ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮಹಾಭಾರತದ ಈ ಪವಿತ್ರ ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ, ಭೀಮ ಮತ್ತು ಜರಾಸಂಧ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಮಹಾವೀರರು ಗದಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಆಕ್ರೋಶದಿಂದ ಹೊಡೆದು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕೈಗಳು ಕಬ್ಬಿಣದಂತೆ ಬಲವಾಗಿದ್ದರಿಂದ,拳ಗಳ ಹೊಡೆತಗಳು ವಜ್ರದಂತೆ ಭಯಾನಕವಾದ ಶಬ್ದವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರ ಪಂಜಗಳ ತಟ್ಟುವ ಶಬ್ದವು ಮಿಂಚಿನ ಗರ್ಜನೆಯಂತೆ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಯೋಧರು, ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ, ತಾಳಮೇಳದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಚಾತುರ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಾನರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಯಾರೂ ಪ್ರಭಾವ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಯುದ್ಧವು ಸಮಬಲವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೆ, ಮಹಾರಾಜ, ಅವರ ಯುದ್ಧವು ಹನ್ನೆರಡು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯಿತು; ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತರು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ, ವೃಕೋದರನು ತನ್ನ ಮಾವನಾದ ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿ ಹೇಳಿದನು: "ಮಾಧವ, ನಾನು ಜರಾಸಂಧನನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ." ಶತ್ರುವಿನ ಜನ್ಮ ಮತ್ತು ಮೃತ್ಯುವಿನ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದ ಹರಿ, ಜರಾಸಂಧನ ಪ್ರಾಣ ಜರಾ ಎಂಬ ರಾಕ್ಷಸಿಯಿಂದ ಬಂದದ್ದು ತಿಳಿದು, ಭೀಮನಿಗೆ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತುಂಬಿದರು ಮತ್ತು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಯೋಚಿಸಿದರು. ಮರಣೋಪಾಯವನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ಭೀಮನಿಗೆ ಸೂಚನೆ ನೀಡಲು ಒಂದು ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಒಡೆದು ತೋರಿಸಿದನು. ಇದರಿಂದ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡ ಭೀಮನು, ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ಯೋಧ, ತನ್ನ ಶತ್ರುವನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆದನು. ಒಂದು ಕಾಲನ್ನು ಜರಾಸಂಧನ ಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಮತ್ತೊಂದನ್ನು ಕೈಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಗಜವು ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಒಡೆಯುವಂತೆ, ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ಶರೀರದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಿಂದ ಒಡೆದನು. ಜನರು ನೋಡಿದಾಗ, ಜರಾಸಂಧನ ದೇಹ ಎರಡು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜನೆಯಾಯಿತು—ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಲು, ಒಂದು ತೊಡೆಯು, ಒಂದು ವೃಷಣ, ಒಂದು ಸೊಂಟ, ಬೆನ್ನು, ಎದೆ, ಭುಜ; ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೈ, ಒಂದು ಕಣ್ಣು, ಒಂದು ಭ್ರೂ, ಒಂದು ಕಿವಿ ಇತ್ತು. ಮಗಧರಾಜನ ವಧೆಯಾದಾಗ ಭಾರಿ ಗಲಾಟೆ ಎದ್ದಿತು; ಜನರು ಭೀಮನನ್ನು ಹಾಗೂ ವಿಜಯಶಾಲಿ, ಅಪರಾಜಿತರಾದ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನರನ್ನು ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿ ಗೌರವಿಸಿದರು. ಪರಮಾತ್ಮನು, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಜರಾಸಂಧನ ಪುತ್ರನಾದ ಸಹದೇವನನ್ನು ಮಗಧದ ರಾಜನಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿ, ಜರಾಸಂಧನಿಂದ ಬಂಧಿತರಾಗಿದ್ದ ರಾಜರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದರು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, 'ಜರಾಸಂಧನ ವಧೆ' ಎನ್ನುವ ಅಧ್ಯಾಯವು ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣವಾಯಿತು. ಅನಂತರ, ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋತು ಬಂಧಿತರಾದ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಎಂಟುಶೆ ರಾಜರು, ಪರ್ವತಗುಹೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದರು. ಅವರು ದೀರ್ಘ ಕಾಲದ ಬಂಧನದಿಂದ ಕಳಪೆ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ, ದುರ್ಬಲರಾಗಿದ್ದರು. ಆ ರಾಜರು, ಅಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ದುರ್ಬಲರಾಗಿದ್ದ ಮುಖಗಳೊಂದಿಗೆ, ಬಂಧನದ ಸಂಕಟದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಕಪ್ಪು ವರ್ಣದ, ಪೀತಾಂಬರ ಧರಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಅವರ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸದ ಗುರುತು, ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳು, ಕಮಲದಂತೆ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸುಂದರ ಮುಖ, ಮಕರಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಮಲ, ಗದಾ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ ಇತ್ತು; ಮುಡಿಗೆ ಕಿರೀಟ, ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಹಾರ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಂಗಣ, ಉಡುಪಿನಲ್ಲಿ ಕಟಿಬಂಧ, ಭುಜಬಂಧ—all were shining. ಅವನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ರತ್ನಗಳ ಹಾರ, ಕಂಠದಲ್ಲಿ ವನವಲಯದ ಹೂಮಾಲೆ; ರಾಜರು ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಕುಡಿಯುವಂತೆ ನೋಡಿದರು, ನಾಲಿಗೆ ಮೂಲಕ ರುಚಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ. ಅವರು ಮೂಗಿನಿಂದ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವಂತೆ, ಕೈಗಳಿಂದ ಆಲಿಂಗಿಸುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು; ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ ಅವರು, ಹರಿ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಶಿರವನ್ನು ಬಾಗಿಸಿದರು. ಕೃಷ್ಣನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ರಾಜರು, ಬಂಧನದ ಆಯಾಸವನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟರು; ಕೈಮುಗಿದು, ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು: "ದೇವದೇವ, ನಾಶವಾಗದವನೇ, ಶರಣಾಗತರ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಗೊಳಿಸುವವನೇ, ನಮಸ್ಕಾರ! ನಾವು ಶರಣಾಗಿದ್ದೇವೆ, ಕೃಷ್ಣ, ಭಯಾನಕ ಸಂಸಾರದಿಂದ ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದೇವೆ—ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಮಧುಸೂದನ, ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಮಗಧನಿಂದ ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದು ನಿನ್ನ ದೋಷವಲ್ಲ; ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ರಾಜರಿಗೆ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹವೇ ಕಾರಣ. ರಾಜನು ಅಧಿಕಾರ, ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಗರ್ವಗೊಂಡು, ನಿಜವಾದ ಹಿತವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರನು; ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅವನು ನಾಶವಾಗುವ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮರೀಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಕಾಣುವಂತೆ, ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದವರು ಭ್ರಮೆಯ ವಸ್ತುವನ್ನು ನಿಜವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದೆ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಮದದಿಂದ ಕುರುಡರಾಗಿದ್ದ ನಾವು, ವಿಜಯಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು; ನಮ್ಮ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಪ್ರಾಣಹಾನಿಯನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ. ಆ ಐಶ್ವರ್ಯವೇ ನಿನ್ನ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಕಾಲದಿಂದ, ನಿನ್ನ ರೂಪದಿಂದ, ಮತ್ತು ದಯೆಯಿಂದ ನಮ್ಮಿಂದ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು; ನಮ್ಮ ಗರ್ವವು ನಾಶವಾಗಿದೆ, ಈಗ ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರಿಂದ, ಈ ಕ್ಷಣಿಕವಾದ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ; ಈ ದೇಹ ಸದಾ ಕ್ಷಯ, ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತದೆ; ಭಗವಂತ, ನಾವು ನಿನ್ನ ಸೇವೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದರ ಫಲ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರವಣಕ್ಕೆ ಸುಖಕಾರಿ. ಈ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಾ ಇರುವಾಗಲೂ ನಿನ್ನ ಪಾದಸ್ಮರಣೆ ಎಂದಿಗೂ ಕಡಿವಾಣವಾಗದಂತೆ ಮಾಡುವ ಉಪಾಯವನ್ನು ನಮಗೆ ಉಪದೇಶಿಸು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಕೃಷ್ಣ, ವಸುದೇವನ ಮಗನಾದ ಹರಿಗೆ, ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ, ಗೋವಿಂದನಿಗೆ, ಶರಣಾಗತರಿಗೆ ದುಃಖವನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡುವವನೆ!" ಶುಕಮುನಿಯವರು ಮುಂದುವರೆಸಿದರು: ರಾಜರು ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ ರಾಜರನ್ನು—all those kings—ದಯಾಳು, ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯವಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಮೃದುವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು: "ಇಂದಿನಿಂದ, ರಾಜರೆ, ನನ್ನಲ್ಲಿ, ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ, ಪರಮೇಶ್ವರನಲ್ಲಿ ದೃಢವಾದ ಭಕ್ತಿ ನಿಮಗಾಗುವುದು, ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ಹೀಗೆ ಹಿತವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೀರಿ, ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ. ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ಗರ್ವದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಹೇಗೆ ಕುಸಿದುಹೋಗುತ್ತಾನೋ ನೋಡಿ. ಹೈಹಯ, ನಹುಷ, ವೇನ, ರಾವಣ, ನರಕ ಮತ್ತು ಇತರರು—ದೇವ, ದಾನವ, ಮಾನವರ ರಾಜರು—all were destroyed by pride in prosperity. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ದೇಹಾದಿಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತು, ನನಗೆ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಧರ್ಮದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಜೆಗಳ ಜೀವನಧಾರೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿ, ಸುಖ-ದುಃಖ, ಜನನ-ಮರಣವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಬಂದಂತನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ. ದೇಹಾದಿಗಳಿಂದ ವಿಭಕ್ತರಾಗಿ, ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸಿ, ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುವಿರಿ." ಹೀಗೆ ರಾಜರಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದ ನಂತರ, ಲೋಕನಾಥನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಅವರ ಪತ್ನಿಯರ ಸ್ನಾನಕ್ರಿಯೆಗೆ ಸೇವಕರನ್ನು ನೇಮಿಸಿದರು. ಸಹದೇವನಿಂದ ರಾಜೋಚಿತವಾದ ವಸ್ತ್ರ, ಆಭರಣ, ಹೂಮಾಲೆ, ಚಂದನ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಸಿದರು. ಸ್ನಾನ, ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಉತ್ತಮ ಭೋಜನ, ವಿವಿಧ ಸುಖೋಪಭೋಗ, ಪಾನಸುಪಾರಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಮುಕುಂದನಿಂದ ಗೌರವ ಪಡೆದ ರಾಜರು, ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಳಪಿನ ಕுண್ಡಲಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಾ, ಬಂಧನ ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಮಳೆಗಾಲದ ನಂತರದ ಗ್ರಹಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಕುಳಿತಿರುವ ರತ್ನಮಯ, ಹಿರಿಮಣಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ರಥಗಳನ್ನು ಉತ್ತಮ ಕುದುರೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿಸಿ, ಸುಖವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ, ಅವರವರ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಲು ಅನುಮತಿಸಿದರು.