ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಭಾರತ ದೇಶದಲ್ಲಿ, ಪವಿತ್ರ ಭಗವತ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳು ಹಗುರಾದಾಗಲಿ, ಭಾರವಾದಾಗಲಿ, ತಂಪಾಗಿರಲಿ, ಒಣವಾಗಿರಲಿ, ಮಾತಿನಲ್ಲೋ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೋ, ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲೋ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳೆಲ್ಲಾ ಬೆಂಕಿ ಇಂಧನವನ್ನು ದಹಿಸುವಂತೆ ಸುಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತವೆ. ಜ್ಞಾನಿಗಳ ನಡುವೆ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ, ಭಗವತ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳದವರ ಜನ್ಮವನ್ನು ಫಲವತ್ತಾಗಿಲ್ಲವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮಾನವನ ದೇಹ ಎಷ್ಟು ಪೋಷಿತವಾಗಿರಲಿ, ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿರಲಿ, ಅದು ಚಂಚಲವಾದ್ದು. ಶುಕಮುನಿಗಳ ಉಪದೇಶಗಳನ್ನು ಕೇಳದೆ ಇಂತಹ ದೇಹವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಈ ದೇಹವೆಂಬದು ಎಲುಬಿನ ಸ್ತಂಭ, ಸ್ನಾಯುಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತ, ಮಾಂಸ ಮತ್ತು ರಕ್ತದಿಂದ ಲಿಪ್ತ, ಚರ್ಮದಿಂದ ಆವೃತ, ದುರ್ಗಂಧದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಮೂತ್ರ ಮತ್ತು ಮಲದ ಪಾತ್ರೆಯಾಗಿದೆ. ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ, ದುಃಖ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಫಲಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತವಾಗಿರುವ ದೇಹವು ರೋಗಗಳ ಮನೆ, ತುಂಬಲಾಗದ, ಭರಿಸಲಾಗದ, ದುಷ್ಟ, ದೋಷಪೂರ್ಣವಾದುದು, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುವದು. ಇಂತಹ ದೇಹವು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹುಳ, ಮಲ, ಭಸ್ಮವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಂತಹ ಚಂಚಲ ದೇಹದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಂದ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಫಲವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯಬಹುದು? ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತಯಾರು ಮಾಡಿದ ಆಹಾರ ಸಂಜೆಗಾಗಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಇಂತಹ ಆಹಾರದಿಂದ ಪೋಷಿತವಾದ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಶಾಶ್ವತತೆ ಇದೆ? ಆದರೆ, ಏಳುವರು ದಿನ ಭಗವಂತನ ಕಥೆಯನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದರೆ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಹರಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ದೋಷ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಇದೇ ಪರಮೋಪಾಯ. ನೀರಿನ ಮೇಲಿನ ಬುಬ್ಬುಳೆಯಂತೆ, ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಕೀಟಗಳಂತೆ, ಭಗವತ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳದವರು ಹುಟ್ಟಿ ಸಾಯುವುದಕ್ಕಷ್ಟೇ ಬರುವರು. ಒಣ ಬಿದಿರಿನ ಗುಡ್ಡೆಯನ್ನು ವಿಭಜಿಸುವುದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದರೂ, ಹೃದಯದ ಗುಡ್ಡೆ ಭಗವತ ಶ್ರವಣದಿಂದ ವಿಭಜಿಸುವುದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಅದ್ಭುತ. ಏಳು ದಿನಗಳ ಶ್ರವಣದ ಮೂಲಕ ಹೃದಯದ ಗುಡ್ಡೆ ಚೂರುಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟು, ಎಲ್ಲಾ ಸಂಶಯಗಳು ಕಡಿದುಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟು, ಕರ್ಮಗಳು ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಭಗವತ ಕಥೆಯ ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಾಪಿತವಾದಾಗ, ಲೋಕಮಲವನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕುವ ಶಕ್ತಿ ಇದರಲ್ಲಿ ಇರುವುದರಿಂದ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಇದನ್ನು ಮುಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗವೆಂದು ಘೋಷಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ರೀತಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವೈಕುಂಠ ನಿವಾಸಿಗಳಿಂದ ಸುತ್ತಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ದೇವಚರಿಯೊಂದು ಅಲ್ಲಿ ಬಂತು. ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಧುಂಧುಳಿಯ ಪುತ್ರನು ಆ ರಥವನ್ನು ಏರಿದನು. ಆ ರಥದಲ್ಲಿ ವೈಷ್ಣವರನ್ನು ಕಂಡು, ಗೋಕರ್ಣನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು: "ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅನೇಕ ಶುದ್ಧ ಶ್ರೋತೃಗಳು ಇದ್ದಾರೆ; ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ದೇವಚರಿಗಳು ಯಾಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ? ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ; ಫಲದಲ್ಲಿ ಭೇದ ಯಾಕೆ ಉಂಟಾಯಿತು? ಹರಿಭಕ್ತರು ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸಲಿ." ಹರಿದಾಸರು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: "ಇಲ್ಲಿ ಫಲದಲ್ಲಿ ಭೇದವು ಶ್ರವಣದ ಭೇದದಿಂದ ಬಂದಿದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳಿದರೂ, ಪ್ರತಿಬಿಂಬನೆ ಸಮಾನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಹೀಗೆ ಫಲದಲ್ಲಿ ಭೇದ ಬರುತ್ತದೆ. ಆ ತ್ಯಜಿಸಿದ ಆತ್ಮನು ಏಳು ರಾತ್ರಿ ಉಪವಾಸದಿಂದ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದನು. ದೃಢವಲ್ಲದ ಜ್ಞಾನ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಶ್ರವಣ ವ್ಯರ್ಥ; ಸಂಶಯದಿಂದ ಮಂತ್ರ ನಾಶ; ಚಿತ್ತ ಚಂಚಲವಾದರೆ ಪಠಣವೂ ವ್ಯರ್ಥ. ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಅರ್ಪಿತವಲ್ಲದ ಸ್ಥಳ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಅರ್ಹರಲ್ಲದವರಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಶ್ರಾದ್ಧ ವ್ಯರ್ಥ; ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ನೀಡಿದ ದಾನ ವ್ಯರ್ಥ; ದುಶ್ಚರಿತ್ರೆಯಿಂದ ಕುಟುಂಬ ನಾಶ. ಗುರುವಚನದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ, ಸ್ವದಲ್ಲಿ ವಿನಯ, ಮನಸ್ಸಿನ ದೋಷಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವುದು, ಕಥೆಯಲ್ಲಿನ ಏಕಾಗ್ರತೆ—ಇವುಗಳಂತಹ ಗುಣಗಳು ಸಾಧಿಸಿದರೆ, ಶ್ರವಣದ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ವೈಕುಂಠ ಪ್ರವೇಶ ಖಚಿತ. "ಗೋಕರ್ಣ, ಗೋವಿಂದನು ನಿನಗೆ ಸ್ವಯಂ ಗೋಲೋಕವನ್ನು ನೀಡುವನು," ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಹರಿಭಕ್ತರೆಲ್ಲರೂ ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದರು. ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಗೋಕರ್ಣನು ಮತ್ತೆ ಕಥಾ ಪಠಣ ಮಾಡಿದನು; ಮತ್ತೆ ಏಳು ರಾತ್ರಿ ಶ್ರವಣ ನಡೆಯಿತು. ನಾರದ, ಆ ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನು ಸಂಭವಿಸಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳು. ಸ್ವಯಂ ಹರಿಯು ಭಕ್ತರು ಮತ್ತು ದೇವಚರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಜಯಧ್ವನಿ ಮತ್ತು ನಮಸ್ಕಾರಗಳೂ ಕೇಳಿಬಂದವು. ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹರಿಯು ಪಾಂಚಜನ್ಯ ಶಂಖವನ್ನು ಊದಿದನು; ಗೋಕರ್ಣನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಅವನನ್ನು ತಾನು ಹೇಗಿದ್ದಾನೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದನು. ಹರಿಯು ತಕ್ಷಣವೇ ಇತರ ಶ್ರೋತೃಗಳನ್ನು ಮಳೆಯ ಮೋಡಗಳಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿಸಿ, ಪಿತಾಂಬರ ಧರಿಸಿ, ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದನು. ಆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಕುದುರೆಗಾರರು, ಅಂಟ್ಯಜರಾಗಿ ಜನಿಸಿದವರಿಗೂ ಗೋಕರ್ಣನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ದೇವಚರಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಹರಿಯು ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಯೋಗಿಗಳು ಹೋಗುವ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು; ಆ ಗೋಕುಳದವರೊಂದಿಗೆ ಗೋಕರ್ಣನೂ ಗೋಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪಿದನು. ಕಥಾಶ್ರವಣದಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ಭಗವಂತನು ಅಲ್ಲಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಿದನು. ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಯೋಧ್ಯಾವಾಸಿಗಳು ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಏಕವಾಗಿದ್ದಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನು ಕೂಡ ಅವರನ್ನು ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ಗೋಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದನು. ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ, ಸಿದ್ಧರು ತಲುಪಲಾಗದ ಆ ಲೋಕವನ್ನು ಅವರು ಭಗವತ ಕಥಾಶ್ರವಣದಿಂದ ತಲುಪಿದರು. ಏಳು ದಿನಗಳ ಕಥಾಶ್ರವಣದಿಂದ ಸಿಗುವ ಫಲ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯೆಂದು ಇಲ್ಲಿ ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ; ಗೋಕರ್ಣನ ಕಥೆಯನ್ನು ಕಿವಿಯಿಂದ ಕುಡಿಯುವವರಿಗೆ, ಗರ್ಭದಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೂ ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ. ವಾಯು, ನೀರು, ಎಲೆಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವ ತಪಸ್ಸುಗಳನ್ನಾಗಲಿ, ಶರೀರವನ್ನು ಒಣಗಿಸುವ ಕಠಿಣ ವ್ರತಗಳನ್ನಾಗಲಿ, ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸಗಳನ್ನಾಗಲಿ, ಏಳು ದಿನಗಳ ಕಥಾಶ್ರವಣದಿಂದ ಸಿಗುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅವುಗಳಿಂದ ಪಡೆಯಲಾಗದು. ಮಹರ್ಷಿ ಶಾಂಡಿಲ್ಯರು ಕೂಡ ಚಿತ್ರಕೂಟದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಥೆಯು ಪರಮಪಾವನ; ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಕೇಳಿದರೂ ಪಾಪರಾಶಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದರೆ ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಪ್ರತಿದಿನ ಪಠಿಸಿದರೆ ಮೋಕ್ಷ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ. ಈಗ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದ ಏಳು ದಿನಗಳ ಪಾರಾಯಣ ವಿಧಾನವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಕುಮಾರರು ಹೇಳಿದರು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಈ ವಿಧಿಯನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಕೈಗೊಳ್ಳುವುದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಜ್ಯೋತಿಷಿಯನ್ನು ಕರೆಸಿ, ಶುಭಮuhur್ತವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ, ವಿವಾಹದಂತೆ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು. ನಭಸ್, ಆಶ್ವಿನ, ಊರ್ಜ, ಮಾರ್ಗಶಿರ ಮಾಸಗಳು ಪವಿತ್ರ ಮತ್ತು ಶುಭಕರ; ಈ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಾಯಣ ಪ್ರಾರಂಭ ಮಾಡುವುದು ಶ್ರೋತೃಗಳಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಇತರ ತಿಂಗಳುಗಳನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತಪ್ಪಿಸಬೇಕು; ಅವುಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಿಗೊಡಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇತರ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನೇಮಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು.