ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಹಾಗೆಂದರೆ, ಸದಾ ಭಗವಂತನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ, ಎಲ್ಲ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದವರು, ಹರಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ರಾಜನೇ, ಆ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದರು. ರಾಜದ್ವಾರದ ಬಳಿ ಕಿವೊಡಗಿದ ಕಿವೊಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಆ ತಲೆ ನೋಡಿದ ಜನರು, "ಇದು ಯಾವತನ ತಲೆ? ಇದು ಯಾರ ಮುಖ?" ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದರು. ಅದನ್ನು ಕಾಶಿ ರಾಜನ ತಲೆ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದ ರಾಜನ ರಾಣಿಯರು, ಪುತ್ರರು, ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕರು—all ಅವರು ದುಃಖದಿಂದ ಅಳುತ್ತಾ, "ಅಯ್ಯೋ! ನಮ್ಮ ರಾಜನನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದಾರೆ! ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಕನಿಲ್ಲ!" ಎಂದು ಶೋಕಿಸಿದರು. ಆಗ ರಾಜನ ಮಗ ಸುಡಕ್ಷಿಣನು ತಂದೆಗೆ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, "ನಾನು ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೊಂದವನನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಇದರಿಂದ ತಂದೆಗೆ ಗೌರವ ತರುತ್ತೇನೆ," ಎಂದು ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಆ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ, ತನ್ನ ಪೂಜಾರಿಯೊಂದಿಗೆ ಸುಡಕ್ಷಿಣನು ಪರಮ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು. ಅವಿಮುಕ್ತ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ಶಿವನು ಅವನಿಗೆ ವರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಸುಡಕ್ಷಿಣನು ತನ್ನ ಹಿತವಾದ ವರವನ್ನು—ತಂದೆಯನ್ನು ಕೊಂದವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಸಾಧನವನ್ನು—ಯಾಚಿಸಿದನು. "ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಹೋಮದ ಅರ್ಚಕರೊಂದಿಗೆ ದಕ್ಷಿಣಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಅಭಿಚಾರ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು; ಆ ಅಗ್ನಿ, ಭೂತಗಣಗಳಿಂದ ಸುತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದು— —ಅನುಚಿತನ ಮೇಲೆ ಬಳಸಿದರೆ, ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತದೆ," ಎಂದು ಮಹೇಶ್ವರನು ಉಪದೇಶಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿ, ಸುಡಕ್ಷಿಣನು ಕೃಷ್ಣನ ವಿರುದ್ಧ ಅಭಿಚಾರ ವಿಧಿಯನ್ನು ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಆಗ ಹೋಮಕಂಡದಿಂದ ಭಯಂಕರವಾದ ದೇಹಧಾರಿ ಅಗ್ನಿದೇವತೆ ಉದಯವಾಯಿತು—ತಳಿರು ಕಬ್ಬಿಣದಂತೆ ಕೆಂಪು ಕೂದಲು ಮತ್ತು ದಾಡಿ, ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಜ್ವಾಲಾಮಾಲೆ ಹೊರಸೂಸುತ್ತಿತ್ತು. ಭೀಕರ ದಂತಗಳು, ಭಯಾನಕ ಭ್ರೂಭಂಗ, ಕ್ರೂರವಾದ ಬಾಯಿ, ತನ್ನ ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಚಪ್ಪರಿಸುತ್ತ, ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಆಡುವಂತೆ ಹಿಡಿದು, ಭಯಂಕರ ಶಬ್ದವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ— ತಾಳಮರದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕಾಲುಗಳು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸುತ್ತಾ, ಭೂತಗಣಗಳಿಂದ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟು, ದ್ವಾರಕೆಯ ಕಡೆಗೆ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಅಭಿಚಾರದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ದ್ವಾರಕೆಯ ಜನರು, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ಜಿಂಕೆಗಳಂತೆ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿದರು. ಭಯಭೀತರಾದವರು, ಸಭಾಭವನದಲ್ಲಿ ಜೂಜಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಭಗವಂತನ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿ, "ಮೂರು ಲೋಕಗಳಾಧೀಶನೇ, ನಗರವನ್ನು ಸುಡುವ ಈ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು!" ಎಂದು ಮೊರೆಹಾಕಿದರು. ಅವರ ಆತಂಕವನ್ನು ಕಂಡು, ಪ್ರಜೆಯ ಭಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಆ ಶರಣಾಗತರಿಗೆ ಆಶ್ರಯವಾದ ಭಗವಂತನು, ಸ್ಮಿತಹಾಸ್ಯದಿಂದ, "ಭಯಪಡಬೇಡಿ; ನಾನು ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷಕನು," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅಂತರ್ಯಾಮಿ, ಎಲ್ಲರ ಒಳಗಲ್ಲಿಯೂ ಹೊರಗಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ಆ ಪರಮಾತ್ಮನು, ಮಹೇಶ್ವರನ ಅಭಿಚಾರವನ್ನು ಅರಿತು, ಅದನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಚಕ್ರವನ್ನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದರು. ಆ ಸುದರ್ಶನಚಕ್ರವು, ದಶಮಿಲಿಯನ್ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಜ್ವಲಿಸಿ, ಪ್ರಳಯಕಾಲದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ, ಆಕಾಶ, ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಭೂಮಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಕವಿದು, ಮುಕುಂದನ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಆ ಅಗ್ನಿಪುರುಷನನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿತು. ರಾಜನೇ, ಆ ಹೋಮದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಅಗ್ನಿಪುರುಷನು, ಚಕ್ರದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಸೋಲಲ್ಪಟ್ಟು, ಮುಖವಾಡಿಕೊಂಡು ಹಿಂದಿರುಗಿ, ವಾರಣಸಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಸುಡಕ್ಷಿಣನನ್ನೂ ಅವನ ಪೂಜಾರಿಯನ್ನೂ ದಹಿಸಿ ಹಾಕಿದನು—ಅವರೇ ಮಾಡಿದ ಅಭಿಚಾರ ಅವರ ಮೇಲೇ ಬಿದ್ದಿತು. ಅನಂತರ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸುದರ್ಶನಚಕ್ರವು ವಾರಣಸಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿನ ಅರಮನೆಗಳು, ಸಭಾಭವನಗಳು, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು, ಬಾಗಿಲುಗಳು, ಗೋಪುರಗಳು, ಧಾನ್ಯಗೋಡಾಮುಗಳು, ಕೋಶಗಳು, ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ರಥ, ಧಾನ್ಯಸಂಗ್ರಹಗಳೆಲ್ಲವೂ ತುಂಬಿದ ನಗರವನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿತು. ಎಲ್ಲ ವಾರಣಸಿಯನ್ನು ಸುಟ್ಟುಬಿಟ್ಟ ನಂತರ, ಸುದರ್ಶನಚಕ್ರವು ಪುನಃ ನಿರ್ದೋಷ ಕಾರ್ಯಗಳ ಕರ್ತೃ ಕೃಷ್ಣನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಿಯಾಯಿತು. ಯಾರು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಈ ಭಗವಂತನ ಮಹಿಮೆಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು: "ಪುನಃ ರಾಮಚಂದ್ರನ ಅದ್ಭುತ ಲೀಲೆಗಳನ್ನೂ, ಆ ಅಪಾರ ಪರಮಾತ್ಮನು ಇನ್ನೇನು ಸಾಧಿಸಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ." ಶುಕನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಒಬ್ಬ ದ್ವಿವಿದ ಎಂಬ ವಾನರನು ಇದ್ದನು. ಅವನು ನರಕಾಸುರನ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದ, ಸುಗ್ರೀವನ ಸಲಹೆಗಾರನೂ, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಮೈಂದನ ಸಹೋದರನೂ ಆಗಿದ್ದನು. ಆ ದ್ವಿವಿದನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಸಾವಿಗೆ ಪ್ರತೀಕಾರವಾಗಿ, ದೇಶದ ಮೇಲೆ ಭೀಕರ ವಿನಾಶವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು—ನಗರಗಳು, ಹಳ್ಳಿ, ವಾಸಸ್ಥಾನಗಳು, ಗೋಪಾಲರ ಪಾಳೆಗಳು—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬೆಂಕಿಹಾಕಿದನು. ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ, ಬೆಟ್ಟಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಅವುಗಳಿಂದ ಪ್ರದೆಶಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅನರ್ತದಲ್ಲಿ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ಹರಿಯು ಅಲ್ಲಿದ್ದನು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಸಮುದ್ರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ತನ್ನ ಭುಜಗಳಿಂದ ನೀರನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಕರಾವಳಿ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಮುಳುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವನಿಗೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಆನೆಗಳಷ್ಟು ಬಲವಿತ್ತು. ಅವನು ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಆಶ್ರಮಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸಮಾಡಿ, ಅವರ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಗಳನ್ನು ಮೂತ್ರ ಮತ್ತು ಮಲದಿಂದ ಅಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಹಂಕಾರದಿಂದ, ಪುರುಷರನ್ನೂ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನೂ ಹಿಡಿದು, ಬೆಟ್ಟಗಳ ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಎಸೆದು, ನಂತರ ಶಿಲೆಯಿಂದ ಕುಟ್ಟಿ, ಹೇಗೆ ಕಾರಿಗನು ಹುಳಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೋ ಹೀಗೆಯೇ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದನು. ಇಂತಿ, ಅವನು ದೇಶಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಸತೀಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಎಲ್ಲಿ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ ಗಾಯನ ಕೇಳಿಬಂದಿತು, ಅಲ್ಲಿಗೆ, ರೈವತಕ ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಯಾದವರಾಧಿಪತಿ ರಾಮನನ್ನು, ಕಮಲಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಅಂಗಗಳೂ ಸುಂದರವಾಗಿ, ಸ್ತ್ರೀಯರ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ ನೋಡಿದನು. ಅವನು ರಾಮನನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು; ರಾಮನ ಕಣ್ಣುಗಳು ವರೂಣೀ ಮಾದಕಪಾನದಿಂದ ಲವಲವಿಕೆಯಾಗಿದ್ದವು; ಅವನ ರೂಪವು ಗರ್ಭಿಣಿ ಗಜದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ದುಷ್ಟ ವಾನರನು ಮರದ ಮೇಲೆ ಏರಿ, ಅದರ ಶಾಖೆಗಳನ್ನು ಕಂಪಿಸಿ, ಭಾರೀ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿ, ತನ್ನನ್ನು ಗಮನಕ್ಕೆ ತರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ದ್ವಿವಿದನ ಈ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಅನಾದರವನ್ನು ಕಂಡು, ಬಾಲ್ಯಪ್ರಾಯದ, ಆಟವಾಡುವ, ನಗಲು ಇಷ್ಟಪಡುವ ಯುವತಿಯರು—ಅವರು ಬಲರಾಮನ ಸಂಗತಿಯರು—ಹಾಸ್ಯದಿಂದ ನಗಿದರು. ವಾನರನು ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಮಣ್ಣಿನಗುಡ್ಡದ ತುಂಡುಗಳು ಮತ್ತು ಇತರೆ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಎಸೆದು, ತನ್ನ ಹಿಂಭಾಗವನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಅವಮಾನಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕುಹಕವಾಡಿದನು; ಇದನ್ನು ರಾಮನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಆಗ ಕೋಪಗೊಂಡ ಬಲರಾಮನು, ಶಿಲೆಯನ್ನು ಎಸೆದನು; ಆದರೆ ವಾನರನು ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಮದ್ಯಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಆ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕುಹಕವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ, ಅವನು ಬಲರಾಮನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದನು; ದುಷ್ಟತನದಿಂದ ಆ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಒಡೆದು, ಬಲರಾಮನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಚೆದುರಿಸಿದನು. ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮತ್ತಾದ ದ್ವಿವಿದನು ಬಲರಾಮನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿ, ಅವಮಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ವರ್ತನೆ ತೋರಿಸಿದನು; ಅವನ ಈ ನಿರ್ಲಜ್ಜತನವನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನಿಂದ ಭೂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಅಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಂಡು— ಕೋಪಗೊಂಡ ಬಲರಾಮನು, ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನೂ ಹಾಲನ್ನು (ಹಲಮತ್ತನ್ನು) ಹಿಡಿದು, ಶತ್ರುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು; ಆದರೆ ದ್ವಿವಿದನು ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರವನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದು, ಆ ಮರದಿಂದ ಬಲರಾಮನ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದನು; ಆದರೆ ಸಂಕರ್ಷಣನು, ಮೇಲಿಂದ ಹೊಡೆದರೂ, ಅಚಲ ಪರ್ವತದಂತೆ ನಿಂತನು. ಬಲರಾಮನು ಆ ಮರವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ದ್ವಿವಿದನಿಗೆ ಹೊಡೆದನು; ಆ ಹೊಡೆಯಿಂದ ಅವನ ತಲೆ ಬಿರುಕಾಗಿ, ರಕ್ತ ಹರಿಯಿತು. ಅವನ ದೇಹವು ಸಿಂಧೂರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಪರ್ವತದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಆ ಹೊಡೆಯನ್ನೂ ಅವನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಮರವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಶಾಖೆಗಳನ್ನು ಬಲದಿಂದ ಚಿನ್ನಿಸಿದನು.