ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ, ರಂತಿದೇವ, ಶಿಬಿ, ಬಲಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೇಟೆಗಾರ ಮತ್ತು ಪಾರಿವಾಳ—ಇವರಂತೆ ಅನೇಕರು ಶಾಶ್ವತವನ್ನು ತಾತ್ಕಾಲಿಕದ ಮೂಲಕ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಶುಕ ಮುನಿಯವರು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ: ರಾಜಕೀಯ ವಂಶದ ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಅವರು ಅವರ ಧ್ವನಿ, ರೂಪ ಹಾಗೂ ಬಾಣದ ತಂತುಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದ ಕೈಗಳ ಗಾಯಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಿದರು; ಈ ಹಿಂದೆ ನೋಡಿದ್ದರಿಂದ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದರು. ಅವರು ರಾಜವಂಶದವರಾಗಿದ್ದರೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾರೆ; ನಾನು ನನ್ನನ್ನು—ಬಿಡಲು ಅತಿವಷ್ಟವಾದ ಈ ದೇಹವನ್ನು—even ದಾನವಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಬಲಿಯ ಖ್ಯಾತಿ ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ಆತನ ಧನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಬಳಿಕವೂ ಪವಿತ್ರವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ ಎಂಬುದು ಕೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇಂದ್ರನ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಬಯಸಿದ ಬಲಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದನು—ಆತನಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ಆತನು ನಿಯಮಿತನಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಸಂಬಂಧಿಕರ ದೇಹಕ್ಕೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಇಲ್ಲಿ ದೇಹ ಬಿದ್ದಾಗ ಮಹಾ ಖ್ಯಾತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಭಾವದಿಂದ, ಅವರು ಕೃಷ್ಣ, ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಭೀಮಸೇನರಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು: "ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ನಿಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿ; ನಾನು ನನ್ನ ತಲೆಯನ್ನೂ ನಿಮಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ." ಆಗ ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: "ಓ ರಾಜನೇ, ನೀವು ಜೋಡಿಗಳಾಗಿ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ನಮಗೆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ಕೊಡಿ. ನಾವು ರಾಜವಂಶದವರೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಬಯಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ; ಬೇರೆ ಯಾವ ಇಚ್ಛೆಯೂ ಇಲ್ಲ." "ಇವನು ಭೀಮಸೇನ, ಪಾರ್ಥನೇ; ಅವನ ಸಹೋದರ ಅರ್ಜುನ. ನಾನು, ಕೃಷ್ಣ, ಇವರ ಮಾವ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಶತ್ರು." ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮಗಧದ ರಾಜನು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನಗಿದರು, ಕೋಪದಿಂದ ಹೇಳಿದರು: "ಹಾಗಾದರೆ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ, ಮೂರ್ಖರೇ." "ನೀನು ಧೈರ್ಯವಿಲ್ಲದೆ, ಶೂರತ್ವ ಅನುಮಾನವಾಗಿರುವವನು; ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತ ನಗರ ಮಥುರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಮುದ್ರದ ಬಳಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದ್ದೆ." "ಈವನು ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಮಾನ, ಆದರೆ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ; ಅರ್ಜುನ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ, ಭೀಮ ಮಾತ್ರ ನನಗೆ ಸಮಾನ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವರು ಭೀಮಸೇನಗೆ ದೊಡ್ಡ ಗದೆಯನ್ನು ನೀಡಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ವತಃ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಗರದಿಂದ ಹೊರಟರು. ನಂತರ, ಇಬ್ಬರು ಶೂರರು ಸಮಾನವಾಗಿ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ಆಕ್ರೋಶದಿಂದ, ವಜ್ರದಂತೆ ಗದೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಹಾಯಿಸಿದರು. ಅವರ ಚಲನೆಗಳು ಬಲ ಮತ್ತು ಎಡಕ್ಕೆ, ನೃತ್ಯಗಾರರು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವಂತೆ, ಯುದ್ಧವು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಯಿತು. ಗದೆಗಳ ಘರ್ಷಣೆಯ ಶಬ್ದವು ಮಿಂಚಿನ ಗುಡುಗು ಹಾರುವಂತೆ, ಆನೆಗಳ ದಂತಗಳು ಘರ್ಷಣೆಯಾದಂತೆ ಕೇಳಿಬಂತು. ಅವರ ಕೈಗಳ ವೇಗದಿಂದ ಗದೆಗಳು ಪರಸ್ಪರದ ಭುಜ, ಹಿಪ್, ಕಾಲು, ಮೊಣಕಾಲು, ತಲೆ ಮೇಲೆ ಬಡಿದು, ಮುರಿದು ಬಿದ್ದವು; ಇದು ಜ್ವಾಲಾಮಯ ಆನೆಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಹೋರಾಡುವಾಗ ಸೂರ್ಯನ ಶಾಖೆ ಮುರಿಯುವುದನ್ನು ಹೋಲುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ, ಗದೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಡೆದು, ಕೋಪದಿಂದ, ಲೋಹದಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕೈಗಳಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಹೊಡೆದು, ಅವರ ಕೈಗಳ ಪಾಳುಗಳ ಗುಡುಗು ಶಬ್ದವು ಕೇಳಿಬಂತು. ಇಬ್ಬರೂ ಸಮಾನ ಕೌಶಲ್ಯ, ಶಕ್ತಿ, ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಹೋರಾಡಿದರು; ಯುದ್ಧವು ಅನಿರ್ವಚನೀಯವಾಗಿತ್ತು, ಏಕೆಂದರೆ ಯಾರೂ ಶೀಘ್ರತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ, ಮಹಾರಾಜನೇ, ಅವರು ಹೋರಾಡುತ್ತಾ, ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು; ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತರು ರಾತ್ರಿ ವೇಳೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ, ವೃಕೋದರನು ತನ್ನ ಮಾವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಓ ಮಾಧವ, ನಾನು ಜರಾಸಂಧನನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ." ಶತ್ರುವಿನ ಜನನ ಮತ್ತು ಮರಣವನ್ನು ತಿಳಿದ, ಜರಾ ಅವನ ಜೀವವನ್ನು ಉಳಿಸಿದ್ದನ್ನು ತಿಳಿದ ಹರಿ, ಪಾರ್ಥನಿಗೆ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತುಂಬಿ, ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಯೋಚಿಸಿದರು. ಶತ್ರುವನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ, ದೃಷ್ಟಿ ಎಂದಿಗೂ ತಪ್ಪದವನು, ಭೀಮನಿಗೆ ಒಂದು ಶಾಖೆಯನ್ನು ಮುರಿದು ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದನು. ಅದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡ ಭೀಮ, ಶೂರರಲ್ಲಿಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ತನ್ನ ಶತ್ರುವನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ನೆಲಕ್ಕೆ ಎಸೆದನು. ಒಂದು ಕಾಲನ್ನು ಅವನ ಕಾಲಿಗೆ ಇಟ್ಟು, ಮತ್ತೊಂದು ಕಾಲನ್ನು ಕೈಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಲುವಂತೆ, ಆತನನ್ನು ಪೆಟ್ಟಿನಿಂದ ಮುರಿದನು. ಜನರು ಆ ದೇಹವನ್ನು ಎರಡು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರು—ಒಂದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಲು, ತೊಡೆಯು, ವೃಷಣ, ಹಿಪ್, ಬೆನ್ನು, ಎದೆ, ಭುಜ; ಮತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೈ, ಕಣ್ಣು, ಭ್ರೂ, ಕಿವಿ. ಮಗಧದ ರಾಜನು ಹತವಾದಾಗ ದೊಡ್ಡ ಕೂಗು ಕೇಳಿಬಂತು; ಅವರು ಭೀಮನನ್ನು, ಜಯಶಾಲಿಯ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಕಳಂಕರನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ ಗೌರವಿಸಿದರು. ಭಗವಂತನು, ಜೀವಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ನಿಯಂತ್ರಕ, ಸಹದೇವನನ್ನು—ಜರಾಸಂಧನ ಪುತ್ರನನ್ನು—ಮಗಧದ ರಾಜನಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿ, ಜರಾಸಂಧನಿಂದ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ರಾಜರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದರು. ಇದರಿಂದ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದ ಎಪ್ಪತ್ತೆರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯ, "ಜರಾಸಂಧ ವಧ" ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಶುಕನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾನೆ: ಜರಾಸಂಧನಿಂದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋತು ಬಂಧಿತರಾದ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಎಂಟು ನೂರು ರಾಜರು, ಬೆಟ್ಟದ ಗುಹೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದರು; ಅವರು ಕೆಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ್ದರೂ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕ್ಷೀಣಗೊಂಡಿದ್ದರು, ಮುಖವು ಒಣಗಿತ್ತು, ಬಂಧನದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಮುಂದೆ ಕಪ್ಪು ವರ್ಣದ, ಪಿತಾಂಬರ ಧರಿಸಿದವನನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಅವರು ಅವನನ್ನು ಶ್ರೀವತ್ಸ ಗುರುತು, ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳು, ಪಾದ್ಮರಸವಾದ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸುಂದರ ದಯಾಮಯ ಮುಖ, ಮಕರಾಕೃತಿ ಕಿವಿಯ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಿದರು. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಾದ್ಮ, ಗದಾ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ; ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಿರೀಟ, ಹಾರ, ಕಂಕಣ, ಕಡಗ, ಬಾಹುಬಂಧ, ಉಡುಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಭರಣಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ರತ್ನಗಳು, ಕಾಡಿನ ಹೂಗಳ ಹಾರ; ಅವರು ಅವನನ್ನು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕುಡಿಯುವಂತೆ ನೋಡಿದರು, ಜ್ಞಾನದೊಂದಿಗೆ ಅವನನ್ನು ರುಚಿಯಾಗಿಯೂ ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಅವರು ಮೂಗಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ವಾಸನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಕೈಗಳಿಂದ ಆಲಿಂಗಿಸುವಂತೆ; ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ ಅವರು ಹರಿ ಪಾದಗಳಿಗೆ ತಲೆಯನ್ನು ಬಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು. ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಿದ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಬಂಧನದ ಕ್ಲಾಂತಿ ಮಾಯವಾಯಿತು; ರಾಜರು, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನು ಶ್ಲೋಕಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು. "ದೇವದೇವ, ಅವಿನಾಶಿ, ಶರಣಾಗತಿಯ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವವನೇ, ನಮಸ್ಕಾರಗಳು. ನಾವು ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ, ಕೃಷ್ಣ; ಈ ಭಯಾನಕ ಜನ್ಮಮರಣ ಚಕ್ರದಿಂದ ಕಳೆದು ಹೋದ ನಮಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡು." "ಮಧुसೂದನ, ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಮಗಧನಿಂದ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೂ ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ; ರಾಜರಿಗೆ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹವೇ ಕಾರಣ." "ರಾಜನು, ಸ್ವಾಮ್ಯ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಗರ್ವದಿಂದ ಉಬ್ಬಿದವನಾದರೆ, ನಿಜವಾದ ಹಿತವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡು, ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಶಾಶ್ವತವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ." "ಹಾಗೆ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮರಳುಗಾಡಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ಕಾಣುವಂತೆ, ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದವರು ಭ್ರಮೆಯ ವಸ್ತುವನ್ನು ನಿಜವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ." ಹೀಗೆ, ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ ರಾಜರು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು, ಅವರ ತ್ಯಾಗ, ಶರಣಾಗತಿ, ಮತ್ತು ಭಗವಂತನ ದಯೆ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು.