ರಾಜಸೂಯ ಯಾಗದ ಅದ್ಭುತ ಮಹೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ, ಯುದ್ಧಿಷ್ಠಿರನ ಭಕ್ತಿಗೆ, ಶ್ರದ್ಧೆಗೆ ಹಾಗೂ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅವರ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಮಂದಿ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದರು. ದೇವತೆಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾದ ಯಾಜಮಾನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಯುದ್ಧಿಷ್ಠಿರ ಮಹಾರಾಜನಿಗೆ ಯಾಗವನ್ನು ಎಲ್ಲ ವಿಧಿಯನ್ನೂ ಪಾಲಿಸಿ ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಯಾಗದ ದಿನ, ಧರಣೀಪತಿಯಾದ ಯುದ್ಧಿಷ್ಠಿರನು, ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ, ಆ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ಯಜ್ಞಕರ್ತೃಗಳು ಹಾಗೂ ಸಭಾಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿದನು. ಸಭೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಸದಸ್ಯರು, ಯಾರು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸನ್ಮಾನದ ಅರ್ಹರು ಎಂದು ಚರ್ಚಿಸಿ ಒಂದೊಂದಿಗು ಒಪ್ಪಿಗೆಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಸಹದೇವನು ಮಾತಾಡಲು ಮುಂದಾದನು. ಅವನು ಹೇಳಿದನು: “ಈ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಅಚ್ಯುತನಾದ ಕೃಷ್ಣನೇ, ಸಾತ್ವತವಂಶಪತಿಯೇ, ಸರ್ವೋನ್ನತ ಸನ್ಮಾನದ ಅರ್ಹನು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು, ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು, ಕಾಲಗಳು, ಸಂಪತ್ತು ಎಲ್ಲವೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿವೆ. ಅವನೇ ಈ ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮ, ಯಜ್ಞಗಳ ಮೂಲ; ಹೋಮಗಳು, ಮಂತ್ರಗಳು, ಸಾಂಖ್ಯ ಮತ್ತು ಯೋಗ—allವೂ ಅವನಿಗೇ ಅರ್ಪಿತವಾಗಿವೆ. ಅವನೇ ಈ ಅಖಂಡ ಜಗತ್ತಿನ ಏಕಮಾತ್ರ ಪರಮಾತ್ಮ; ಅವನೇ ಸ್ವಯಂ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ; ಧರ್ಮಾದಿ ಪರಮಶ್ರೇಯಸ್ಸುಗಳು ಅವನಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮಹಾಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಈ ಸನ್ಮಾನವನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸೋಣ; ಇದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಸ್ವಂತ ಆತ್ಮನಿಗೂ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿದಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪಿಯಾದ, ಶಾಂತ, ಪರಿಪೂರ್ಣ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಯಾರು ಅನಂತ ಫಲವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.” ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಮಹಿಮೆ ತಿಳಿದಿದ್ದ ಸಹದೇವನು ಮೌನವನು ಹಿಡಿದನು. ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಸಭೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಹಾತ್ಮರು “ಅದ್ಭುತ! ಅದ್ಭುತ!” ಎಂದು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸಭೆಯ ಹೃದಯವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದ ರಾಜನು, ಆನಂದಭರಿತನಾಗಿ, ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದನು. ಯುದ್ಧಿಷ್ಠಿರನು ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದತೀರ್ಥವನ್ನು ತೊಳೆದು, ತನ್ನ ಪತ್ನಿಗಳು, ಸಹೋದರರು, ಸಚಿವರು ಹಾಗೂ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅದನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿದನು. ಅವನಿಗೆ ಪೀತಾಂಬರ, ಅಮೂಲ್ಯಾಭರಣಗಳನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಅವನನ್ನು ನೋಡಲಾಗದೆ ನಿರ್ಮಲ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಂತನು. ಈ ರೀತಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲ ಜನರು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, “ಜಯ! ನಮಃ!” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಯಿತು. ಆಗ ದಮಘೋಷ ಪುತ್ರನಾದ ಶಿಶುಪಾಲನು, ಕೃಷ್ಣನ ಗುಣಗಳ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉಬ್ಬಿ, ತನ್ನ ಆಸನದಿಂದ ಎದ್ದು, ಕೈಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿ, ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಸಭೆಗೆ ಕಠಿಣವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನು ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು: “ವೇದವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವತೀ ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ, ‘ಭಗವಂತನೇ ಕಾಲ, ಅವನನ್ನು ಜಯಿಸಲಾಗದು’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಆದರೂ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಿರಿಯರ ಜ್ಞಾನವೂ, ಬಾಲಕನ ಮಾತಿಗೆ ಗೊಂದಲಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನೀವು ಯಾರು ಯೋಗ್ಯನನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲವರಲ್ಲ, ಮಕ್ಕಳ ಮಾತಿಗೆ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗಬೇಡಿ. ಸಭೆಯ ಎಲ್ಲ ಹಿರಿಯರೂ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಈ ಸನ್ಮಾನ ಯೋಗ್ಯ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರು ತಪಸ್ಸು, ಜ್ಞಾನ, ವ್ರತಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಲೋಕಪಾಲಕರಿಂದ ಕೂಡ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರು—ಅವರಿಗಿಂತ ಮೇಲಾಗಿರುವ ಸಭಾಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಗುಪ್ತ ವಂಶದ ಒಬ್ಬ ಗೋಪಾಳನು, ತನ್ನ ವಂಶಕ್ಕೆ ಅಪಮಾನ ತಂದವನು, ಹಕ್ಕಿಗೆ ಹವಿಷ್ಯ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದಂತೆ, ಅವನು ಪೂಜೆಗೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆಯೆ? ವರ್ಣ, ಆಶ್ರಮ, ಕುಲವಿಲ್ಲದ, ಎಲ್ಲ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಿಂದ ದೂರವಿರುವ, ಸ್ವೈಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ನಡೆಯುವ, ಗುಣವಿಲ್ಲದ ಅವನು ಹೇಗೆ ಪೂಜೆಗೆ ಅರ್ಹ? ಅವರ ವಂಶವನ್ನು ಯಯಾತಿ ಶಪಿಸಿ, ಧರ್ಮಾತ್ಮರಿಂದ ತಿರಸ್ಕೃತನಾಗಿ, ಸದಾ ಮದ್ಯಪಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗಿರುವವರು, ಹೇಗೆ ಪೂಜೆಗೆ ಅರ್ಹ? ಬ್ರಾಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು ಸೇವಿಸಿದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯ ತೇಜಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ, ದುರ್ಗಮ ಸಾಗರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಜನರಿಗೆ ಕಳ್ಳರಂತೆ ತೊಂದರೆ ನೀಡುವವರು, ಹೇಗೆ ಪೂಜೆಗೆ ಯೋಗ್ಯ?” ಹೀಗೆ ಅನಿಷ್ಟವಾದ ಅನೇಕ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದ ಶಿಶುಪಾಲನು, ತನ್ನ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಸಿಂಹನಿಗೆ ನರಿ ಕೂಗು ಕೇಳಿದಂತೆ, ಏನೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸದೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು. ಪ್ರಭುವಿನ ನಿಂದನೆಯನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದೆ, ಸಭೆಯ ಜನರು ತಮ್ಮ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಸಭಾಭವನವನ್ನು ತೊರೆದರು, ಮತ್ತು ಶಿಶುಪಾಲನನ್ನು ಶಪಿಸಿದರು. ಯಾರು ಭಗವಂತ ಅಥವಾ ಅವನ ಭಕ್ತರ ನಿಂದನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅವರು ಧರ್ಮದಿಂದ ಕುಸಿಯುತ್ತಾರೆ—even if they were once virtuous. ಆಗ ಪಾಂಡವರು, ಜೊತೆಗೆ ಮತ್ಸ್ಯ, ಕೇಕಯ, ಶೃಂಜಯರಾಜರು—allರೂ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಎದ್ದು, ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಶಿಶುಪಾಲನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಮುಂದಾದರು. ಆದರೆ ಚೇದಿ ರಾಜನು, ಧೈರ್ಯದಿಂದ, ಖಡ್ಗ ಮತ್ತು ಕವಚ ಹಿಡಿದು, ಕೃಷ್ಣನ ಪರವಾದ ರಾಜರನ್ನು ಗದರಿಸಿದನು. ಆಗಲೇ ಭಗವಂತನು ಸ್ವತಃ ಎದ್ದು, ತನ್ನ ಪರಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಚಕ್ರವನ್ನು ಎಸೆದು, ಶತ್ರುವಾದ ಶಿಶುಪಾಲನ ತಲೆಯನ್ನು ಕಡಿದು ಬಿಸಾಡಿದನು. ಶಿಶುಪಾಲನ ಸಂಹಾರದ ನಂತರ ಭಾರೀ ಗದ್ದಲ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅವನ ಅನುಯಾಯಿ ರಾಜರು ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿಗೂ ಓಡಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಚೇದಿ ರಾಜನ ದೇಹದಿಂದ ಒಂದು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಜ್ಯೋತಿ ಹೊರಬಂದು, ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅದು ವಾಸುದೇವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಯಿತು—ಆಕಾಶದಿಂದ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಬೀಳುವ ಉಲ್ಕೆಯಂತೆ. ಮೂರು ಜನ್ಮಗಳಿಂದ ಸಂಚಿತವಾದ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಅವನು ಸದಾ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ, ಅಂತಿಮ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನಲ್ಲೇ ಲೀನನಾದನು; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಯಾರು ಯಾವ ಭಾವದಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮವೂ ಅದೇ ಭಾವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಯುದ್ಧಿಷ್ಠಿರನು, ಯಜ್ಞದ ವಿಧಿಯಂತೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹಾಗೂ ಸಹಾಯಕರಿಗೆ ಅಪಾರ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿ, ಅವಭೃತ ಸ್ನಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ರಾಜಸೂಯ ಯಾಗ ಪೂರ್ಣವಾದ ನಂತರ, ಯೋಗಾಧಿಪತಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಸ್ನೇಹಿತರ ಮನವಿ ಮೇರೆಗೆ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದನು. ನಂತರ, ರಾಜನು ಬಿಡಲು ಇಚ್ಛಿಸದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಚಿವರೊಂದಿಗೆ ಸ್ವನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಈ ರೀತಿ, ವೈಕುಂಠ ನಿವಾಸಿಗಳಾದ ಇಬ್ಬರ ಪುನರ್ಜನ್ಮಗಳ ಕಥೆಯನ್ನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಶಾಪದಿಂದ ಅವರು ಪುನಃ ಪುನಃ ಜನ್ಮ ಪಡೆದ ರೀತಿಯನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ. ಅವಭೃತ ಸ್ನಾನದ ನಂತರ, ಯುದ್ಧಿಷ್ಠಿರನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹಾಗೂ ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ನಡುವೆ ದೇವೇಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ ಕಂಗೊಳಿಸಿದನು. ದೇವತೆಗಳು, ಮಾನವರು, ಗಂಧರ್ವಾದಿಗಳು—allರೂ ರಾಜನಿಂದ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಂದನೆ ಪಡೆದು, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಾಗೂ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಆದರೆ, ಕುರುಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿ ಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ಪಾಪಾತ್ಮನಾದ ದುರ್ಯೋಧನನು ಮಾತ್ರ, ಪಾಂಡುಪತ್ರನ ಮಹಾ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ, ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ಕಂಗಾಲಾದನು. ಈ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದ ಎಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವಾದ “ಶಿಶುಪಾಲ ವಧೆ”ಯ ಕಥೆಯನ್ನು, ಯಾರು ಓದುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದೆ ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ ಅಂತ್ಯ.