ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಕಾಲದ ಅಪ್ರತಿಹತ ಚಲನೆಯಿಂದ ಹೇಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯ ಸಂಗತಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ ನೋಡಿ! ಯಾರೋ ಒಬ್ಬನು ಮೇಲೇರಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ, ಅವನು ಪಾದರಕ್ಷೆ ಧರಿಸಿದ್ದಾನೆ, ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಿರೀಟವಿದೆ. ವೃಷ್ಣಿವಂಶದವರು, ತಮ್ಮ ಯೌವನದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಾಸಿಗೆ, ಆಸನ, ಭೋಜನ ಹಂಚಿಕೊಂಡು, ನಮ್ಮ ಸಮಾನರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ನಾವು ಅವರಿಗೆ ರಾಜಾಸನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದೇವೆ. ಅಭಿಮಾನದಿಂದ, ಅವರು ಚಾಮರ, ವೀಣ, ಶಂಖ, ಬಿಳಿ ಛತ್ರ, ಕಿರೀಟ, ಸಿಂಹಾಸನ, ಹಾಸಿಗೆ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ನಮ್ಮ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾದವರು ರಾಜಗೌರವದಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾಗಿರುವುದು ಸಾಕು; ನಾವು ನೀಡಿದ ಗೌರವವು, ಹಾವುಗಳಿಗೆ ಅಮೃತ ನೀಡಿದಂತೆ, ಅವರಿಗೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಯಾದವರು ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಇಂದು ಅವರು ನಮಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ನಾಚಿಕೆಯಾಗದೆ. ಕುರುಗಳು—ಭೀಷ್ಮ, ದ್ರೋಣ, ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಇತರರೊಂದಿಗೆ—ಇಂದ್ರನೂ ಕೂಡ, ನೀಡದಿದ್ದುದನ್ನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿಂಹವು ಬೇಟೆಯನ್ನು ಹೀರುವಂತೆ ಹಿಂಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಾದರಾಯಣರು ಹೇಳಿದರು: ಜನ್ಮ, ಬಂಧು, ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಗರ್ವದಿಂದ ಕುರುಗಳು ಅಹಂಕಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ರಾಮಚಂದ್ರನಿಗೆ ಕಠಿಣ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಅವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಕುರುಗಳ ದುಷ್ಟತನವನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರ ಅವಮಾನಕಾರಿಯಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅಚ್ಯುತನು—ಕ್ರೋಧದಿಂದ, ನೋಡಲು ಭಯಂಕರನಾಗಿ—ಹಾಸ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ ಪುನಃ ಪುನಃ ಮಾತನಾಡಿದನು: "ಈ ದುಷ್ಟರು, ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ ಗರ್ವದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದಾರೆ, ಅವರಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ; ಅವರಿಗೆ ನಿಯಮವೆಂದರೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಂತೆ, ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ದಂಡವಿದ್ದಂತೆ." "ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯ ಆಶಯದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ಕ್ರೋಧಗೊಂಡ ಯಾದವರು ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಈ ಮೂಢ, ಜಗಳಗಂಟು, ದುಷ್ಟರು ನನನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ಅವಮಾನಕರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಾರೆ, ತಮ್ಮ ಗರ್ವದಿಂದ." "ಉಗ್ರಸೇನನೇ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ರಾಜನು, ಭೋಜ, ವೃಷ್ಣಿ, ಅಂಧಕ ವಂಶಾಧಿಪತಿ; ಇಂದ್ರನೂ ಸಹ ಅವನಿಗೆ ವಿಧೇಯನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಂದ ಸುಧರ್ಮಾ ಸಭೆಗೆ ಪ್ರವೇಶ, ಅಮೃತಲೋಕದಿಂದ ಪಾರಿಜಾತವೃಕ್ಷವನ್ನು ತರಿಸಿ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಾನೆ—ಅವನಿಗೆ ರಾಜಾಸನ ಅಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ." "ಅವನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳ ಧೂಳಿಯನ್ನು ಲೋಕಪಾಲರ ಕಿರೀಟಗಳು ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ; ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ, ನಾನು—all are but his parts—ಶ್ರೀ ದೇವಿಯೂ ಅವನಿಗೆ ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಸೇವೆಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವನಿಗೆ ರಾಜಗೌರವ ಬೇಕೆ? ವೃಷ್ಣಿಗಳು ಕುರುಗಳಿಂದ ನೀಡಲಾದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸುಖದಿಂದಿರುವರು; ನಾವು ಪಾದರಕ್ಷೆಯಂತೆ, ಕುರುಗಳು ತಲೆಯ ಕಿರೀಟದಂತೆ." "ಧನದ ಗರ್ವದಿಂದ ಉನ್ಮತ್ತರಾಗಿರುವವರ 말을 ಯಾರು ಸಹಿಸಬಲ್ಲರು? ಅವರ ಮಾತುಗಳೂ ಅಸ್ಪಷ್ಟ, ಕಠಿಣ, ಉನ್ಮತ್ತ drunkenರಂತೆ." ಈ ರೀತಿ ರೋಷಗೊಂಡ ರಾಮನು ಘೋಷಿಸಿದನು: "ಇಂದು ನಾನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕೌರವರಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ!" ಎಂದು ತನ್ನ ಹಾಲನ್ನು (ಹಲಯುದ್ಧ) ಹಿಡಿದು, ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸುಡುವಂತೆ ಉದ್ಧತನಾಗಿ ಎದ್ದನು. ಅವನ ಹಾಲಿನ ತುದಿಯಿಂದ ಹಸ್ತಿನಾಪುರವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ, ಅದನ್ನು ಗಂಗೆಯೊಳಗೆ ಎಳೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ನಗರವು ಗಂಗೆಯೊಳಗೆ ಹೋದಾಗ, ಬಟ್ಟೆ ಹೋಯ್ದ ಹಡಗಿನಂತೆ ತಿರುಗಾಡಿತು; ಕೌರವರು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಭಯಭೀತರಾದರು. ಜೀವಂತಿಕೆಗೆ ಆಸೆಪಟ್ಟು, ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ, ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಮತ್ತು ಸಾಂಬರನ್ನು ಮುಂದುಮಾಡಿ, ಅವರು ರಾಮನ ಬಳಿಗೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದರು; ಕೈಮುಗಿದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು. "ಹೇ ರಾಮಾ, ಎಲ್ಲದರ ಆಧಾರ, ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾವು ಅರಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ನಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು; ನಾವು ಮೂಢರು, ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದವರು." "ನೀನೇ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯದ ನಿರಂತರ ಕಾರಣ; ಲೋಕಗಳು ನಿನ್ನ ಕ್ರಿಡೆಗೆ ಆಟಿಕೆಗಳು ಎಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ." "ನೀನೇ ಅನಂತನು, ಸಾವಿರ ತಲೆಯಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕ್ರೀಡಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹೊತ್ತಿರುವೆ; ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ, ನೀನೇ ಉಳಿಯುವೆ." "ನಿನ್ನ ಕ್ರೋಧವು ಲೋಕೋಪದೇಶಕ್ಕಾಗಿ, ದ್ವೇಷ ಅಥವಾ ಅಸೂಯೆಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ; ನೀನು ಸತ್ತ್ವವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವವನಾಗಿ, ಸದಾ ಜಗತ್ತಿನ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ತೊಡಗಿರುವೆ." "ನಮಸ್ಕಾರಗಳು ನಿನಗೆ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪ, ಎಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಗಳ ಧಾರಕ, ಅವಿನಾಶಿ; ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇವೆ, ಜಗದ್ವ್ಯಾಪಕನಾದ ದೇವಾ!" ಶುಕಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಈ ರೀತಿ ಭಯದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿ, ಶರಣಾದವರನ್ನು ಬಲರಾಮನು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ತೃಪ್ತನಾಗಿ, ಅವರಿಗೆ "ಭಯಪಡುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಅಭಯವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ದುರ್ಯೋಧನನು ಅರ್ಪಣವಾಗಿ ಅರವತ್ತೈದು ವರ್ಷ ಹಳೆಯ ಆನೆಗಳು ಮತ್ತು ಹನ್ನೆರಡು ಸಾವಿರ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಆಮೇಲೆ ಆರು ಸಾವಿರ ಚಿನ್ನದ ರಥಗಳು ಮತ್ತು ಸಾವಿರ ಹಾರವಿಲ್ಲದ ದಾಸಿಯರನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಸಾತ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಪುತ್ರ ಮತ್ತು ಸೊಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಾಪಸ್ಸು ಹೋದನು. ನಂತರ ಹಾಲಯುದ್ಧನು ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹೃದಯದಿಂದ ಸ್ವನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಯಾದವ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕುರುಗಳ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಎಲ್ಲ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು. ಇಂದಿಗೂ ಆ ಹಸ್ತಿನಾಪುರ ನಗರವು ರಾಮನ ಬಲದ ಗುರುತಿನಿಂದ, ಗಂಗೆಯ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಉತ್ತರಭಾಗದಲ್ಲಿ "ಹಸ್ತಿನಾಪುರವನ್ನು ಎಳೆಯುವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಂಕರ್ಷಣನ ವಿಜಯ" ಎಂಬ ಅರವತ್ತೆಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು. ಇದಾದ ನಂತರ, ಭಗವಂತನ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮದ ಆಚರಣೆಗಳ ಕುರಿತು, ನಾರದಮುನಿಯು ಕೇಳಲು ಬಯಸಿದನು. ಶುಕಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ನರಕಾಸುರನನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದಾನೆ, ಅನೇಕ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಕೃಷ್ಣನೊಬ್ಬನೇ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ನಾರದನು ಅದನ್ನು ನೋಡಲು ಬಯಸಿದನು. ಒಬ್ಬನೇ ದೇಹದಿಂದ, ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಂಟು ಸಾವಿರ ಎರಡು ನೂರಷ್ಟು ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿರುವುದು ಎಷ್ಟು ಅಚ್ಚರಿಯ ಸಂಗತಿ! ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು ನೋಡಲು ಉತ್ಸುಕನಾದ ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಸುಂದರವಾದ ತೋಟಗಳು, ಉದ್ಯಾನಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕಲರವ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಗೂಡಿದ ನಗರವನ್ನು ಕಂಡನು. ಅಲ್ಲಿ ಹೂವಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ನೀಲ ಕಮಲ, ಶತಪತ್ರ, ಕುಮುದ, ಇತರ ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಸರೋವರಗಳು, ಎತ್ತರವಾದ ಕಸೆರೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದವು; ಹಂಸ, ಬಕಗಳ ಕೂಗು ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ನಗರದಲ್ಲಿ ಒಂಬತ್ತು ಲಕ್ಷ ಕ್ರಿಸ್ಟಲ್ ಮತ್ತು ಬೆಳ್ಳಿಯ ಮಳಿಗೆಗಳು, ಪಚ್ಚೆಮಣಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತ, ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ಬೀದಿಗಳು, ರಸ್ತೆ, ಚೌಕ್, ಮಾರುಕಟ್ಟೆ—all were well organized; ಸುಂದರ ಸಭಾಂಗಣಗಳು, ದೇವಾಲಯಗಳು, ರಸ್ತೆಗಳ ಮೇಲೆ ನೀರು ಚಿಮ್ಮಲಾಗಿತ್ತು, ಧ್ವಜ, ಬಾನರು ಸೂರ್ಯನಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಳಗಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಗೃಹಸ್ಥರು ಗೌರವದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದ ಆ ಭವ್ಯ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ, ಹರಿಯು ತಾನೇ ನಿರ್ಮಿಸಿದಂತೆ ತೋರಿತು, ಟ್ವಷ್ಟೃನ ಕೈಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದಂತೆ. ಅನಂತರ, ನಾರದನು ಆ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಅದು ಶೌರಿಯೊಬ್ಬನ ಪತ್ನಿಗೆ ಸೇರಿದ ಭವ್ಯ ಗೃಹವಾಗಿತ್ತು.