ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ರಾಜನೇ, ಪಾಂಡವ ಪುತ್ರನ ರಾಜಸೂಯ ಯಾಗವನ್ನು ನೋಡಲು ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಣಗಳಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ವೈಶ್ಯರು ಹಾಗೂ ಶೂದ್ರರು, ಜೊತೆಗೆ ಅನೇಕ ರಾಜರು ಮತ್ತು ಅವರ ಪ್ರಜೆಗಳು ಕೂಡಾ ಆಗಮಿಸಿದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಚಿನ್ನದ ಹಾಲುಗಳಿಂದ ಯಾಗಭೂಮಿಯನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದರು ಮತ್ತು ರಾಜನಿಗೆ ಯಾಗದ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಆ ಯಾಗದಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಉಪಕರಣಗಳು ಚಿನ್ನದಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು; ಇದು ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವರुणನಿಗೆ ನಡೆದ ಯಾಗದಂತೆಯೇ. ಇಂದ್ರನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಲೋಕಪಾಲಕರು, ಬ್ರಹ್ಮಾ ಮತ್ತು ಶಿವರು ಸಹ ಆಗಮಿಸಿದ್ದರು. ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಮಹಾನಾಗರು, ಋಷಿಗಳು, ಯಕ್ಷರು, ರಾಕ್ಷಸರು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಕಿನ್ನರರು ಹಾಗೂ ಚಾರಣರೂ ಕೂಡಾ ತಮ್ಮ ಪರಿವಾರದೊಂದಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ರಾಜನಿಗೆ ಆಹ್ವಾನಿತವಾದ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರು ಮತ್ತು ಅವರ ರಾಣಿಯರು ಕೂಡಾ ಪಾಂಡವ ಪುತ್ರನ ರಾಜಸೂಯಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾಗಿದರು. ಅವರು ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾಗಿ, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಭಕ್ತನಾದವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇಂತಹ ಯಾಗ ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಪೂಜಾರಿಗಳು ಆ ಮಹಾರಾಜನಿಗೆ ರಾಜಸೂಯ ಯಾಗವನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರಚೇತಸನಿಗೆ ಮಾಡಿದಂತೆ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಯಾಗದ ದಿನ, ಭೂಮಂಡಲದ ಅಧಿಪತಿ ರಾಜನು, ಪೂರ್ವಾಪರ ಗಮನವಿಟ್ಟು, ಯೋಗ್ಯರಾದ ಪೂಜಾರಿಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಸಭಾಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸನ್ಮಾನಿಸಿದನು. ಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರು ಯಾರು ಪರಮ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರು ಎಂಬುದನ್ನು ಚರ್ಚಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಮ್ಮತಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಸಹದೇವನು ಮಾತನಾಡಿದನು: "ನಿಜವಾಗಿ, ಸಾತ್ವತಾಧಿಪತಿ ಅಚ್ಯುತನು ಪರಮ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನು. ಅವನಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು, ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು, ಕಾಲಗಳು, ಐಶ್ವರ್ಯ—all reside. ಇವನೇ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮನು; ಯಾಗಗಳು ಅವನಲ್ಲಿಯೇ ಆಧಾರಿತವಾಗಿವೆ; ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರ, ಮಂತ್ರಗಳು, ಸಾಂಖ್ಯ ಮತ್ತು ಯೋಗ—all are directed towards him. ಅವನೇ, ದ್ವಿತೀಯರಹಿತನಾಗಿ, ಈ ಅಖಂಡ ಜಗತ್ತಾಗಿದೆ; ಅವನೇ ಸ್ವಯಂ, ಜನನರಹಿತನು, ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನೇ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ವಿವಿಧ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿ ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ; ಧರ್ಮಾದಿ ಪರಮಮಂಗಳವೂ ಅವನಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಆದುದರಿಂದ, ಪರಮ ಗೌರವವನ್ನು ಮಹಾಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸೋಣ; ಇದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ, ಸ್ವಯಂ ಆತ್ಮವೂ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುವರು. ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮನಾದ, ಏನನ್ನೂ ಬೇರೆ ನೋಡದ, ಶಾಂತ, ಪೂರ್ಣನಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ, ದಾನದಿಂದ ಅನಂತ ಫಲವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಸಹದೇವನು ಕೃಷ್ಣನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಅರಿತು ಮೌನವನು ಆಳಿದನು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸಭೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಹಾಪುರುಷರು 'ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಶ್ರೇಷ್ಠ!' ಎಂದು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸಭೆಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದ ರಾಜನು, ಆನಂದಭರಿತನಾಗಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸಿದನು. ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಧೂಳಿಯನ್ನು ಪವಿತ್ರ ಜಲದಿಂದ ತೊಳೆದನು; ತನ್ನ ಪತ್ನಿಗಳು, ಸಹೋದರರು, ಸಚಿವರು, ಕುಟುಂಬದವರೊಂದಿಗೆ ಆ ಜಲವನ್ನು ಆನಂದದಿಂದ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿದನು. ಅವನನ್ನು ಪಿತಾಂಬರ ಮತ್ತು ಅಮೂಲ್ಯಾಭರಣಗಳಿಂದ ಸನ್ಮಾನಿಸಿದನು; ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಆನಂದಾಶ್ರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಅವನನ್ನು ನೋಡಲಾಗದೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಸನ್ಮಾನ ನೀಡಲಾಗುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲ ಜನರು ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ 'ಜಯ, ನಮಸ್ಕಾರ!' ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಯಿತು. ಈಗ, ದಮಘೋಷ ಪುತ್ರನಾದ ಶಿಶುಪಾಲನು, ಕೃಷ್ಣನ ಗುಣಗಳ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಕ್ರೋಧದಿಂದ, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ, ಕೈಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿ, ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕಠಿಣವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಎದ್ದನು. ಅವನು ಸಭೆಗೆ ಮತ್ತು ದೇವರಿಗೆ ತಾನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು. "ಸತ್ಯವತೀ ಪರಂಪರೆಯ ವೇದವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ 'ಭಗವಂತನೇ ಕಾಲನು, ಅವನನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗಲಾಗದು' ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಿರಿಯರ ಜ್ಞಾನವೂ ಮಕ್ಕಳ ಮಾತಿನಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ನೀವೀಗ ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು. ಮಕ್ಕಳ ಮಾತಿನಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗಬೇಡಿ. ಈ ಸಭೆಯ ಎಲ್ಲ ಅಧಿಪತಿಗಳೂ ಕೃಷ್ಣನು ಈ ಗೌರವಕ್ಕರ್ಹನೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರು ತಪಸ್ಸು, ಜ್ಞಾನ, ವ್ರತಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಯಾರು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪಾಪವನ್ನು ದಹಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಷ್ಠ ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಲೋಕಪಾಲಕರಿಗೂ ಪೂಜ್ಯರಾಗಿರುವವರು—ಅವರಿಗಿಂತಲೂ, ಗೋತ್ರದ ಮಾನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಗೋಕುಲದವನು ಹೇಗೆ ಪೂಜೆಗೆ ಅರ್ಹನು? ಹಕ್ಕಿಯ ಹೋಮವನ್ನು ಕಾಗೆಗೆ ನೀಡಿದಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಪೂಜೆ ಯೋಗ್ಯವೇ? ವರ್ಣವಿಲ್ಲ, ಆಶ್ರಮವಿಲ್ಲ, ಕುಲವಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳಿಂದ ಹೊರಗಿದ್ದ, ಸ್ವಇಚ್ಛೆಗೆ ನಡೆವ, ಗುಣರಹಿತನಾದವನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಪೂಜೆ ಯೋಗ್ಯ? ಅವರ ವಂಶವನ್ನು ಯಯಾತಿಯು ಶಪಿಸಿ ಹೊರಗಿಟ್ಟನು; ಸದಾ ಮದ್ಯಪಾನದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿರುವ ಈವರು ಹೇಗೆ ಪೂಜೆಗೆ ಅರ್ಹರು? ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಸೇವಿಸಲ್ಪಡುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ತೇಜಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ, ಅಪರಾಧಿಗಳಾಗಿ, ದುರ್ಲಘ್ಯ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿಕೊಂಡು, ಜನರಿಗೆ ಕಳ್ಳರಂತೆ ತೊಂದರೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ." ಶಿಶುಪಾಲನು ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಅಮಂಗಲ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು. ಆದರೆ, ಭಗವಂತನು ಸಿಂಹನು ನರಿ ಕೂಗುವದನ್ನು ಕೇಳಿದಂತೆ, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸದೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು. ಭಗವಂತನ ನಿಂದೆಯನ್ನು ಸಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ ಸಭಿಕರು ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಸಭೆಯಿಂದ ಹೊರಟು, ಶಿಶುಪಾಲನನ್ನು ಶಪಿಸಿದರು. "ಯಾರಾದರೂ ಭಗವಂತನ ಅಥವಾ ಅವನ ಭಕ್ತರ ನಿಂದೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅವನು ಧರ್ಮದಿಂದ ಪತನವಾಗುತ್ತಾನೆ—even if he was once virtuous." ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಪಾಂಡವ ಪುತ್ರರು, ಜೊತೆಗೆ ಮತ್ಸ್ಯ, ಕೈಕಯ, ಶೃಂಜಯ ದೇಶದ ರಾಜರು, ಕ್ರೋಧದಿಂದ, ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಶಿಶುಪಾಲನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮುಂದಾದರು. ಆಗ, ಭಾರದ್ವಾಜ, ಚೇದಿ ದೇಶದ ರಾಜನು, ಧೈರ್ಯದಿಂದ, ಕತ್ತಿ ಮತ್ತು ಗಡಪೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನ ಪರವಾಗಿ ನಿಂತ ರಾಜರನ್ನು ಗದರಿಸಿದನು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನು ಸ್ವಯಂ ಎದ್ದು, ತನ್ನ ಪರಿವಾರವನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಾ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತನ್ನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಎಸೆದು ಶಿಶುಪಾಲನ ಶಿರಚ್ಛೇದನ ಮಾಡಿದನು. ಶಿಶುಪಾಲನು ಬಿದ್ದು ಹೋದಾಗ ಭಾರೀ ಗದ್ದಲ ಉಂಟಾಯಿತು; ಅವನ ಅನುಯಾಯಿ ರಾಜರು ಪ್ರಾಣರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಓಡಿದರು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಚೇದಿ ರಾಜನ ದೇಹದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ತೇಜಸ್ಸು ಹೊರಬಂದು, ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಲೇ ವಾಸುದೇವನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು—ಆಕಾಶದಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಉಲ್ಕೆಯಂತೆ. ಮೂರು ಜನ್ಮಗಳಿಂದ ಸಂಚಿತವಾದ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಅವನು ಸದಾ ಭಗವಂತನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದ್ದನು; ಅಂತಹ ಮನೋಭಾವವೇ ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಅನಂತರ, ಯಜ್ಞದ ಪೂಜಾರಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಸಹಾಯಕರಿಗೆ ರಾಜನು ಬೃಹತ್ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಎಲ್ಲರನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಸನ್ಮಾನಿಸಿ, ಯಾಗದ ಅವಭೃತ ಸ್ನಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಯಾಗ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡ ನಂತರ, ಯೋಗಾಧಿಪತಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಸ್ನೇಹಿತರ ಮನವಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿ, ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿದನು. ನಂತರ, ರಾಜನು ಬಿಡಲು ಇಚ್ಛಿಸದಿದ್ದರೂ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಚಿವರೊಂದಿಗೆ ಸ್ವನಗರದತ್ತ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಶಾಪದಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ ಜನ್ಮ ಪಡೆದ ವೈಕುಂಠದ ಇಬ್ಬರು ನಿವಾಸಿಗಳ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ.