ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞದ ಮಹೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು—ವ್ಯಾಸ, ಭರದ್ವಾಜ, ಸುಮಂತು, ಗೌತಮ, ಅಸಿತ, ವಸಿಷ್ಠ, ಚ್ಯವನ, ಕಣ್ವ, ಮೈತ್ರೇಯ, ಕವಷ, ಮತ್ತು ತ್ರಿತರು—ಬಂದಿದ್ದರು. ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ, ವಾಮದೇವ, ಸುಮತಿ, ಜೈಮಿನಿ, ಕ್ರತು, ಪೈಲ, ಪರಾಶರ, ಗರ್ಗ ಮತ್ತು ವೈಶಂಪಾಯನರೂ ಆಗಮಿಸಿದರು. ಅಥರ್ವಾ, ಕಶ್ಯಪ, ಧೌಮ್ಯ, ಭಾರ್ಗವ ರಾಮ, ಆಸುರಿ, ವೀತಿಹೋತ್ರ, ಮಧುಚ್ಛಂದ, ವೀರಸೇನ ಮತ್ತು ಅಕೃತವ್ರಣ ಮುಂತಾದ ಮಹರ್ಷಿಗಳೂ ಆಹ್ವಾನಿತರಾಗಿ ಆಗಮಿಸಿದರು. ಇನ್ನೂ ಅನೇಕರು—ದ್ರೋಣ, ಭೀಷ್ಮ, ಕೃಪಾಚಾರ್ಯರು ಮತ್ತು ಇತರರು, ಜೊತೆಗೆ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ತನ್ನ ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನೀ ವಿದುರನು ಕೂಡ ಬಂದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ, ವೈಶ್ಯ, ಶೂದ್ರ ವರ್ಣದವರು, ರಾಜರು ಮತ್ತು رعಾಜ್ಯ ಪ್ರಜೆಗಳು—ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸೇರುವುದನ್ನು ನೋಡಬಹುದು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಚಿನ್ನದ ಹಾಲುಗಳಿಂದ ಯಜ್ಞಸ್ಥಳವನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರಸಮ್ಮತವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಮಾಡಿದರು ಮತ್ತು ರಾಜನಿಗೆ ದೀಕ್ಷೆ ನೀಡಿದರು. ಯಜ್ಞದ ಎಲ್ಲಾ ಉಪಕರಣಗಳು ಚಿನ್ನದಿಂದ ತಯಾರಾಗಿದ್ದವು; ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವರुणನಿಗೆ ಮಾಡಿದಂತೆ. ಇಂದ್ರನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಲೋಕಪಾಲಕರು, ಬ್ರಹ್ಮಾ ಮತ್ತು ಶಿವರೂ ಸಹ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿದರು. ಅವರ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಮಹಾನಾಗರು, ಋಷಿಗಳು, ಯಕ್ಷರು, ರಾಕ್ಷಸರು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಕಿನ್ನರರು ಮತ್ತು ಚಾರಣರು ತಮ್ಮ ಸಮೇತ ಬಂದರು. ಅನೇಕ ರಾಜರು ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಪಾಂಡುಪುತ್ರನ ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿತರಾಗಿ ಆಗಮಿಸಿದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾಗಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಭಕ್ತನಾದ ಧರ್ಮರಾಜನಿಗೆ ಈ ಮಹೋತ್ಸವ ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಭಾವಿಸಿದರು. ದಿವ್ಯತೆ ಹೊತ್ತ ಪುರೋಹಿತರು, ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರಚೇತಸನಿಗೆ ಮಾಡಿದಂತೆ, ರಾಜಸೂಯವನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಯಜ್ಞದ ದಿನ, ಭೂಪತಿ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸು ಯಜ್ಞಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿ, ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯಾದ ಪುರೋಹಿತರು ಮತ್ತು ಸಭಾಪತಿಗಳನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿದನು. ಸಭಿಕರು ಯಾರು ಪರಮಪೂಜೆಗೆ ಯೋಗ್ಯರು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿ, ಒಂದೂ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಬರಲಾರದೆ ಇದ್ದಾಗ, ಸಹದೇವನು ಮಾತು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನು ಹೇಳಿದನು: "ನಿಜಕ್ಕೂ, ಅಚ್ಯುತನು—ಸಾತ್ವತ ವಂಶಾಧಿಪತಿ—ಪರಮಪೂಜೆಗೆ ಯೋಗ್ಯನು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವನಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು, ಸ್ಥಳಗಳು, ಕಾಲಗಳು, ಸಂಪತ್ತುಗಳು ಇವೆ. ಈ ಜಗತ್ತು ಅವನ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪ, ಯಜ್ಞಗಳು ಅವನಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿವೆ; ಹೋಮ, ಮಂತ್ರ, ಸಂಖ್ಯ, ಯೋಗ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವನತ್ತಲೇ ಹರಿದು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅವನೇ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಏಕಮಾತ್ರ ಪರಮಾತ್ಮ, ಅವನೇ ಸ್ವಯಂ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ನೋಡುತ್ತಾ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಧರ್ಮಾದಿಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಪರಮಮಂಗಳವು ಅವನಿಂದಲೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪರಮ ಗೌರವವನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸೋಣ; ಇದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೂ, ಆತ್ಮಕ್ಕೂ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪನಾದ, ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ನೋಡುವ, ಶಾಂತನಾದ, ಪರಿಪೂರ್ಣನಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ, ಅನಂತ ಫಲವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು." ಸಹದೇವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಮಹಿಮೆ ತಿಳಿದವನಾಗಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸಭೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಮಹಾಪುರುಷರು "ಶ್ರೇಷ್ಠ! ಶ್ರೇಷ್ಠ!" ಎಂದು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸಭಿಕರ ಹೃದಯವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದ ಧರ್ಮರಾಜನು ಆನಂದದಿಂದ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೃಷಿಕೇಶನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದನು. ಅವನು ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದತೀರ್ಥವನ್ನು ತೊಳೆದ ಬಳಿಕ, ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯರು, ತಮ್ಮ ಸಹೋದರರು, ಸಚಿವೆ, ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ಆ ಪವಿತ್ರ ನೀರನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು. ಅವನಿಗೆ ಪೀತಾಂಬರ ಮತ್ತು ಅಮೂಲ್ಯಾಭರಣಗಳಿಂದ ಸನ್ಮಾನ ಮಾಡಿ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಆನಂದಾಶ್ರುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಲಾಗದೆ ಹೋಯಿತು. ಈ ರೀತಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಲಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಕೈಮುಗಿದು "ಜಯ! ಜಯ!" ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯೂ ಜರುಗಿತು. ಆಗ, ದಮಘೋಷನ ಪುತ್ರನಾದ ಶಿಶುಪಾಲನು, ಕೃಷ್ಣನ ಗುಣಗಳ ಪ್ರಶಂಸೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೋಪಗೊಂಡು, ತನ್ನ ಆಸನದಿಂದ ಎದ್ದು, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಕೈಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕಠಿಣವಾದ ಪದಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೂ ತಿಳಿಸಿದನು. "ಸತ್ಯವತಿಯ ವಂಶದಲ್ಲಿ ವೇದಸಮ್ಮತವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ: 'ಭಗವಂತನೇ ಕಾಲ, ಅವನನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.' ಆದರೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಿರಿಯರ ಜ್ಞಾನವೂ ಮಕ್ಕಳ ಮಾತಿನಿಂದ ಭ್ರಮೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತದೆ. ನೀವು ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು; ಮಕ್ಕಳ ಮಾತಿಗೆ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗಬೇಡಿ. ಸಭೆಯಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಮಹಾರಾಜರು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಗೌರವ ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ತಪಸ್ಸು, ಜ್ಞಾನ, ವ್ರತಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದ, ಪಾಪವಿಮುಕ್ತರಾದ, ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದ, ಲೋಕಪಾಲಕರಿಂದಲೇ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವ ಮಹರ್ಷಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ, ಹಾಲುಗಾಲುವವನಾದ, ವಂಶಕ್ಕೆ ಅಪಮಾನ ತಂದವನಾದವನು ಹೇಗೆ ಪೂಜೆಗೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗಬಹುದು? ಕಾಗೆಗೆ ಹವನದ ಭಾಗ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದಂತೆ. ಜಾತಿ, ವರ್ಣ, ಕುಟುಂಬ ಇಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳಿಂದ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ನಡೆಯುವ, ಗುಣರಹಿತನಾದವನು ಪೂಜೆಗೆ ಹೇಗೆ ಯೋಗ್ಯನು? ಅವರ ವಂಶವನ್ನು ಯಯಾತಿಯು ಶಪಿಸಿ, ಸತ್ಪುರುಷರು ತ್ಯಜಿಸಿದವರು; ಸದಾ ಮದ್ಯಪಾನದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವವರು—ಅವರು ಹೇಗೆ ಪೂಜೆಗೆ ಯೋಗ್ಯರು? ಬ್ರಾಹ್ಮರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಸೇವಿಸಲ್ಪಡುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಕ ತೇಜಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ, ಅಪರಾಧಿಗಳಾಗಿ ದುರ್ಗಮವಾದ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವರು, ಜನರನ್ನು ಕಳ್ಳರಂತೆ ಕಾಡುವವರು—ಅವರು ಹೇಗೆ ಪೂಜೆಗೆ ಯೋಗ್ಯರು?" ಹೀಗೆ ಅನಿಷ್ಟವಾದ ಅನೇಕ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಶಿಶುಪಾಲನನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು, ಸಿಂಹನು ನರಿ ಕೂಗನ್ನು ಕೇಳಿದಂತೆ, ಏನೂ ಉತ್ತರಿಸದೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಭಗವಂತನ ನಿಂದನೆಯನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದೆ, ಸಭಿಕರು ತಮ್ಮ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಸಭೆಯಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗಿ, ಶಿಶುಪಾಲನನ್ನು ಶಪಿಸಿದರು. ಯಾರು ಭಗವಂತನ ಅಥವಾ ಅವನ ಭಕ್ತರ ನಿಂದನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗದೆ ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸತ್ಪುರುಷರಾಗಿದ್ದರೂ ಧರ್ಮದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡವರು, ಜೊತೆಗೆ ಮತ್ಸ್ಯ, ಕೇಕಯ, ಸೃಂಜಯ ರಾಜರು—all weapons drawn—ಶಿಶುಪಾಲನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಉತ್ಸುಕರಾದರು. ಆದರೆ, ಚೇದಿ ರಾಜನು ನಿರ್ಭೀತಿಯಾಗಿ ಕತ್ತಿ ಮತ್ತು ಕವಚವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕೃಷ್ಣನ ಪರವಾಗಿ ನಿಂತ ರಾಜರನ್ನು ಗದರಿಸಿದನು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನೇ ಎದ್ದು, ತನ್ನ ಪಕ್ಷದವರನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಾ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತನ್ನ ಚಕ್ರವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ, ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಶತ್ರುವಿನ ತಲೆಯನ್ನು ಕಡಿದನು. ಶಿಶುಪಾಲನು ಹತರಾದಾಗ ಭಾರೀ ಗದ್ದಲವುಂಟಾಯಿತು; ಅವನ ಅನುಯಾಯಿ ರಾಜರು ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಓಡಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಚೇದಿ ರಾಜನ ದೇಹದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಒಂದು ಜ್ಯೋತಿ ಹೊರಬಂದು, ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ವಾಸುದೇವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಯಿತು—ಆಕಾಶದಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಉರುಳುವ ಧೂಮकेतುವಂತೆ. ಮೂರು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡಿದ ಶತ್ರುತ್ವದಿಂದ ಅವನು ಸದಾ ಭಗವಂತನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವನಲ್ಲೇ ಲೀನನಾದನು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಯತ್ನಿಸುವ ಮನಸ್ಸೇ ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.