ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಯುದ್ಧಿಷ್ಠಿರನು ತನ್ನ ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಾಗ, ದ್ರೋಣ, ಭೀಷ್ಮ, ಕೃಪ ಮತ್ತು ಇತರ ಮಹಾತ್ಮರು, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ತನ್ನ ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ, ಹಾಗೂ ಜ್ಞಾನಿ ವಿದುರನು ಕೂಡ ಆ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿತರಾಗಿ ಬಂದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ, ವೈಶ್ಯ, ಶೂದ್ರ—ಯಾವ ವರ್ಣದವರಿದ್ದರೂ, ಯಜ್ಞದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ನೋಡಲು ಬಯಸಿದ ಎಲ್ಲರೂ, ರಾಜರು ಮತ್ತು ಅವರ ಪ್ರಜೆಯೂ ಸೇರಿ, ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಆಗಮಿಸಿದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸುವರ್ಣದ ನಗಲನ್ನು ಬಳಸಿ, ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಯಜ್ಞಸ್ಥಳವನ್ನು ಸಿದ್ಧಮಾಡಿದರು ಮತ್ತು ರಾಜನನ್ನು ಯಜ್ಞದ ವಿಧಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭಗೊಳಿಸಿದರು. ಯಜ್ಞದ ಉಪಕರಣಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಹಳೆಯ ಕಾಲದಂತೆ ಸುವರ್ಣದಿಂದ ತಯಾರಿಸಲಾಯಿತು—ಇದನ್ನು ವರುಣನ ಯಜ್ಞದಂತೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಇಂದ್ರನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಬ್ರಹ್ಮಾ ಮತ್ತು ಶಿವನೊಂದಿಗೆ ಲೋಕಪಾಲರು ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು. ಅವರ ಅನುಯಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಮಹಾ ನಾಗರು, ಋಷಿಗಳು, ಯಕ್ಷರು, ರಾಕ್ಷಸರು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಕಿನ್ನರು ಮತ್ತು ಚಾರಣರು ಕೂಡ ಬಂದಿದ್ದರು. ರಾಜರು ತಮ್ಮ ರಾಣಿಯೊಂದಿಗೆ ಪಾಂಡುವಿನ ಪುತ್ರನ ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿತರಾಗಿ ಬಂದರು. ಆ ಯಜ್ಞದ ವೈಭವವನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಅದನ್ನು ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಿದರು. ದೇವಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳ ಪೂಜಾರಿಗಳು, ಪಾಂಡವನಿಗೆ ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞವನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರಚೇತಸನಿಗೆ ಮಾಡಿದಂತೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಯಜ್ಞದ ದಿನ, ಭೂಪತಿಯು, ಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಯಜ್ಞದ ಪೂಜಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಭಾಧಿಪತಿಗಳನ್ನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿದರು. ಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರು, ಯಾರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹ ಎಂಬ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಿ, ಒಗ್ಗಟ್ಟಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ; ಆಗ ಸಹದೇವನು ಮಾತನಾಡಲು ಮುಂದಾಯಿತು. ಸಹದೇವನು, “ಅಚ್ಯುತ, ಸಾತ್ವತಗಳ ಸ್ವಾಮಿ, ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು, ಸ್ಥಳಗಳು, ಕಾಲ, ಐಶ್ವರ್ಯ—all are contained,” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. “ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಆತ್ಮನು, ಯಜ್ಞಗಳು ಅವನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿವೆ; ಅಗ್ನಿಹೋಮ, ಮಂತ್ರಗಳು, ಸಾಂಖ್ಯ ಮತ್ತು ಯೋಗ—all are directed toward him. ಅವನು ಒಂದೇ, ದ್ವಿತೀಯವಿಲ್ಲದ, ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಅದ್ವಿತೀಯ ರೂಪ; ಅವನು ಸ್ವಯಂ, ಅಜನು, ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಪೋಷಿಸಿ, ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ನೋಡುತ್ತಾ, ವಿವಿಧ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ; ಧರ್ಮಾದಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಫಲಗಳು ಅವನಿಂದಲೇ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮಹಾ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗೌರವ ನೀಡಬೇಕು; ಇದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂನ ಗೌರವವೂ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮನಾದ, ಏನೂ ಬೇರೆ ನೋಡದ, ಶಾಂತ, ಪರಿಪೂರ್ಣ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ, ಅನಂತ ಫಲವನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಗೌರವ ನೀಡಬೇಕು,” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ತಿಳಿದ ಸಹದೇವನು ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಸಭೆಯ ಶ್ರೇಷ್ಠರು “ಅದ್ಭುತ, ಅದ್ಭುತ!” ಎಂದು ಶ್ಲಾಘಿಸಿದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸಭೆಯ ಹೃದಯವನ್ನು ಅರಿತು, ರಾಜನು ಹರ್ಷದಿಂದ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದನು. ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಧೂಳಿಯನ್ನು ತೊಳೆದ ಪವಿತ್ರ ನೀರನ್ನು, ತನ್ನ ಪತ್ನಿ, ಸಹೋದರರು, ಸಚಿವರು ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿದರು. ಹಳದಿ ರೇಷಮದ ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಅಮೂಲ್ಯ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಗೌರವಿಸಿ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಆನಂದಾಶ್ರುಗಳಿಂದ, ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಲು ಸಹ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಗೌರವ ನೀಡಿದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲ ಜನರು ಹಸ್ತಜೋಡನೆ ಮಾಡಿ, “ವಿಜಯ! ನಮಸ್ಕಾರ!” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯು ನಡೆಯಿತು. ಆಗ, ದಮಘೋಷನ ಪುತ್ರನು—ಶಿಶುಪಾಲನು—ಕೃಷ್ಣನ ಗುಣಗಳ ಶ್ಲಾಘನೆಗೆ ಕೋಪಗೊಂಡು, ತನ್ನ ಆಸನದಿಂದ ಏಳಿದನು, ತೋಳುಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿ, ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ, ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕಠಿಣ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಅವನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದನು. ಶಿಶುಪಾಲನು, “ಸತ್ಯವತಿಯ ವಂಶದ ವೇದಸಂಪ್ರದಾಯ ಹೇಳುತ್ತದೆ: ‘ಪ್ರಭು ಕಾಲನು, ಅವನನ್ನು ದಾಟಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.’ ಆದರೆ ಹಿರಿಯರ ಜ್ಞಾನವೂ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಮಕ್ಕಳ ಮಾತಿನಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನೀವು ಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗರು; ಬಾಲಿಶ ಮಾತಿನಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತವಾಗಬೇಡಿ. ಸಭೆಯ ಎಲ್ಲ ಅಧಿಪತಿಗಳು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಈ ಗೌರವ ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ತಪಸ್ಸು, ಜ್ಞಾನ, ವ್ರತಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವರು, ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದವರು, ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತರಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿಗಳು—even loka-pālas honor them. ಆದರೆ, ಸಭಾಧಿಪತಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿದಂತೆ, ಒಂದು ಗೋವಾಳ, ತನ್ನ ವಂಶಕ್ಕೆ ಅವಮಾನವಾಗಿರುವವನು, ಪೂಜೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗುತ್ತಾನೆಯೇ? ಹೇಗೆ ಒಂದು ಕಾಗೆ ಹವನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲವೋ, ಹಾಗೆ ಅವನು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ಜಾತಿ, ವರ್ಣ, ಕುಟುಂಬವಿಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳಿಂದ ಹೊರಗುಳಿದ, ಸ್ವಯಂ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನಡೆವ, ಗುಣರಹಿತ—ಅವನಿಗೆ ಪೂಜೆಯ ಯೋಗ್ಯತೆ ಹೇಗೆ? ಅವರ ವಂಶವನ್ನು ಯಯಾತಿಯು ಶಾಪಿಸಿ, ಸತ್ಪುರುಷರು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಸದಾ ದುರಾಸೆಯ ಕುಡಿಯುವವರಾಗಿ—ಅವರಿಗೆ ಪೂಜೆಯ ಯೋಗ್ಯತೆ ಹೇಗೆ? ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು ಸೇವಿಸಿದ ಭೂಭಾಗಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಕ ತೇಜಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ, ಅಪರಾಧಿಗಳಂತೆ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದ, ಜನರನ್ನು ಕಳ್ಳರಂತೆ ಕಾಡುವವರು—ಅವರು ಗೌರವಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಯೋಗ್ಯ?” ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಶಿಶುಪಾಲನು ಅನಿಷ್ಟವಾದ ಅನೇಕ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು; ಅವನ ಭಾಗ್ಯವು ಕಳೆದುಹೋಯಿತು. ಆದರೆ ಪ್ರಭು, ಸಿಂಹನು ಶ್ವಾನನ ಹಾವಳಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದಂತೆ, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡದೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು. ಪ್ರಭುವಿನ ನಿಂದನೆ ಕೇಳಿದ ಸಭೆಯವರು, ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಸಭಾಭವನದಿಂದ ಹೊರಟರು; ಅವರು ಶಿಶುಪಾಲನನ್ನು ಕೋಪದಿಂದ ಶಾಪಿಸಿದರು. ಯಾರು ಪ್ರಭು ಅಥವಾ ಅವನ ಭಕ್ತರ ನಿಂದನೆ ಕೇಳಿ, ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತೊರೆಯದೆ ಇದ್ದರೆ, ಅವರು ಧರ್ಮದಿಂದ ಪತನವಾಗುತ್ತಾರೆ—even if once pious. ಆಗ, ಪಾಂಡವರು, ಮತ್ತು ಮತ್ಸ್ಯ, ಕೇಕಯ, ಶೃಂಜಯ ದೇಶದ ರಾಜರು, ಕೋಪದಿಂದ ಎದ್ದರು, ಆಯುಧ ಹಿಡಿದು, ಶಿಶುಪಾಲನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕೆಂದು ಮುಂದಾದರು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಚೇದಿ ರಾಜನು (ಶಿಶುಪಾಲನು), ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ, ತಲವಾರ ಮತ್ತು ಕವಚವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ರಾಜರನ್ನು ಗದರಿಸಿ, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು. ಆಗ, ಭಗವಂತನು ಸ್ವತಃ ಎದ್ದು, ತನ್ನ ಅನುಯಾಯಿಗಳನ್ನು ತಡೆದು, ಕೋಪದಿಂದ, ರೇಜರ್‌ನಂತೆ ತಿರುವುಳ್ಳ ಚಕ್ರದಿಂದ ಶಿಶುಪಾಲನ ತಲೆಯನ್ನು ಕಡಿದು ಬಿಸಿಡಿದರು. ಶಿಶುಪಾಲನ ಹತನಾದಾಗ, ಭಾರಿ ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಯಿತು; ಅವನ ಅನುಯಾಯಿಗಳಾದ ರಾಜರು, ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿಗೂ ಓಡಿದರು. ಚೇದಿ ರಾಜನ ದೇಹದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಬೆಳಕು ಹೊರಬಂದು, ವಾಸುದೇವನೊಳಗೆ ಲೀನವಾಯಿತು; ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ಇದನ್ನು ನೋಡಿದರು—ಆಕಾಶದಿಂದ ಪೃಥ್ವಿಗೆ ಬಿಳಿಬಿದ್ದ ಉಲ್ಕೆಯಂತೆ. ಮೂರು ಜನ್ಮಗಳಿಂದ ಸಂಗ್ರಹವಾದ ವೈರಾಗ್ಯದ ಕ್ರೋಧದಿಂದ, ಅವನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸದಾ ಧ್ಯಾನಿಸಿದುದರಿಂದ, ಅವನು ಅವನಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಯಿತು; ಏಕೆಂದರೆ, ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಯಜ್ಞದ ಪೂಜಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಹಾಯಕರಿಗೆ ರಾಜನು ಬಹುಮಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು, ಯಥಾವಿಧಿ ಗೌರವಿಸಿದನು, ಮತ್ತು ಯಜ್ಞದ ಅಂತ್ಯಸ್ನಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞ ಮುಗಿದ ನಂತರ, ಯೋಗಾಧಿಪತಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಬಯಸಿದಂತೆ, ಕೆಲ ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದನು. ನಂತರ, ರಾಜನು ಬಿಡಲು ಇಚ್ಛಿಸದಿದ್ದರೂ, ದೇವಕಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ಭಗವಂತನು, ತನ್ನ ಪತ್ನಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಚಿವರೊಂದಿಗೆ, ತನ್ನ ಸ್ವನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದನು.