂ. ಅಮಿತ ಕೋಪದಿಂದ, ಪಾಂಡವ ಪುತ್ರರು, ಮತ್ಸ್ಯ, ಕೇಕಯ, ಶೃಂಜಯ ದೇಶದ ರಾಜರು, ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಶಿಶುಪಾಲನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಎದ್ದು ಬಂದರು. ಆದರೆ ಚೇದಿ ದೇಶದ ರಾಜನು, ಶಾಂತವಾಗಿ, ತಲವಾರ ಮತ್ತು ಕವಚವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕೃಷ್ಣನ ಪರವಾಗಿದ್ದ ರಾಜರನ್ನು ಗದರಿಸಿದನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಭು ಸ್ವತಃ ಎದ್ದು, ತನ್ನ ಪರಾಧಾರಿಗಳನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಾ, ಕೋಪದಿಂದ, ಚಕ್ರದಿಂದ ಶಿಶುಪಾಲನ ತಲೆ ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ಶಿಶುಪಾಲನ ಹತ್ಯೆಯಾದಾಗ, ಭಾರೀ ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಯಿತು; ಅವನ ಅನುಯಾಯಿಗಳಾದ ರಾಜರು ಜೀವ ಉಳಿಸಲು ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಓಡಿದರು. ಚೇದಿ ರಾಜನ ದೇಹದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಜ್ಯೋತಿ ಹೊರಬಂದು, ವಾಸುದೇವನೊಳಗೆ ಸೇರುವುದು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ನೋಡಿದರು; ಆ ಜ್ಯೋತಿ ಆಕಾಶದಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಬೀಳುವ ಉಲ್ಕೆಯಂತೆ. ಮೂರು ಜನ್ಮಗಳ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಉರಿದಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಮಾಡಿ, ಅವನಲ್ಲೇ ಲಯಗೊಂಡನು; ಏಕೆಂದರೆ, one's state of mind is the cause of future birth. ಯಜ್ಞದ ಅಂತಿಮ ಸ್ನಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ರಾಜನು ಅರ್ಚಕರಿಗೆ ಮತ್ತು ಸಹಾಯಕರಿಗೆ ಬಹುಮಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು, prescribed rites ಪ್ರಕಾರ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದನು. ರಾಜನ ಯಜ್ಞ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡ ನಂತರ, ಯೋಗಾಧಿಪತಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಬಯಸಿದಂತೆ, ಕೆಲ ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಉಳಿದನು. ನಂತರ, ರಾಜನು ಬಿಡಬಯಸದೆ ಇದ್ದರೂ, ದೇವಕಿಯ ಪುತ್ರನು, ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯರು ಮತ್ತು ಸಚಿವರೊಂದಿಗೆ, ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಈ ರೀತಿ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ವೈಕುಂಠ ನಿವಾಸಿಗಳ ಎರಡು ಜನ್ಮಗಳ ಕಥೆಯನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಶಾಪದಿಂದ ಅವರ ಪುನಃ ಪುನಃ ಜನ್ಮವಾದ ಕಥೆಯನ್ನು. ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞದ ಅಂತಿಮ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಮಾಡಿದ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ, ದೇವೇಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ತಲೆ ಎತ್ತಿದ್ದನು. ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು, ಮಾನವರು, ಗಂಧರ್ವರು, ರಾಜನಿಂದ ಗೌರವ ಪಡೆದರು; ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಮ್ಮ ತವರಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಯಜ್ಞವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಕುರುಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿ ಯುಗದ ಪಾಪರೂಪವಾದ ದುಶಾಷನನು ಮಾತ್ರ, ಪಾಂಡವ ಪುತ್ರನ ಮಹೋನ್ನತ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದನು. ಯಾರು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಈ ಮಹಾಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು—ಶಿಶುಪಾಲನ ಹತ್ಯೆ, ರಾಜನ ಮುಕ್ತಿಯು, ಮಹಾಯಜ್ಞ—ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇಂತು, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದ ಎಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯ 'ಶಿಶುಪಾಲ ವಧ' ಅಂತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇದಾದ ಮೇಲೆ, ರಾಜನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಅಜಾತಶತ್ರುವಿನ ಮಹಾ ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೋಡಿದ ಎಲ್ಲ ರಾಜರು, ದೇವತೆಗಳು, ಮಾನವರು ಸಂತೋಷಗೊಂಡರು." ದುಶ್ಯಾಸನನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ರಾಜರು, ಋಷಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳು ಹರ್ಷಗೊಂಡರು; "ಪ್ರಭು, ನಾವು ಇದು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ—ದಯವಿಟ್ಟು ಇದರ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳಿ." ಶ್ರೀ ಬಾದರಾಯಣಿಯು ಹೇಳಿದನು: "ನಿಮ್ಮ ಮಹಾ ಪೂರ್ವಜನ ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ, ಅವರ ಬಂಧುಗಳು ಪ್ರೀತಿ ಪೂರಕವಾಗಿ ವಿವಿಧ ಸೇವೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಭೀಮನು ಪಾಕಶಾಲೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದ್ದನು, ಸುಯೋಧನನು ಧನದ ಖಜಾನೆಗೆ, ಸಹದೇವನು ಪೂಜೆಗೆ, ನಕುಲನು ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.