ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪೌಂಡ್ರಕನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಸಹಾಯಕರನ್ನು ದ್ವೇಷದಿಂದ ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಹರಿಯು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧರು ಅಮೃತಸಮಾನ ಹರಿಯ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪೌಂಡ್ರಕನನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವನು, ಎಲ್ಲ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಹರಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅವನಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದನು. ರಾಜಭವನದ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಕಿವಿಯೋಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಕತ್ತರಿಸಿದ ತಲೆ ಕಂಡ ಜನರು, "ಇದು ಯಾರ ತಲೆ? ಇದು ಯಾರ ಮುಖ?" ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಟ್ಟರು. ಆದರೆ, ಇದನ್ನು ಕಾಶಿ ರಾಜನ ತಲೆ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದ ಅವನ ರಾಣಿಗಳು, ಪುತ್ರರು, ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕರು, "ಅಯ್ಯೋ! ನಮ್ಮ ರಾಜ ಹತ್ಯೆಗೊಳಗಾಗಿದ್ದಾನೆ! ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಕನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆವು!" ಎಂದು ಅಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಅವನ ಮಗ ಸುದಕ್ಷಿಣನು ತಂದೆಗೆ ಅಂತ್ಯಕ್ರೀಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, "ನಾನು ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಹತ್ಯೆಗಾರನನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ತಂದೆಗೆ ಗೌರವ ನೀಡಬೇಕು," ಎಂದು ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಈ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ, ತನ್ನ ಪುಜಾರಿ ಜೊತೆಗೂಡಿ, ಸುದಕ್ಷಿಣನು ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಅವಿಮುಕ್ತದಲ್ಲಿ ಸಂತೃಪ್ತನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸುದಕ್ಷಿಣನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಲು ಸಮ್ಮತಿಸಿದನು. ಸುದಕ್ಷಿಣನು, ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಹತ್ಯೆಗಾರನನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ವರವಾಗಿ ಬೇಡಿದನು. ಮಹೇಶ್ವರನು, "ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಯಜಮಾನ ಪುಜಾರಿಯೊಂದಿಗೆ ದಕ್ಷಿಣ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಅಭಿಚಾರ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು; ಆ ಅಗ್ನಿಯು, ಭೂತಗಳೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತುವರಿದಿರುವಾಗ, ಧರ್ಮವಿರೋಧಿಯ ಮೇಲೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿದರೆ, ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಲಿದೆ," ಎಂದು ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದನು. ಸುದಕ್ಷಿಣನು, ಈ ವಿಧಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ನೆರವೇರಿಸಲು ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ಅಭಿಚಾರ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಆಗ, ಅಗ್ನಿಕುಂಡದಿಂದ ಭಯಾನಕ ರೂಪದ embodied fire ಹೊರಬಂದಿತು—ಅದಕ್ಕೆ ತಾಮ್ರವರ್ಣದ ಕೋಪದಿಂದ ಹೊತ್ತಿರುವ ಕೂದಲು ಮತ್ತು ಗಡ್ಡ, ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಕಣ್ಣುಗಳು. ಅದಕ್ಕೆ ಭಯಾನಕ ದಂತಗಳು, ಭೀಕರ ಭ್ರೂಗಳು, ಬಿಗಿಯಾದ ಬಾಯಿ, ತನ್ನ ನಾಲಿಗೆ ಮೂಲಕ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಲೇಚಿಸುವುದು, ನಿರ್ವಸ್ತ್ರ, ಹೊತ್ತಿರುವ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಹೈರಾಡಿಸುವುದು, ಮತ್ತು ಭಯಾನಕ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದು—all these made it terrifying. ಅದರ ಪಾದಗಳು ತಾಳದ ಮರಗಳಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸುತ್ತ, ಅದು ಭೂತಗಳೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಸುಡುತ್ತ, ದ್ವಾರಕೆಯ ಕಡೆಗೆ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ದ್ವಾರಕೆಯ ನಿವಾಸಿಗಳು ಈ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವರು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದ ಜಿಂಕೆಗಳಂತೆ ಭಯಗೊಂಡರು. ಭಯದಿಂದ, ಅವರು ಸಭಾಭವನದಲ್ಲಿ ಪಾಶಾ ಆಟ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಭಗವಂತನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, "ಪ್ರಭು, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ನೀನು, ನಮ್ಮ ನಗರವನ್ನು ಸುಡುವ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು!" ಎಂದು ಮೊರೆ ಹಾಕಿದರು. ಅವರ ಆತಂಕವನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯವಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ನಗುತ್ತ, "ಭಯಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ನಾನು ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷಕ," ಎಂದು ಭರವಸೆ ನೀಡಿದನು. ಅಲ್ಲಮೂಲಕ, ಎಲ್ಲರೊಳಗೆ ಮತ್ತು ಹೊರಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದ ಪರಮಾತ್ಮನು, ಮಹೇಶ್ವರನ ಅಭಿಚಾರವನ್ನು ಗುರುತುಮಾಡಿ, ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲು ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಆದೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವು, ದಶಮಿಲಿಯನ್ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತ, ಪ್ರಲಯದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ, ಆಕಾಶ, ಭೂಮಿ, ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಬೆಳಗಿಸಿತು. ಬಳಿಕ, ಮುಕುಂದನ ಆಯುಧವಾಗಿ, ಅದು ಆ ಅಗ್ನಿ ರೂಪವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿತು. ರಾಜಾ, ಆ ಯಜ್ಞದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಅಗ್ನಿ ರೂಪ, ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ಸೋತು, ಮುಖವನ್ನೂ ತಿರುಗಿಸಿ, ವರಣಾಸಿಗೆ ನುಗ್ಗಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಸುದಕ್ಷಿಣ ಮತ್ತು ಅವನ ಪುಜಾರಿಗಳನ್ನು, ಅವರೇ ಮಾಡಿದ ಅಭಿಚಾರವು ನಾಶಮಾಡಿತು—ಅಭಿಚಾರ ಅವರ ಮೇಲೆ ತಿರುಗಿಬಂದಿತು. ನಂತರ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಚಕ್ರವು ವರಣಾಸಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿನ ರಾಜಮನೆಗಳು, ಸಭಾಭವನಗಳು, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು, ಬಾಗಿಲುಗಳು, ಗೋಪುರಗಳು, ಧಾನ್ಯ ಗೋದಾಮುಗಳು, ಖಜಾನೆಗಳು, ಆನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ರಥಗಳು, ಮತ್ತು ಧಾನ್ಯ ಸಂಗ್ರಹ—all were consumed by the fire. ವರಣಾಸಿಯನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಹಗುರಗೊಳಿಸಿದ ನಂತರ, ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವು ಮತ್ತೆ ಕೃಷ್ಣನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತು, ಅವನು ನಿರ್ದೋಷ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವನು. ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಯಾರು ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅತ್ತ, ರಾಜನು ಪುನಃ ಕೇಳಿದನು: "ರಾಮನ ಅದ್ಭುತ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಆ ಅಮಿತ ಮತ್ತು ಅನಂತ ಪ್ರಭು ಇನ್ನೇನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದ?" ಶುಕನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ನರಕನ ಸ್ನೇಹಿತ, ಸುಗ್ರೀವನ ಸಲಹೆಗಾರ, ಮೈಂಡನ ಶೂರ ಸಹೋದರ, ದ್ವಿವಿದ ಎಂಬ ಒಂದು ವಾನರ ಇದ್ದನು." ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಪ್ರತಿಕಾರ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ದ್ವಿವಿದನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು—ನಗರಗಳು, ಹಳ್ಳಿಗಳು, ವಸತಿ ಪ್ರದೇಶಗಳು, ಗೋವಿಗ್ರಹಗಳು—all were set on fire. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ನಾಡುಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿ, ಅವನು ಅವುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅನಾರ್ತದಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ಹರಿಯು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಸಮುದ್ರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ನೀರನ್ನು ಎತ್ತಿ, ತೀರದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮುಳುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದನು—ಅವನ ಶಕ್ತಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಆನೆಗಳಷ್ಟು. ಅವನು ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಆಶ್ರಮಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಅವರ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಗಳನ್ನು ಮಲ ಮತ್ತು ಮೂತ್ರದಿಂದ ಅಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿದ್ದನು. ಅಹಂಕಾರದಿಂದ, ಅವನು ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಪರ್ವತ ಗುಹೆಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಕಣಿವೆಗಳಿಗೆ ಎಸೆದು, ಬಳಿಕ ಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಚೂರುತ್ತಿದ್ದನು—ಹುಳುಗಳನ್ನು ಕುಸಿಯುವಂತೆ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತು ಸತ್ಕನ್ಯೆಯರನ್ನು ಅಪಮಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಸಿಹಿ ಹಾಡು ಕೇಳಿ, ರೈವತಕ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ, ಯದುಗಳಾಧಿಪತಿ ರಾಮನು, ಕಮಲಗಳ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ, ಎಲ್ಲ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಸುಂದರ, ಮಹಿಳಾ ಗುಂಪುಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ, ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ರಾಮನು, ವರುನಿ ಪಾನದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದ, ಮಹಾ ಗಜದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದನು. ಆ ದುಷ್ಟ ವಾನರನು ಮರದ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ, ಅದರ ಶಾಖೆಗಳನ್ನು ಹೈರಾಡಿಸಿ, ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತ, ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ವಾನರನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ನೋಡಿ, ಬಾಲರಾಮನ ಸಂಗಡ ಇದ್ದ ಯುವತಿಯರು, ಆಟಪಟು ಮತ್ತು ನಗುವಿಗೆ ಹವಣಿಸುವವರು, ನಗುತ್ತಿದ್ದರು. ವಾನರನು, ಅವರ ಮುಂದೆ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಇತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಎಸೆದು, ತನ್ನ ಹಿಂಭಾಗವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಎಲ್ಲ Rama ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ mocking ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಆಗ, ಕೋಪಗೊಂಡ ಬಾಲರಾಮನು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹೋರಾಟಗಾರ, ಕಲ್ಲು ಎಸೆದನು; ಆದರೆ ವಾನರನು ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿ, ಮದ್ಯದ ಜಾರನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದು, ವಾನರನು ಬಾಲರಾಮನನ್ನು mocking ಮಾಡಿ, ನಗುತ್ತ provoke ಮಾಡಿದನು; ದುಷ್ಟವಾಗಿ ಜಾರನ್ನು ಮುರಿದು, ಬಾಲರಾಮನ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಚದುರಿಸಿದನು. ಅಹಂಕಾರದಿಂದ, ಬಾಲರಾಮನನ್ನು ದಬ್ಬಿಸಿ, ಅವನು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡನು; ಅವನ disrespect ಮತ್ತು ಅವನು ನಾಶಮಾಡಿದ್ದ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ನೋಡಿ— ಕೋಪದಿಂದ, ಬಾಲರಾಮನು ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಹಾಲನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಶತ್ರುವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮುಂದಾದನು; ಆದರೆ ದ್ವಿವಿದನು, ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ, ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಮರವನ್ನು ಎತ್ತಿದನು. ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿ, ಆ ಮರವನ್ನು ಬಾಲರಾಮನ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದನು; ಆದರೆ ಸಂಕರ್ಷಣನು, ಮೇಲಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಪರ್ವತದಂತೆ, ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತನು. ಬಲಶಾಲಿ ಬಾಲರಾಮನು ಆ ಮರವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ದ್ವಿವಿದನನ್ನು ಹೊಡೆದನು; ಅವನ ಶಿರವು ಚೂರಾಗಿ, ರಕ್ತವು ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಕಥೆ ಹೀಗೆ ನಡೆಯಿತು.