ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶುಕಮುನಿ ಹೇಳಿದರು: ಭಗವಂತನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಯುದ್ಧಿಷ್ಠಿರನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆನಂದದ ಬೆಳಕು ಮೂಡಿತು. ವಿಷ್ಣುವಿನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಬಲೀಕೃತರಾದ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮಗಳನ್ನು ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವಂತೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಸೃಂಜಯರೊಂದಿಗೆ ಸಹದೇವನನ್ನು, ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ನಕುಲನನ್ನು, ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಅರ್ಜುನನನ್ನು, ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ಭೀಮನನ್ನು ಮತ್ಸ್ಯ, ಕೇಕಯ ಮತ್ತು ಮಾದ್ರ ದೇಶದವರೊಂದಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಈ ಶೂರರು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳ ರಾಜರನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಯಜ್ಞ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದ ಅಜಾತಶತ್ರು ಯುದ್ಧಿಷ್ಠಿರನಿಗೆ ಅಪಾರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟರು. ಆದರೆ ಜರಾಸಂಧನು ಮಾತ್ರ ಅಜೇಯನಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ರಾಜನು ಚಿಂತನೆಗಿಳಿದಾಗ, ಹರಿಯು (ಕೃಷ್ಣ) ಉದ್ಧವನು ಮೊದಲು ಹೇಳಿದ್ದ همان ವಿಧಾನವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು. ಭೀಮಸೇನ, ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿಕೊಂಡ ಮೂವರು—ಬೃಹದ್ರಥನ ಪುತ್ರನಿರುವ ಗಿರಿವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಅತಿಥಿಗಳ ಆಗಮನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ರಾಜಕುಲದವರು ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದರು. “ರಾಜಾ, ದೂರದ ಊರಿನಿಂದ ಬಂದ ಅತಿಥಿಗಳು ಆಗಮಿಸಿದ್ದಾರೆ, ನಮಗೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನು ನೀಡು,” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. “ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಗಳಿಗೆ ಏನು ಅಸಹ್ಯ? ಅಧರ್ಮಿಗಳಿಗೆ ಏನು ಅಯೋಗ್ಯ? ದಾನಶೀಲರಿಗೆ ಏನು ಕೊಡಲಾಗದು? ಸಮಭಾವನೆ ಇರುವವರಿಗೆ ಯಾರು ಶ್ರೇಷ್ಠ?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. “ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು, ತನ್ನ ನಾಶವಾಗುವ ದೇಹದಿಂದ ಸದ್ಗುಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ಕೀರ್ತಿ ಗಳಿಸದೆ ಬಾಳಿದರೆ, ಅವನು ನಿಜಕ್ಕೂ ದಯನೀಯನು. ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ, ರಂತಿದೇವ, ಶಿಬಿ, ಬಲಿ, ವನ್ಯಜೀವಿ, ಪಾರಿವಾಳ—ಇವರು ಎಲ್ಲರೂ ನಾಶವಾಗುವ ದೇಹದಿಂದ ಶಾಶ್ವತವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಶುಕಮುನಿ ವಿವರಿಸಿದರು: ಅವರ ಧ್ವನಿ, ರೂಪ ಮತ್ತು ಬಿಲ್ಲು ಹಿಡಿದ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಜರಾಸಂಧನು ಈ ರಾಜಕುಲದ ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಚಿಂತನೆಗಿಳಿದನು. “ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿಕೊಂಡ ರಾಜಕುಲದ ಸಂಬಂಧಿಕರು; ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ದೇಹವನ್ನೂ ಈ ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆ ದಾನವಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. “ಬಲಿಯ ಕೀರ್ತಿ, ವಿಷ್ಣುವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಅವನಿಂದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡರೂ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧವಾಗಿ ಉಳಿದಿತ್ತು ಎಂದು ಕೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇಂದ್ರನ ಸಿರಿಯನ್ನು ಬಯಸಿದ ವಿಷ್ಣುವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಬಲಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು; ಬಲಿ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಕೊಟ್ಟನು,” ಎಂದು ಜರಾಸಂಧನು ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದನು. “ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗಾಗಿ ಬದುಕುವ ರಾಜಕುಲದ ಸಂಬಂಧಿಕನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಇಲ್ಲಿ ದೇಹ ಬಿದ್ದರೆ, ಮಹಾ ಕೀರ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ,” ಎಂದು ಭಾವನೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದನು. ಜರಾಸಂಧನು ಕೃಷ್ಣ, ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಭೀಮಸೇನರಿಗೆ noble ಭಾವದಿಂದ, “ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ನೀವು ಬಯಸುವದು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿ; ನಾನು ನನ್ನ ತಲೆಯನ್ನೂ ನಿಮಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, “ರಾಜಾ, ನೀವು ಯುದ್ಧವನ್ನು ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದರೆ, ನಮ್ಮಿಗೆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ದಯವಿಟ್ಟು ನೀಡಿ. ನಾವು ರಾಜಕುಲದವರೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ; ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. “ಈತ ಭೀಮಸೇನ, ಪಾರ್ಥಾ; ಅವನ ಸಹೋದರ ಅರ್ಜುನ. ನಾನು, ಕೃಷ್ಣ, ಇವರ ಮಾವ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಶತ್ರು,” ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮಾಗಧದ ರಾಜನು ಬೃಹತ್ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ, ಕೋಪದಿಂದ, “ಮೂರ್ಖರೇ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. “ನಾನು ಈ ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲ್ಲ; ಅವನು ದೈರ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ನಗರವಾದ ಮಥುರವನ್ನು ತೊರೆದು ಸಮುದ್ರದ ಬಳಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದನು. ಈ ಅರ್ಜುನನು ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾನ, ಆದರೆ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾನವಲ್ಲ; ಅರ್ಜುನ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ, ಆದರೆ ಭೀಮನು ನನಗೆ ಸಮಾನ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳನು,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ನಂತರ, ಭೀಮಸೇನನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಗದೆಯನ್ನು ನೀಡಿದರು; ಸ್ವತಃ ಮತ್ತೊಂದು ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ನಗರದಿಂದ ಹೊರಬಂದರು. ಅವರಿಬ್ಬರು, ಸಮಾನ ಶಕ್ತಿಯ ಶೂರರು, ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎದುರುಗುಂಡಿದರು; ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಉಗ್ರವಾಗಿ, ಗದೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಹಿಂಸಿಸಿದರು. ಅವರ ಚಲನೆಗಳು, ನೃತ್ಯಗಾರರು ರಂಗಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯಿಸುವಂತೆ, ಎಡ ಮತ್ತು ಬಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತಾ, ಯುದ್ಧದ ಹೊಳಪು ಮೂಡಿತು. ಗದೆಗಳ ಢಿಕ್ಕಿಯ ಶಬ್ದವು ವಜ್ರದ ಘರ್ಜನೆಯಂತೆ ಕೇಳಿತು; ಗದೆಗಳ ಢಿಕ್ಕಿ, ಆನೆಗಳ ದಂತಗಳ ಢಿಕ್ಕಿಯಂತೆ ಭಯಾನಕವಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಕೈಗಳ ವೇಗದಿಂದ, ಗದೆಗಳು ಪರಸ್ಪರದ ಭುಜ, ತೊಡೆ, ಕಾಲು, ಮೊಣಕಾಲು, ತಲೆ ಮೇಲೆ ಬಡಿದು, ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಬಿತ್ತು; ಇದು, ಎರಡು ಹೊಗೆಯ ಆನೆಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಹೋರಾಡುವಾಗ ಸೂರ್ಯನ ಶಾಖೆಯಂತೆ. ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಗದೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾ, ಕೋಪದಿಂದ, ಅವರ ಕಠಿಣ ಮುಷ್ಟಿಗಳಿಂದ ಹಿಂಸಿಸಿದರು; ಅವರ ಹಿತ್ತಲೆಯ ತಟ್ಟುವ ಶಬ್ದವು ವಜ್ರದ ಘರ್ಜನೆಯಂತೆ ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಕೇಳಿತು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಸಮಾನ ಕೌಶಲ್ಯ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಹೋರಾಡಿದರು; ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ವೇಗ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ, ರಾಜಾ. ಹೀಗೆ, ಮಹಾರಾಜನೇ, ಅವರು ಹೋರಾಡುತ್ತಾ, ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು; ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತರು ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ, ವೃಕೋದರ ಭೀಮನು ತನ್ನ ಮಾವ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ, “ಮಾಧವ, ನಾನು ಜರಾಸಂಧನನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಜಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ,” ಎಂದನು. ಕೃಷ್ಣನು ಜರಾಸಂಧನ ಹುಟ್ಟು ಮತ್ತು ಮರಣವನ್ನು, ಅವನ ಜೀವ ಜರಾ ಎಂಬ ಹೆಣ್ಣಿಂದ ಉಳಿದಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಪಾರ್ಥನಿಗೆ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತುಂಬಿದರು ಮತ್ತು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಯೋಚಿಸಿದರು. ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಉಪಾಯವನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಭೀಮನಿಗೆ, ಒಂದು ಶಾಖೆಯನ್ನು ಹರಿದು, ಹೇಗೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದರು. ಅದು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಭೀಮನು, ಶೂರರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಜರಾಸಂಧನನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆದನು. ಒಂದು ಕಾಲನ್ನು ಜರಾಸಂಧನ ಕಾಲಿಗೆ ಇಟ್ಟು, ಮತ್ತೊಂದು ಕಾಲನ್ನು ಕೈಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಅವನನ್ನು ಪೆಟ್ಟುಗಳಿಂದ, ದೊಡ್ಡ ಆನೆ ಶಾಖೆಯನ್ನು ಹರಿಯುವಂತೆ, ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಮಾಡಿದನು. ಜನರು ಜರಾಸಂಧನ ದೇಹವನ್ನು ಎರಡು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ನೋಡಿದರು—ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಲು, ತೊಡೆ, ವೃಷಣ, ತೊಡಲು, ಬೆನ್ನು, ಎದ, ಭುಜ; ಮತ್ತೊಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೈ, ಕಣ್ಣು, ಭ್ರೂ, ಕಿವಿ. ಮಾಗಧದ ರಾಜನು ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಭಯಾನಕ ಕೂಗು ಎದ್ದಿತು; ಭೀಮನನ್ನು ಮತ್ತು ಜಯಶೀಲ, ಅಪರಾಜಿತರನ್ನು ಜನರು ಆಲಿಂಗಿಸಿ ಗೌರವಿಸಿದರು. ಭಗವಂತನು, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ರಚನೆಗಾರ ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ನಿಯಂತ್ರಕ, ಜರಾಸಂಧನ ಮಗ ಸಹದೇವನನ್ನು ಮಾಗಧದ ರಾಜನಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿದರು; ಜರಾಸಂಧನಿಂದ ಬಂಧಿತವಾಗಿದ್ದ ರಾಜರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದರು. ಇಂತಾಗಿ, ದಶಮಸ್ಕಂದದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದ 'ಜರಾಸಂಧ ವಧ' ಅಧ್ಯಾಯವು ಮುಗಿಯಿತು; ಪಾರಮಹಂಸರಿಗೆ ಪವಿತ್ರವಾದ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಅಧ್ಯಾಯ. ಶುಕಮುನಿ ಮುಂದುವರೆಸಿದರು: ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋತು, ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾಗಿದ್ದ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಎಂಟು ನೂರು ರಾಜರು, ಪರ್ವತ ಗುಹೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದರು; ಅವರು ಅಶುದ್ಧವಾದ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಶರೀರ ಹೀನವಾಗಿ, ಬಂಧನದ ತೊಂದರೆಗಳಿಂದ ಮುಖ ಒಣಗಿದವರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಕಪ್ಪು ವರ್ಣದ, ಹಳದಿ ರೇಷಮ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಿದರು.