ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಬಲರಾಮನು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನೂ ಹಾಲನ್ನು ಕೂಡ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಶತ್ರುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಹೊರಟನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ದ್ವಿವಿದನು ತನ್ನ ಭುಜಗಳಿಂದ ಒಂದು ಭಾರೀ ಮರವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು. ಆ ದ್ವಿವಿದನು ಅತಿ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದು, ಆ ಮರವನ್ನು ಬಲರಾಮನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆದನು. ಆದರೆ ಸಂಕರ್ಷಣನು ಮೇಲಿನಿಂದ ಬಂಡೆಗೆ ಹೊಡೆದಂತೆ ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದನು. ಬಲರಾಮನು ಆ ಮರವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ದ್ವಿವಿದನ ಮೇಲೆ ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದನು. ಆ ಹೊಡೆಯಿಂದ ದ್ವಿವಿದನ ತಲೆಬುರುಡೆ ಚೂರು ಚೂರಾಗಿ, ರಕ್ತ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು. ಆದರೂ ಅವನು, ಕೆಂಪು ಗೆರಸಿನಿಂದ ಬಳುಕಿದ ಪರ್ವತದಂತೆ, ಆ ಹೊಡೆಯನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮರವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಅದನ್ನು ಶಾಖೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಲದಿಂದ ಕಿತ್ತು ಹಾಕಿದನು. ಆ ಮರದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಬಲರಾಮನ ಮೇಲೆ ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದನು. ಆದರೆ ಬಲರಾಮನು ಅದನ್ನು ನೂರಾರು ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಚೂರುಮಾಡಿದನು. ದ್ವಿವಿದನು ಮತ್ತೊಂದು ಮರದಿಂದ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದಾಗ ಅದನ್ನೂ ಕೂಡ ಬಲರಾಮನು ನೂರಾರು ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ, ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಮರವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹೊಡೆದಾಗ, ಬಲರಾಮನು ಅದನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅದರಿಂದ ಆ ಅರಣ್ಯವು ಮರರಹಿತವಾಗಿತ್ತು; ಎಲ್ಲ ಮರಗಳನ್ನೂ ದ್ವಿವಿದನು ಎತ್ತಿ ಹಾಕಿದ್ದನು. ಅನಂತರ, ಬಲರಾಮನ ಮೇಲೆ ಕ್ರೋಧಗೊಂಡ ದ್ವಿವಿದನು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆಗಳ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಬಲರಾಮನು ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸುಲಭವಾಗಿ粉碎 ಮಾಡಿದನು. ಆ ವಾನರಾಧಿಪತಿ ತನ್ನ ಭುಜಗಳನ್ನು ತಾಳೆಕಂಬಗಳಂತೆ ಮಾಡಿ, ಮುಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಬಿಗಿದನು. ರೋಹಿಣೀಪುತ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಎರಡೂ ಮುಷ್ಟಿಗಳಿಂದ ಬಲವಾಗಿ ಅವನ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆದನು. ಆದರೂ ಯದುಕುಲದ ಪ್ರಧಾನರಾದ ಬಲರಾಮನು ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನೂ ಹಾಲನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ದ್ವಿವಿದನನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಆಕ್ರೋಶದಿಂದ ಅವನ ಕಾಲುದಂಡವನ್ನು ಒತ್ತಿದನು. ದ್ವಿವಿದನು ರಕ್ತ ಉಗುಳುತ್ತಾ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದನು. ಅವನು ಬಿದ್ದಾಗ, ಭೂಮಿಯೂ ಮರಗಳೂ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿದವು. ಪರ್ವತವು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಬಲವಾಗಿ ಕದಲಿದಂತೆ, ಅಥವಾ ಹಡಗು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೂಗುತಿರುವಂತೆ ಭೂಮಿ ಕಂಪಿತವಾಯಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಮಹರ್ಷಿಗಳು “ಜಯ!” “ನಮನ!” “ಬಾಳೀ!” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು. ಹೂವಿನ ಮಳೆಯೂ ಸುರಿಯಿತು. ಹೀಗೆ, ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹಾನಿಯನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ದ್ವಿವಿದನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಬಲರಾಮನು ಜನರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಇಂತಾಗಿ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದ ಎಪ್ಪತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವಾದ “ದ್ವಿವಿದ ವಧೆ” ಎಂಬ ಅಧ್ಯಾಯವು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಂಡಿತು. ಇದಾದ ನಂತರ, ಸಾಮ್ಭನ ವಿವಾಹ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮನ ಹಸ್ತಿನಾಪುರವನ್ನು ಎಳೆದ ಘಟನೆಯು ನಡೆಯಿತು. ಸಾಮ್ಭನು, ಯದುಕುಲದ ಯುವರಾಜ, ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಕೌರವರ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಅವರ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಅಪಹರಿಸಿದನು. ಇದರಿಂದ ಕೌರವರು ಕ್ರೋಧಗೊಂಡರು: “ಈ ಹುಡುಗನು ಅಸಭ್ಯನು; ನಮ್ಮ ನಿರಾಕರಣೆಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ನಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನೇ ಬಲವಂತವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅವರು ಪರಸ್ಪರ, “ಈ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯನ್ನು ಬಂಧಿಸೋಣ; ಯದುಗಳು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ? ಅವರು ನಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದಲೇ ದೊರೆತ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸುಖದಿಂದಿರುವವರು,” ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. “ನಮ್ಮ ಮಗನನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಯದುಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಬರುವಾಗ, ಅವರ ಹೆಮ್ಮೆ ಕುಗ್ಗುತ್ತದೆ; ಅವರು ಸಂಯಮಿತ ಉಸಿರಿನಂತೆ ಶಾಂತರಾಗುತ್ತಾರೆ,” ಎಂದರು. ಅಂತೆಯೇ, ಕರ್ಣ, ಶಲ, ಭೂರಿ, ಯಜ್ಞಕೇತು, ಸುಯೋಧನ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರು ಸೇರಿ ಸಾಮ್ಭನನ್ನು ಬಂಧಿಸಲು ಮುಂದಾದರು. ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರರವರು ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಸಾಮ್ಭನು ತನ್ನ ಭವ್ಯ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸಿಂಹನಂತೆ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ನಿಂತನು. ಕೋಪಗೊಂಡ ಕೌರವರು “ನಿಲ್ಲು! ನಿಲ್ಲು!” ಎಂದು ಕೂಗಿ, ಧನುಸ್ಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಾಮ್ಭನ ಮೇಲೆ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದರು. ಯದುಕುಲದ ಈ ಬಾಲಕ, ಕುರುಗಳು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಸಿಂಹನು ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸದಂತೆ, ಅವನು ಸಹಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಭವ್ಯ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಎಳೆದು, ಸಾಮ್ಭನು ಆರು ರಥಸಾರಥಿಗಳನ್ನೂ, ಕರ್ಣನನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ, ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಗಾಯಪಡಿಸಿದನು. ನಾಲ್ಕು ಬಾಣಗಳಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಚಾರಿಯೊಟಿಯರ್ನನ್ನು, ಮತ್ತು ಮಹಾ ಧನುರ್ಧಾರಿಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದನು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರು. ಆದರೆ, ಕುರುಗಳು ಅವನನ್ನು ರಥವಿರಹಿತನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದರು: ನಾಲ್ಕು ಬಾಣಗಳಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಮತ್ತೊಂದು ಬಾಣದಿಂದ ಸಾರಥಿಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಬಾಣದಿಂದ ಅವನ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದರು. ಕೊನೆಗೆ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಸಾಮ್ಭನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ, ವಿಜಯಿಗಳಾದ ಕುರುಗಳು ಅವನನ್ನು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನು ನಗರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ನಾರದರಿಂದ ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ಯದುಗಳು, ಉಗ್ರಸೇನನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡು, ಕುರುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾದರು. ಆದರೆ ಬಲರಾಮನು, ಯದುಗಳ ನಾಯಕರನ್ನು ಶಮಪಡಿಸಿ, ಕುರು-ಯದುಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಘರ್ಷವಾಗಬಾರದೆಂದು ಬಯಸದೆ, ವಿರೋಧವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಮುಂದಾದನು. ಬಲರಾಮನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ರಥದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ತನ್ನ ವಂಶದ ಹಿರಿಯರೊಂದಿಗೆ, ಚಂದ್ರನು ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಹೇಗಿರುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು. ಗಜಹ್ವಯದಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಹೊರಗಿನ ಉದ್ಯಾನವನದಲ್ಲಿ ತಂಗಿ, ಉದ್ದವನನ್ನು ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಿಸಿದನು. ಉದ್ದವನು, ಅಂಬಿಕೆಯ ಪುತ್ರನಾದ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ, ಭೀಷ್ಮ, ದ್ರೋಣ, ಬಹ್ಲಿಕ ಮತ್ತು ದುರ್ಮುಖನಿಗೆ ಯಥಾವಿಧಿ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಬಲರಾಮನ ಆಗಮನವನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದನು. ಬಲರಾಮನು, ತಮ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತನು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ಅವರು ಬಹಳ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು. ಅವನಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಶುಭಕರ ಕಾಣಿಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಬಲರಾಮನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಬಂದರು. ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಹಸು, ಅರ್ಘ್ಯ ನೀಡಿದರು; ಅವನ ಮಹಿಮೆ ತಿಳಿದವರು ಬಲರಾಮನಿಗೆ ಶಿರಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದಂತೆ ಶಿರವಣಗಿಸಿದರು. ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳು ಕ್ಷೇಮವಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವರ ಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಿ, ನಂತರ ಬಲರಾಮನು ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಮಾತು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. “ಭೂಪಾಲಕರಾದ ಉಗ್ರಸೇನನು ಯಾವ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡುತ್ತಾನೋ, ಅದನ್ನು ನೀವು ಚಿತ್ತಶುದ್ಧಿಯಿಂದ ಕೇಳಿ, ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ಪಾಲಿಸಬೇಕು. ನೀವು ಬಹುಜನರಾಗಿದ್ದರೂ, ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ಸಾಮ್ಭನನ್ನು ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಬಂಧಿಸಿದ್ದೀರಿ; ಬಂಧುಗಳ ಏಕತೆಯ خاطر ಇದನ್ನು ನಾನು ಸಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಬಲರಾಮನ ಶಕ್ತಿಯುತ, ಧೈರ್ಯ, ಬಲಪೂರ್ಣ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕುರುಗಳು ಕೇಳಿದರು. ಅವರು ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ತಾಳಲಾರದೆ, “ಅಯ್ಯೋ! ಇದು ಎಷ್ಟು ಆಶ್ಚರ್ಯ! ಕಾಲಚಕ್ರದ ಅನಿರೋಧಿತ ಚಲನೆಯಿಂದ, ಹತ್ತಿರವಾಗಬೇಕೆಂಬವನು ಪಾದರಕ್ಷೆ ಧರಿಸಿ, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಿರೀಟವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಈ ಯದುಗಳು, ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಬೆಳೆದವರು, ನಮ್ಮೊಡನೆ ಮಂಚ, ಆಸನ, ಭೋಜನ ಹಂಚಿಕೊಂಡವರು, ಈಗ ನಮ್ಮ ಸಮಾನರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಅವರಿಗೆ ರಾಜಾಸನವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದೇವೆ. ಅವರು ಚಾಮರ, ವ್ಯಜನ, ಶಂಖ, ಶ್ವೇತ ಛತ್ರ, ಕಿರೀಟ, ಸಿಂಹಾಸನ, ಹಾಸಿಗೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯದುಗಳಿಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ರಾಜಮಾನ್ಯಗಳು, ದಾನದಿಂದ ದೊರೆತ ಅಮೃತವನ್ನು ನಾಗರಿಗೆ ನೀಡಿದಂತೆ, ಅವರಿಗೆ ಅನರ್ಹವಾಗಿವೆ. ನಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಬಲಪಡಿರುವ ಯದುಗಳು ಇಂದು ನಿರ್ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ನಮಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಸಾಕು!” ಎಂದು ಕುರುಗಳು ಆಕ್ರೋಶಿಸಿದರು.