ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಯಜ್ಞದ ಪೂಜಾರಿಯನ್ನು ಜೊತೆಗೂಡಿ ದಕ್ಷಿಣ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವಂತೆ, ಮಾಯಾಜಾಲದ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವಿನಿಂದ, ಆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವ ಭೂತಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಉಪಯೋಗಿಸುವಂತೆ ಸೂಚನೆ ನೀಡಲಾಯಿತು. “ಅಧರ್ಮಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿದಾಗ, ಈ ಅಗ್ನಿಯು ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತದೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದಂತೆ Sudakshina, ಕೃಷ್ಣನ ವಿರುದ್ಧ ಮಾಯಾಜಾಲದ ವಿಧಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ವ್ರತವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದರು. ಆಗ ಅಗ್ನಿಕುಂಡದಿಂದ ಭಯಾನಕ ರೂಪದ embodied fire ಹೊರಬಂದಿತು—ತದನಂತರ, ಅದರ ತಾಮ್ರವರ್ಣದ ದಹಿಸುವ ಕೂದಲು ಮತ್ತು ಗಡ್ಡ, ಅಗ್ನಿಸ್ತ್ರೀಯ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಜ್ವಾಲೆ ಹೊರಸೂಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಭಯಾನಕ ದಂತಗಳು, ಕಟು ಭ್ರೂಗಳು, ಕಠಿಣ ಬಾಯಿಗೆ, ತನ್ನ ನಾಲಿಗೆ ಮೂಲಕ ತುಟಿಯನ್ನು ಚಪ್ಪರಿಸುತ್ತ, ನಿರ್ವಸ್ತ್ರವಾಗಿ, ದಹಿಸುವ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಕಂಪಿಸಿ, ಭಯಾನಕ ಶಬ್ದವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತ, ಪಾಮರಗಿಡದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಪಾದಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸುತ್ತ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಸುಡುತ್ತ ದ್ವಾರಕೆಯ ಕಡೆಗೆ ಭೂತಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುನ್ನಡೆದುಬಂದಿತು. ಆ ಮಾಯಾಜಾಲದ ಅಗ್ನಿಯು ದ್ವಾರಕೆಯ ಕಡೆಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದ್ವಾರಕೆಯ ನಿವಾಸಿಗಳು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಕಂಡ ಮೃಗಗಳಂತೆ ಭಯದಿಂದ ಆಕೂಲರಾದರು. ಭಯಭೀತರಾದವರು ಸಭಾಭವನದಲ್ಲಿ ಪಾಶಾ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಭಗವಂತನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, “ಮೂರೂ ಲೋಕಗಳ ಒಡೆಯಾ! ಈ ನಗರವನ್ನು ಸುಡುವ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು!” ಎಂದು ಮೊರೆಯಿಟ್ಟರು. ಅವರ ಆತಂಕವನ್ನು ಕೇಳಿ, ತನ್ನ ಜನರ ಭಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯವಾದ ಕೃಷ್ಣನು ನಗುತ್ತ ಹೇಳಿದನು: “ಭಯಪಡಬೇಡಿ; ನಾನು ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷಕ.” ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ, ಒಳಗಿತ್ತೂ ಹೊರಗಿತ್ತೂ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರುವ ಭಗವಂತನು ಮಹೇಶ್ವರನ ಮಾಯಾಜಾಲವನ್ನು ಅರಿತು, ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲು ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಚಕ್ರವನ್ನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದರು. ಆ ಸುಧರ್ಶನ ಚಕ್ರವು, ದಶಮಿಲಿಯ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ದಹಿಸುತ್ತ, ಪ್ರಲಯದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತ, ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಆಕಾಶ, ಭೂಮಿ, ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಿ, ಮುಕುಂದನ ಆಯುಧವಾಗಿ ಆ ಅಗ್ನಿಕಾಯವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿತು. ರಾಜನೇ, ಯಜ್ಞದಿಂದ ಸೃಷ್ಟವಾದ ಆ ಅಗ್ನಿಕಾಯ, ಚಕ್ರದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದು, ಸೋತು ಮುಖವಿಟ್ಟು ಹಿಂದಿರುಗಿತು; ನಂತರ ವಾರಾಣಸಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ,Sudakshina ಮತ್ತು ಅವನ ಪೂಜಾರಿಗಳನ್ನು ಭಸ್ಮಮಾಡಿತು—ಅವರೇ ಮಾಡಿದ ಅಭಿಚಾರ ಅವರ ಮೇಲೆ ತಿರುಗಿತು. ಅನಂತರ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಚಕ್ರವು ವಾರಾಣಸಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು—ಅದಿನ ಪ್ಯಾಲೇಸ್, ಸಭಾಭವನಗಳು, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು, ಗೇಟ್, ಗೋಪುರ, ಗೋದಾಮುಗಳು, ಧನದ ಕೋಷ್ಟಿಗಳು, ಆನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ರಥಗಳು, ಧಾನ್ಯ ಸಂಗ್ರಹ—all were consumed by the discus. ವಾರಾಣಸಿಯನ್ನು ಸುಟ್ಟು, ಸುಧರ್ಶನ ಚಕ್ರವು ಪುನಃ flawless deeds ಮಾಡುವ ಕೃಷ್ಣನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತು. ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಯಾರು ಏಕಾಗ್ರ ಚಿತ್ತದಿಂದ ಓದುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅನಂತರ ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು: “ಪರಿಮಿತಿಯಿಲ್ಲದ, ಅದ್ಭುತ ಶಕ್ತಿಯ ರಾಮನ ಇನ್ನೂ ಯಾವ ಅದ್ಭುತ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದನು? ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆ ಮಹಾನ್ ರಾಮನ ವೀರಗಾಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.” ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: “ನರಕಾಸುರನ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದ, ಸುಗ್ರೀವನ ಸಲಹೆಗಾರ, ಮೈಂಡನ ಶೂರ ಸಹೋದರ, ದ್ವಿವಿದ ಎಂಬ ಒಂದು ವಾನರನು ಇದ್ದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಪ್ರತಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ದೇಶವನ್ನು ನಾಶಗೊಳಿಸಿದನು—ನಗರಗಳು, ಹಳ್ಳಿ, ವಸತಿ, ಗೋವಾಳದ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಸುಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಎಳೆದು, ಅವುಗಳಿಂದ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅನಾರ್ತದಲ್ಲಿ, ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಹಂತಕನಾದ ಹರಿಯು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಮುದ್ರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ನೀರನ್ನು ಎತ್ತಿ, ತೀರದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮುಳುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವನಿಗೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಆನೆಗಳ ಶಕ್ತಿ ಇತ್ತು. ಅವನು ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಆಶ್ರಮಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಅವರ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಮೂತ್ರ ಮತ್ತು ಮಲದಿಂದ ಅಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿದನು. ಗರ್ವದಿಂದ, ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಹಿಡಿದು ಪರ್ವತ ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕಣಿವೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಸೆದು, ಬಂಡೆಗಳಿಂದ ಹಿಂಸಿಸಿ, ಕಾರಿಗರು ಕೀಟಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವಂತೆ ನಾಶಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಈ ರೀತಿ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತ, ಸತೀಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಅಪಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಸಿಹಿಯಾದ ಹಾಡು ಕೇಳಿ, ರೈವತಕ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ, ಯದುಕುಲದ ಒಡೆಯನಾದ ರಾಮನು, ಪದ್ಮಮಾಲೆ ಧರಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾಗಿ, ಮಹಿಳಾ ಗುಂಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ರಾಮನನ್ನು, ವರುಣಿಯ ಪಾನದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಮಹಾ ಗಜದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ದುಷ್ಟ ವಾನರನು ಮರದ ಮೇಲೆ ಏರಿ, ಶಾಖೆಗಳನ್ನು ಕಂಪಿಸಿ, ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿ, ಎಲ್ಲರ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆದನು. ವಾನರನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ನೋಡಿ, ಬಾಲರಾಮನ ಸಂಗಾತಿಯಾದ ಯೌವನ ಮಹಿಳೆಯರು, ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಆಟಗಾರ್ತಿ, ನಗುವನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ನಗಿದರು. ವಾನರನು ಅವರ ಮುಂದೆ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡ ಮತ್ತು ಇತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಎಸೆದು, ತನ್ನ ಹಿಂದೆ ತೋರಿಸಿ, ಎಲ್ಲ Rama ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವನನ್ನು ಹಾಸ್ಯಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಆಗ, ಕೋಪಗೊಂಡ ಬಾಲರಾಮನು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹೋರಾಟಗಾರ, ಬಂಡೆಯನ್ನು ಎಸೆದನು; ಆದರೆ ವಾನರನು ಬಂಡೆಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿ, ಮದದ ಬಡಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಚತುರ್ವಾದ ವಾನರನು, ಬಾಲರಾಮನನ್ನು ಹಾಸ್ಯಮಾಡಿ, ಹಿಗ್ಗಿನಿಂದ ಬಡಿಯನ್ನು ಮುರಿದು, ಅವನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಚದುರಿಸಿದನು. ಅಹಂಕಾರದಿಂದ, ಬಾಲರಾಮನನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿ, ಅವನು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ವರ್ತಿಸಿದನು; ಅವನ ಅವಮಾನವನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನು ಮಾಡಿದ ಹಾನಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಬಾಲರಾಮನು ಕೋಪದಿಂದ ಗದೆಯನ್ನೂ ಹಾಲನ್ನು ಕೂಡ ಹಿಡಿದು, ಶತ್ರುವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಹೊರಟನು; ಆದರೆ ದ್ವಿವಿದ, ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ, ದೊಡ್ಡ ಮರವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಬಾಲರಾಮನ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದನು. ಸಂಕರ್ಷಣನು, ಮೇಲಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಪರ್ವತದಂತೆ, ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತನು. ಬಾಲರಾಮನು ಮರವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಗದೆಯಿಂದ ದ್ವಿವಿದನನ್ನು ಹೊಡೆದನು; ಅವನ ತಲೆಯು ಚೂರುಮೂರು ಆಗಿ, ರಕ್ತ ಹೊಳೆಯಿತು. ಪರ್ವತದಂತೆ ಕೆಂಪು ಅಗ್ನಿಯು ಹರಡಿದರೂ, ಅವನು ಹೊಡೆಯುವುದನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಮರವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಶಾಖೆಗಳನ್ನು ಬಲದಿಂದ ಕಿತ್ತು, ಮತ್ತೆ ಹೊಡೆದನು. ಅವನಿಗೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮರವನ್ನು ಬಾಲರಾಮನು ನೂರಾರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ಮತ್ತೊಂದು ಮರದಿಂದ ಕೋಪದಿಂದ ಹೊಡೆದಾಗ, ಅದನ್ನೂ ನೂರಾರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿ, ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡುತ್ತ, ಮರಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವನು ಸುತ್ತಲಿನ ಎಲ್ಲ ಮರಗಳನ್ನು ಎಳೆದು, ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಮರರಹಿತಗೊಳಿಸಿದನು. ಅಂತರ, ಬಾಲರಾಮನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡು, ಬಂಡೆಗಳನ್ನು ಸುರಿದನು; ಆದರೆ ಬಾಲರಾಮನು ಗದೆಯಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡಿದನು. ವಾನರಾಧಿಪನು, ತನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ಪಾಮರಗಿಡದಂತೆ ಮಾಡಿ, ಮುಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿ, ರೋಹಿಣೀ ಪುತ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಎರಡು ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆದನು. ಆದರೆ, ಯದುಕುಲದ ನಾಯಕನು, ಗದೆ ಮತ್ತು ಹಾಲನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಕೋಪದಿಂದ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅವನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಿದನು; ದ್ವಿವಿದನು ರಕ್ತವನ್ನು ಉಗಿದು, ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಅವನು ಬಿದ್ದಾಗ, ಭೂಮಿ, ಮರಗಳು—all trembled in fear, ಕುರುಕುಲದ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಪರ್ವತವನ್ನು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಎತ್ತಿದಂತೆ, ಅಥವಾ ಹಡಗಿನಂತೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅಲುಗಾಡಿದಂತೆ ಭಯದಿಂದ ಕಂಪಿಸಿದವು.