ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶೌರಿ, ಪೌಂಡ್ರಕನ ದೂತರ ಮೂಲಕ ಬಂದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನ ಮುಂದೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಹೇ ಪೌಂಡ್ರಕಾ! ನೀನು ನನ್ನಿಂದ ಈ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಬಯಸಿದ್ದೀಯಲ್ಲ, ಇಗಾ ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ನಿನಗೆ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ." ಮತ್ತೆ, ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಶೌರಿ ಹೇಳಿದರು: "ನಿನ್ನಿಂದ ಹಿಡಿದಿರುವ ಈ ಸುಳ್ಳು ಹೆಸರು—ಅದು ನನ್ನದು ಎಂದು ನೀನು ಭಾವಿಸಿರುವೆ—ನಾನು ಈಗ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಹೋರಾಟವನ್ನು ಬಯಸದೆ ಇದ್ದರೆ, ನಾನು ಇಂದು ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ." ಈ ಮಾತುಗಳ ನಂತರ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೌಂಡ್ರಕನ ರಥವನ್ನು ಧ್ವಂಸಮಾಡಿದನು. ನಂತರ, ಇಂದ್ರನು ತನ್ನ ವಜ್ರದಿಂದ ಪರ್ವತವನ್ನು ಚೂರುಮಾಡಿದಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನು ರಥಚಕ್ರದಿಂದ ಪೌಂಡ್ರಕನ ತಲೆಯನ್ನು ಕಡಿದು ಹಾಕಿದನು. ಇದೇ ರೀತಿ, ಕಾಶೀರಾಜನ ತಲೆಯನ್ನೂ ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ, ಕಾಶೀನಗರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೀಳಿಸಿದನು—ಹಗುರವಾದ ಗಾಳಿಯು ಕಮಲಕುಡಿಯನ್ನು ಕೆಳಗಡೆ ಬಿಟ್ಟಂತೆ. ಈ ರೀತಿ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಪೌಂಡ್ರಕನನ್ನೂ ಅವನ ಮಿತ್ರನನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸಿ, ಶ್ರೀಹರಿ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಪುರುಷರು ಅಮೃತಸಮಾನವಾದ ಅವನ ಲೀಲೆಗಳನ್ನ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪೌಂಡ್ರಕನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಭಗವಂತನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿದ್ದವನಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಅವನು ಶ್ರೀಹರಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದು, ಅವನಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದನು. ಅದಿನ ನಂತರ, ಕಾಶೀನಗರದ ರಾಜಮಹಾದ್ವಾರದ ಬಳಿ ಕಿವೊಡಗಿದ ಕರ್ಣಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಕಡಿದ ತಲೆಯನ್ನ ಕಂಡ ಜನರು, ಇದು ಯಾರ ತಲೆ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದರು. ಅದು ಕಾಶೀರಾಜನ ತಲೆ ಎಂದು ಅರಿತಾಗ, ಅವನ ರಾಣಿಗಳು, ಪುತ್ರರು, ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕರು—allರು ಭಾರವಾಗಿ ಅಳಿದರು: "ಅಯ್ಯೋ, ನಮ್ಮ ರಾಜನು ಹತರಾಗಿದ್ದಾನೆ! ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಕನು ಇಲ್ಲ!" ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ರಾಜನ ಪುತ್ರ ಸುದಕ್ಷಿಣನು ತಂದೆಯ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದರು: "ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಹಂತಕನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ನಾನು ತಂದೆಗೆ ಗೌರವ ತರುವೆನು." ಈ ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ, ತನ್ನ ಪೂಜಾರಿಯೊಂದಿಗೆ ಸುದಕ್ಷಿಣನು ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪರಮ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದರು. ಅವಿಮುಕ್ತ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಂತೃಪ್ತನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಅವನಿಗೆ ವರ ನೀಡಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು; ಸುದಕ್ಷಿಣನು ತನ್ನ ಹಿತವನ್ನು ಕೇಳಿದನು—ಅಂದರೆ ತಂದೆಯ ಹಂತಕನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ. ಶಿವನು ಹೇಳಿದನು: "ದಕ್ಷಿಣಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಹೋಮದ್ವಾರಕರೊಂದಿಗೆ ಆರಾಧಿಸು; ಅಲ್ಲಿ ಅಭಿಚಾರ ಯಾಗವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು. ಆ ಅಗ್ನಿಯು, ಭೂತಗಳೊಂದಿಗೆ, ನೀನು ಅಧರ್ಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಳಸಿದಾಗ, ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟವನ್ನು ಪೂರೈಸುವುದು." ಈ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಸುದಕ್ಷಿಣನು ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ಅಭಿಚಾರ ಯಾಗವನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಆಗ, ಹೋಮಕುಂಡದಿಂದ ಭಯಾನಕ ರೂಪದ ಅಗ್ನಿದೇವತೆ ಉದಯಿಸಿದನು—ಅವನ ಕೂದಲು ಮತ್ತು ದಾಡಿ ತಾಮ್ರದಂತೆ ಕೆಂಪು, ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಜ್ವಾಲೆಗಳು ಹೊರಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಭಯಂಕರವಾದ ದಂತಗಳು, ಭೀಕರ ಭ್ರೂಭಂಗ, ಕಠಿಣವಾದ ಬಾಯಿ, ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಹೊರಗೆ ಹಾಕುತ್ತಾ, ಉಗುರಿನಿಂದ ಲಾಲಾಟವನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವನು ನಗ್ನನಾಗಿದ್ದ, ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿರುವ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಆಲೋಲಿತವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಪಾದಗಳು ತಾಳಮರದಷ್ಟಾಗಿದ್ದವು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವನ ಸುತ್ತ ಭೂತಗಣಗಳು, ಅವನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಸುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತಾ, ದ್ವಾರಕೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು. ಆ ಅಗ್ನಿಕಾಯನು ದ್ವಾರಕೆಯತ್ತ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದ್ವಾರಕೆಯ ಜನರು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಅಂಜಿದ ಜಿಂಕೆಗಳಂತೆ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿದರು. ಅವರು ಭಯಭೀತರಾಗಿ, ಅವರ ರಕ್ಷಕನಾದ ಭಗವಂತನ ಬಳಿಗೆ—ಅವನು ಸಭಾಭವನದಲ್ಲಿ ಜೂಜಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ—ಹೋಗಿ, "ಮೂರ್ತ್ಯಾತ್ರಯೀಶ್ವರಾ! ನಗರವನ್ನು ಸುಡುವ ಈ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು!" ಎಂದು ಮೊರೆಯಿಟ್ಟರು. ಅವರ ತೊಂದರೆ ಮತ್ತು ಭಯವನ್ನು ಕಂಡು, ಆತ್ಮನಾಥನು ಸ್ಮಿತವನ್ನಿಟ್ಟು, "ಭಯಪಡಬೇಡಿ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷಕ," ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ನೀಡಿದನು. ಅಂತರ್ಮುಖ ಮತ್ತು ಬಹಿರ್ಮುಖವಾಗಿ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದ ಪರಮಾತ್ಮನು, ಮಹೇಶ್ವರನ ಅಭಿಚಾರದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅದನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಲು ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಆದೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರ, ಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಪ್ರಳಯದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ, ಆಕಾಶ, ದಿಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯನ್ನು ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಆಯುಧವಾಗಿ ಆ ಅಗ್ನಿಕಾಯನನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿತು. ಅಭಿಚಾರ ಯಾಗದಿಂದ ಉದಯಿಸಿದ ಆ ಅಗ್ನಿಕಾಯ, ಚಕ್ರದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಸೋತು, ಮುಖವನ್ನೂ ಕೆಳಗೆ ಮಾಡಿ ಹಿಂದಿರುಗಿತು. ನಂತರ, ಅದು ವಾರಾಣಸಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಸುದಕ್ಷಿಣನನ್ನೂ ಅವನ ಯಜ್ಞಕರ್ತೃಗಳನ್ನೂ ದಹಿಸಿತು—ಅವರು ಮಾಡಿದ ಅಭಿಚಾರ ಅವರ ಮೇಲೆ ತಿರುಗಿಬಂದಿತು. ನಂತರ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವು ವಾರಾಣಸಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅದರ ಅರಮನೆಗಳು, ಸಭಾಂಗಣಗಳು, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು, ಗೋಪುರಗಳು, ಧಾನ್ಯಾಗಾರಗಳು, ಖಜಾನೆಗಳು, ಆನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ರಥಗಳು, ಎಲ್ಲವೂ ದಹಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಕೃಷ್ಣನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಿಯಾದಿತು. ಯಾರು ಈ ಶ್ರೀಹರಿಯ ಪಾವನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು ಪುನಃ ಕೇಳಿದನು: "ರಾಮನ ಅಚಿಂತ್ಯ ಮಹಿಮೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆ ಅನಂತನು ಇನ್ನೇನು ಅದ್ಭುತ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದನು?" ಶುಕನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಒಬ್ಬ ದ್ವಿವಿದ ಎಂಬ ವಾನರನು ಇದ್ದನು; ಅವನು ನಾರಕಾಸುರನ ಸ್ನೇಹಿತ, ಸುಗ್ರೀವನ ಮಂತ್ರಿ, ಮತ್ತು ಮೈಂಡನ ಶೂರ ಸಹೋದರ. ಆ ದ್ವಿವಿದನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಮರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರತೀಕಾರ ತರುವ ಹಂಬಲದಿಂದ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನು ಪಟ್ಟಣಗಳು, ಹಳ್ಳಿ, ವಾಸಸ್ಥಾನಗಳು, ಗೋವಿನ ಹಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಸುಟ್ಟನು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಎಳೆದು, ಅವುಗಳಿಂದ ಪ್ರಾಂತಗಳನ್ನು ನುಚ್ಚುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅನರ್ತದಲ್ಲಿ, ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಹಂತಕನಾದ ಹರಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಮುದ್ರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಕರಾವಳಿಯ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮುಳುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದನು—ಅವನಿಗೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಆನೆಗಳಷ್ಟು ಶಕ್ತಿ ಇತ್ತು. ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಆಶ್ರಮಗಳನ್ನು, ಅವರ ವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು ಮುರಿದು, ಪಾಪದಿಂದ ಅವರ ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಗಳನ್ನು ಮೂತ್ರ ಮತ್ತು ಪಿತ್ತದಿಂದ ಅಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿದನು. ಅಹಂಕಾರದಿಂದ, ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಹಿಡಿದು ಪರ್ವತಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕಣಿವೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಸೆದು, ನಂತರ ಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಪುಡಿಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು—ಹೆಬ್ಬಾವು ಹುಳಗಳನ್ನು ನುಚ್ಚುವಂತೆ. ಹೀಗೆ ದೇಶಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾ, ಸತ್ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಲಂಘಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಮಧುರವಾದ ಗಾನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ರೈವತಕ ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಯದುಕುಲದ ಸ್ವಾಮಿಯಾದ ರಾಮನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ರಾಮನು ಕಮಲಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸುಂದರನಾಗಿ, ಮಹಿಳಾ ವೃಂದದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನು. ಅವನು ವರೂಣಿಯ ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಮಹಾಕುಂಜರನಂತೆ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದನು. ಆ ದುಷ್ಟ ವಾನರನು ಮರದ ಮೇಲೆ ಏರಿ, ಅದರ ಶಾಖೆಗಳನ್ನು ಕಂಪಿಸಿ, ಶಬ್ದಮಾಡುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲರ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ನೋಡಿ, ಬಾಲರಾಮನ ಸಂಗಾತಿಯಾದ ಯುವತಿಯರು, ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ಚಪಲರು ಮತ್ತು ಹಾಸ್ಯಪ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದವರು, ಭರಪೂರ ನಗಿದರು. ಆ ವಾನರನು ಮುಂಭಾಗದಿಂದ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡುಗಳನ್ನೂ ಇತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ಎಸೆದು, ತನ್ನ ಹಿಂಭಾಗವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಅವರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದನು—ಇದು ರಾಮನ ದೃಷ್ಟಿಗೊಡ್ಡವಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ಕ್ರೋಧಗೊಂಡ ಬಾಲರಾಮನು ಭೀಷಣ ಶಿಲೆಯನ್ನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಎಸೆಯಲಾಯಿಸಿದನು; ಆದರೆ, ವಾನರನು ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿ, ಮದ್ಯಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಚತುರ ವಾನರನು ಬಾಲರಾಮನನ್ನು ಹಾಸ್ಯಪಡುವಂತೆ ಕಿರುಕೊಂಡನು; ದುಷ್ಟತನದಿಂದ ಆ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಒಡೆಯಿತು ಮತ್ತು ಬಾಲರಾಮನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಚದುರಿಸಿದನು.