ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಗೋಕಾರ್ಣ ಮತ್ತು ಭಕ್ತರ ಪವಿತ್ರ ಕಥನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಸ್ಥಿರವಾದ ಜ್ಞಾನವೇ ನಾಶವಾಗದೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅದು ಸ್ಥಿರವಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರವಣವೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ. ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸಂಶಯದಿಂದ ಜಪಿಸಿದರೆ ಅದು ಫಲವತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲವಾದರೆ ಪಠಣವೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿತವಲ್ಲದ ಸ್ಥಳ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ; ಅರ್ಹನಲ್ಲದವರಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಶ್ರಾದ್ಧವೂ ಫಲಿಸದು; ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞನಲ್ಲದವರಿಗೆ ನೀಡಿದ ದಾನವೂ ವ್ಯರ್ಥ; ದುರಾಚಾರದಿಂದ ಕುಟುಂಬವೂ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ. ಗುರುವಿನ ವಾಕ್ಯಗಳ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ನಂಬಿಕೆ, ಸ್ವಯಂ ವಿನಯಭಾವನೆ, ಮನಸ್ಸಿನ ದೋಷಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವುದು, ಕಥಾಶ್ರವಣದಲ್ಲಿ ಅಚಲ ಮನಸ್ಸು—ಇವುಗಳಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಶ್ರವಣದ ಸಾರ್ಥಕತೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದಾಗ, ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ವೈಕುಂಠವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಗೋಕಾರ್ಣನಿಗೆ, ಗೋವಿಂದನು ಸ್ವತಃ ಗೋಲೋಕವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಎಲ್ಲ ಹರಿಭಕ್ತರು ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದರು. ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಗೋಕಾರ್ಣನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಭಾಗವತ ಕಥೆಯನ್ನು ಪಠಣಮಾಡಿದನು; ಮತ್ತೆ ಅವರು ಏಳು ರಾತ್ರಿ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದರು. ನಾರದಮುನಿಯೇ, ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನಾಯಿತು, ಈಗ ಕೇಳು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಭಕ್ತರು ಮತ್ತು ದಿವ್ಯ ರಥಗಳೊಂದಿಗೆ ಶ್ರೀಹರಿ ಸ್ವತಃ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿದನು. ಜಯಧ್ವನಿಗಳು, ನಮಸ್ಕಾರಗಳ ಘೋಷವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮೊಳಗಿದವು. ಹರಿ ಆನಂದದಿಂದ ಪಾಂಚಜನ್ಯ ಶಂಖವನ್ನು ಊದಿದನು; ಗೋಕಾರ್ಣನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಅವನನ್ನು ತಾನು ತಾನೇ ಆಗಿಸಿದನು. ಇತರ ಶ್ರೋತಾರನ್ನೂ ಕೂಡ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಮಳೆಯ ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪು ವರ್ಣ, ಪೀತಾಂಬರ ಧಾರಿ, ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದಂತೆ ಮಾಡಿದನು. ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕುದುರೆ ಕಾಯುವವರು, ಚಂಡಾಲರು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲರೂ ಕೂಡ ಗೋಕಾರ್ಣನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯರಥಗಳಲ್ಲಿ ಏರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಯೋಗಿಗಳು ಹೋಗುವ ಹರಿಧಾಮಕ್ಕೆ, ಆ ಗೋಮಾತೆಯ ಪೋಷಕನೂ ಗೋಕಾರ್ಣನೂ ಸೇರಿ ಗೋಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪಿದರು. ಭಕ್ತವತ್ಸಲನು ಭಾಗವತ ಕಥಾಶ್ರವಣದಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿಂದ ಪ್ರಸ್ಥಾನ ಮಾಡಿದನು. ಹಿಂದೆ ಅಯೋಧ್ಯಾವಾಸಿಗಳು ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿದ್ದಂತೆ, ಈಗ ಕೃಷ್ಣನು ಅವರನ್ನು ಯೋಗಿಗಳಿಗೆಲೂ ಅಪಹಾರವಾಗಿರುವ ಗೋಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದನು. ಆ ಲೋಕವು ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ ಅಥವಾ ಸಿದ್ಧರು ತಲುಪಲಾಗದಂತಹುದಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ಭಾಗವತ ಶ್ರವಣದಿಂದ ಅವರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರು. ಈ ಭಾಗವತದ ಏಳು ದಿನದ ಕಥಾಶ್ರವಣದಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಫಲ ಎಷ್ಟು ಮಹದ್ ಎಂಬುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಘೋಷಿಸುತ್ತೇವೆ. ಗೋಕಾರ್ಣನ ಕಥೆಯನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದವರು, ಗರ್ಭದಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೂ ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ. ಗಾಳಿ, ನೀರು, ಎಲೆಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೂ, ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದರೂ, ಭಾಗವತದ ಏಳು ದಿನದ ಶ್ರವಣದಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗದು. ಮಹರ್ಷಿಗಳಾದ ಶಾಂಡಿಲ್ಯರೂ ಕೂಡ ಚಿತ್ರಕೂಟದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಾನುಭವದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಈ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಭಾಗವತ ಕಥೆ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವಾದುದು; ಒಂದೇ ಸಲ ಕೇಳಿದರೂ ಪಾಪಗಳ ಗುಚ್ಚವನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದರೆ ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಪ್ರತಿದಿನ ಪಠಿಸಿದರೆ ಮೋಕ್ಷ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ. ಈಗ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದ ಮಹಿಮೆಯ ಆರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ: ಭಾಗವತದ ಏಳು ದಿನದ ಶ್ರವಣ ವಿಧಿಯನ್ನು ಕುಮಾರರು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ: ಶ್ರವಣವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸಹಚರರು ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಆಚಾರ್ಯರು ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆದರಿಂದ, ಜ್ಯೋತಿಷಿಯನ್ನು ಕರೆಯಬೇಕು, ಶುಭ ಸಮಯವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ವಿವಾಹದಂತೆ ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ನಭಸ್, ಆಶ್ವಿನ, ಊರ್ಜ, ಮಾರ್ಗಶೀರ್ಷ ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳುಗಳು ಭಾಗವತ ಪಠಣಕ್ಕೆ ಶುಭ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ; ಈ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರವಣ ಆರಂಭಿಸಿದರೆ, ಶ್ರೋತಾರಿಗೆ ಮೋಕ್ಷ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇತರ ತಿಂಗಳುಗಳನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕು. diligent ಸಹಚರರನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಬೇಕು. ಪ್ರತಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿಯೂ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ “ಇಲ್ಲಿ ಭಾಗವತ ಪಠಣ ನಡೆಯಲಿದೆ, ಗೃಹಸ್ಥರು ಬನ್ನಿ” ಎಂದು ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಬೇಕು. ಕೆಲವು ಹರಿಕಥೆಗಳು, ಅಚ್ಯುತನ ಸ್ತುತಿಗಳು ದೂರದಲ್ಲಿರಬಹುದು; ಮಹಿಳೆಯರು, ಶೂದ್ರರು ಮತ್ತು ಇತರರು—ಇವರಿಗೂ ಪಾಠವನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಬೇಕು. ಪ್ರತಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿಯೂ, ವಿರಕ್ತ ವೈಷ್ಣವರು, ಕೀರ್ತನೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರು ಇದ್ದರೆ, ಅವರಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆಯಬೇಕು; ಅವರ ಬರಹವೂ ನಿಯಮಿತವಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮಾತ್ಮರ ಸಭೆ ಏಳು ರಾತ್ರಿ ನಡೆಯಲಿದೆ, ಇದು ಬಹಳ ಅಪರೂಪ. ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಪಠಣವೂ ಅನನ್ಯವಾದುದು. ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಯಲು ಆಸಕ್ತರಾದವರು, ಎಲ್ಲರೂ ಬೇಗ ಬನ್ನಿ, ಪ್ರೇಮಭಾವದಿಂದ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿ. ಯಾವುದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳ ಸಿಗದಿದ್ದರೂ, ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ದಿನವಾದರೂ ಎಲ್ಲರೂ ಹಾಜರಾಗಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಅಪರೂಪ. ಇಂತಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಿನಯದಿಂದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಆಗಮನಿಸುವವರಿಗೆ ವಸತಿ ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿ—ಯಾವುದೇ ವಿಶಾಲ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವತ ಶ್ರವಣ ಶ್ರೇಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಭೂಮಿಯನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ, ಹಚ್ಚಿ, ಸುಗಂಧದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಮನೆಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಒಂದು ಮೂಲೆಗಿಟ್ಟಿರಬೇಕು. ಐದು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಹಳೆಯ ಹಾಸುಗಳನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ, ಎಲೆಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಎತ್ತರದ ಪಾಂಡಲ್ ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು. ಅದು ಹಣ್ಣು, ಹೂವು, ಎಲೆಗಳಿಂದ, ಛತ್ರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಧ್ವಜಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸಿ, ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿರಬೇಕು. ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಏಳು ಲೋಕಗಳ ಚಿತ್ರಣ ಮಾಡಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ವಿರಕ್ತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕೂಡಿ ಕುಳಿಸಬೇಕು. ಮೊದಲು, ಅವರ ಆಸನಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಪಠಕನಿಗೆ ವಿಶೇಷ ದೈವಿಕ ಆಸನವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು. ಪಠಕನು ಉತ್ತರದಿಕ್ಕಿಗೆ ಮುಖಮಾಡಿ ಕುಳಿಯಬೇಕು, ಶ್ರೋತಾರನು ಪೂರ್ವದಿಕ್ಕಿಗೆ; ಅಥವಾ ಪಠಕನು ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ನೋಡಿದರೆ, ಶ್ರೋತಾರನು ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ನೋಡಬೇಕು. ಅಥವಾ, ಪೂರ್ವದಿಕ್ಕು ಪೂಜಕ ಮತ್ತು ಪೂಜ್ಯರ ಮಧ್ಯದ ಸ್ಥಾನ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಶ್ರೋತಾರರ ಆಗಮನಕ್ಕೆ ಇದು ಸ್ಥಳಕಾಲಪರಿಣಾಮವನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಸೂಚಿಸಿರುವ ಕ್ರಮವಾಗಿದೆ. ಪಠಕನು ವೈರಾಗ್ಯಶೀಲ, ವೈಷ್ಣವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಪರಿಶುದ್ಧ, ಉದಾಹರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣ, ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತ ಮತ್ತು ಕಾಮನೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿರಬೇಕು. ಅನೇಕ ಮತಗಳಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡವರು, ಸ್ತ್ರೀ ಆಸಕ್ತರು, ಪಾಕ್ಹಂಡಿಗಳಾದವರು—even if learned—ಶುಕದ ಭಾಗವತ ಪಠಣಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯರಲ್ಲ. ಪಠಕನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿ ಇರಬೇಕು; ಸಂಶಯ ನಿವಾರಣೆ ಮಾಡುವವನು, ಜನರಿಗೆ ಜ್ಞಾನ ನೀಡುವವನಾಗಿರಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಪವಿತ್ರ ಭಾಗವತ ಶ್ರವಣದ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಕ್ರಮವನ್ನು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ವಿವರಿಸಿದರು.