ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪೌಂಡ್ರಕನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಂತೆ ಕಾಣುವ ಹಳದಿ ರೇಶ್ಮೆ ಉಡುಗೆ ಧರಿಸಿ, ಗರುಡಧ್ವಜವನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಅಮೂಲ್ಯ ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಮಕರಾಕಾರದ ಕುಣಿತವಿರುವ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನನ್ನು ತನ್ನಂತೆಯೇ ವೇಷಧಾರಿಯಾಗಿ, ರಂಗಮಂಚದ ನಟನಂತೆ ನೋಡಿದ ಶ್ರೀಹರಿ ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಗಿದರು. ಆಗ ಪೌಂಡ್ರಕ ಮತ್ತು ಕಾಶಿರಾಜನ ಶತ್ರು ರಾಜರು ಹಸ್ತಿಯು, ರಥ, ಕುದುರೆ, ಪಾದಾತಿ ಸೇನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಗದೆಯು, ಮುಷ್ಠಿಯು, ಪಟ, ಜಾವಲಿನ್, ಕತ್ತಿ, ಖಡ್ಗ, ಬಾಣ ಮುಂತಾದ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಗದೆಯು, ಖಡ್ಗ, ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೌಂಡ್ರಕ ಮತ್ತು ಕಾಶಿರಾಜನ ಸೇನೆಗಳನ್ನು ಭಸ್ಮಮಾಡಿದನು. ಪ್ರಳಯಕಾಲದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಅವನು ಎಲ್ಲರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಆ ರಣಭೂಮಿ ಹಸ್ತಿಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಒಂಟೆಗಳು, ಕತ್ತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರ ಶವಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿ, ಯೋಧರಿಂದ ಭಂಗಗೊಂಡು, ಧೈರ್ಯವಂತರಿಗೆ ಆನಂದದ ಸ್ಥಳವಾಗಿ, ಭಯಾನಕವಾಗಿಯೂ, ಭೂತಾಧಿಪತಿಯ ಕ್ರೀಡಾಭೂಮಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಶೌರಿ ಪೌಂಡ್ರಕನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು: “ಓ ಪೌಂಡ್ರಕ, ನೀನು ದೂತನ ಮೂಲಕ ನನಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಇಗೋ ಈ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನಿನಗೆ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಸುಳ್ಳಾಗಿ ಧರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನೂ ನಾನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಾನಿಂದು ಯುದ್ಧವನ್ನು ಬಯಸದೆ ಇದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.” ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೌಂಡ್ರಕನನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಅವನ ರಥವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಇಂದ್ರನು ವಜ್ರದಿಂದ ಪರ್ವತವನ್ನು ಕಡಿದಂತೆ, ಚಕ್ರದಿಂದ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಕಡಿದು ಹಾಕಿದನು. ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಶಿರಾಜನ ತಲೆಯನ್ನೂ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಕಡಿದು, ಕಾಶಿ ನಗರದಲ್ಲಿ ಹೂವಿನ ಕೊಂಬೆ ಬಿಸಾಡಿದಂತೆ ಬಿಸಾಡಿದನು. ಈ ರೀತಿ ದ್ವೇಷಪೂರ್ಣ ಪೌಂಡ್ರಕ ಮತ್ತು ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಹರಿ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಪುರುಷರು ಅಮೃತಸಮಾನವಾದ ಅವನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪೌಂಡ್ರಕನು ಸದಾ ಭಗವಂತನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ, ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಹರಿ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅವನಲ್ಲಿ ಲಯಗೊಂಡನು. ಕಾಶಿನಗರದ ರಾಜದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಕಡಿದ ತಲೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಜನರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ “ಇದು ಯಾರ ತಲೆಯೋ?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಅದು ಕಾಶಿರಾಜನ ತಲೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅರಿತು, ಅವನ ರಾಣಿಗಳು, ಪುತ್ರರು, ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಜೆಗಳು “ಅಯ್ಯೋ, ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಕನಾದ ರಾಜನು ವಧೆಯಾದನು!” ಎಂದು ಆಕ್ರಂದಿಸಿದರು. ಅವನ ಮಗ ಸುದಕ್ಷಿಣನು ತಂದೆಯ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, “ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೊಂದವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಪಿತೃಋಣವನ್ನು ತೀರಿಸಬೇಕು” ಎಂದು ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದರು. ಆ ಸಂಕಲ್ಪದೊಂದಿಗೆ, ತನ್ನ ಪುರೋಹಿತನೊಂದಿಗೆ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಗಂಭೀರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧನೆಮಾಡಿದನು. ಅವಿಮುಕ್ತ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಶಿವನು, ಸುದಕ್ಷಿಣನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಲು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದನು. ಸುದಕ್ಷಿಣನು ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಹತ್ಯೆಮಾಡಿದವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ವರವನ್ನು ಕೇಳಿದನು. ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು: “ದಕ್ಷಿಣಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಪುರೋಹಿತನೊಂದಿಗೆ, ಅಭಿಚಾರದ ವಿಧಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸು; ಆ ಅಗ್ನಿ, ಪ್ರೇತಗಳೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತುವರಿದು, ನೀನು ಅಧರ್ಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಳಸಿದಾಗ ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲಿದೆ.” ಇಂತಿ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಪಡೆದು, ಸುದಕ್ಷಿಣನು ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ಅಭಿಚಾರ ವಿಧಿಯನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸಿದನು. ಆಗ ಹೋಮಕುಂಡದಿಂದ ಭಯಾನಕ ರೂಪದ embodied ಅಗ್ನಿ, ಹೊತ್ತ ಕೆಂಪು ಕೂದಲು, ದಡಿಮುಚ್ಚಿದ ಗಡ್ಡ, ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಉದಯವಾಯಿತು. ಭಯಂಕರವಾದ ದಂತಗಳು, ಕೆಟ್ಟ ಭ್ರೂಕುಟಿಗಳು, ಭೀಕರವಾದ ಬಾಯಿಯು, ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಚಪ್ಪರಿಸುತ್ತ, ನಿರ್ವಸ್ತ್ರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಹೊತ್ತ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ತೋರುತ್ತ, ಭೀಕರ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತ ಹೋದನು. ಆಗ ಆ ಅಗ್ನಿಪುರುಷನು, ತಾಳಮರದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸಿದಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತ, ಪ್ರೇತಗಳೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಸುಟ್ಟು, ದ್ವಾರಕೆಯತ್ತ ಧಾವಿಸಿದನು. ಆ ಮಾಯಾಜಾಲದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ದ್ವಾರಕೆಯ ನಿವಾಸಿಗಳು ಭಯಭೀತರಾದರು; ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದ ಜಿಂಕೆಗಳಂತೆ. ಅವರು ಭಯದಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಸಭಾಭವನದಲ್ಲಿ ಜೂಜಾಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿ, “ಮೂರು ಲೋಕಗಳಾಧಿಪತಿಯಾದ ಪ್ರಭು, ನಗರವನ್ನು ಸುಡುತ್ತಿರುವ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು!” ಎಂದು ಮೊರೆಯಿಟ್ಟರು. ಅವರ ಸಂಕಟವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಜನರ ಭಯವನ್ನು ಕಂಡ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಸ್ಮಿತಮಾಡಿ, “ಭಯಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ನಾನು ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷಕನು” ಎಂದು ಭರವಸೆ ನೀಡಿದನು. ಅಂತರ್ಯಾಮಿ ಭಗವಂತನು ಮಹೇಶ್ವರನ ಅಭಿಚಾರವನ್ನು ಅರಿತು, ಅದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲು ತನ್ನ ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿದ್ದ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು. ಆ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವು ಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನದಾಗಿ, ಪ್ರಳಯದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿ, ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಆಕಾಶ, ಭೂಮಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಬೆಳಗಿಸಿತು. ಮುಕುಂದನ ಆಯುಧವಾದ ಚಕ್ರವು ಆ ಅಗ್ನಿಪುರುಷನನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿತು. ಆಗ, ರಾಜನೇ, ಹೋಮದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಅಗ್ನಿಪುರುಷನು ಚಕ್ರದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಸೋತು, ಮುಖ ಕುಗ್ಗಿಸಿ, ವಾಪಾಸು ವರಣಾಸಿಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಸುದಕ್ಷಿಣ ಮತ್ತು ಅವನ ಪುರೋಹಿತರನ್ನು, ಅವರೇ ಮಾಡಿದ ಅಭಿಚಾರವು ಉರಿದು ಹಾಳುಮಾಡಿತು. ನಂತರ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಚಕ್ರವು ವರಣಾಸಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿನ ಅರಮನೆಗಳು, ಸಭಾಭವನಗಳು, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು, ಬಾಗಿಲುಗಳು, ಗೋಪುರಗಳು, ಧಾನ್ಯಾಗಾರಗಳು, ಖಜಾನೆಗಳು, ಹಸ್ತಿಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ರಥಗಳು, ಧಾನ್ಯಭಂಡಾರಗಳೆಲ್ಲವನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಭಸ್ಮಮಾಡಿತು. ಇದಾದ ಮೇಲೆ, ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವು ಪುನಃ ನಿರ್ದೋಷಕರ್ಮ ಮಾಡಿದ ಕೃಷ್ಣನ ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತು. ಯಾರಾದರೂ ಏಕಚಿತ್ತದಿಂದ ಈ ಶ್ರೀಮಂತ ಭಗವಂತನ ವಿಜಯಗಾಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಅಥವಾ ಪಠಿಸಿದರೆ, ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು ಪುನಃ ಕೇಳಿದನು: “ರಾಮಚಂದ್ರನ ಅದ್ಭುತ ಲೀಲೆಗಳು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛೆ ಇದೆ. ನಿರ್ವಚನಾತೀತ, ಅನಂತನಾದ ಆ ಪ್ರಭು ಮತ್ತೇನು ಮಾಡಿದನು?” ಶುಕಮುನಿಯವರು ವಿವರಿಸಿದರು: ನಾರಕಾಸುರನ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದ, ಸುಗ್ರೀವನ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದ, ಮೈಂಡನ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ಸಹೋದರನಾಗಿದ್ದ ದ್ವಿವಿದ ಎಂಬ ಒಂದು ವಾನರನು ಇದ್ದನು. ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಸಾವಿಗೆ ಪ್ರತೀಕಾರವಾಗಿ, ದ್ವಿವಿದನು ಭೂಭಾಗವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನು ನಗರಗಳು, ಹಳ್ಳಿ, ಪಾಳೆಯಗಳು, ಗೋಕುಲಗಳನ್ನು ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿದನು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಹಿಂಡಿ, ಅವುಗಳಿಂದ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅನಾರ್ತದಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಹಂತಕನಾದ ಹರಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಮುದ್ರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ತನ್ನ ಬಲದಿಂದ ಅದರ ನೀರನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಕರಾವಳಿಯ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಿದನು; ಅವನಿಗೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಆನೆಯಷ್ಟು ಬಲವಿತ್ತು. ಅವನು ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಆಶ್ರಮಗಳನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಿ, ಅವರ ವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು ಮುರಿದು, ದುಷ್ಟನಂತೆ ಅವರ ಹವನಾಗ್ನಿಗಳನ್ನು ಮೂತ್ರ ಮತ್ತು ಮಲದಿಂದ ಅಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿದನು. ಅಹಂಕಾರದಿಂದ, ಅವನು ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಹಿಡಿದು ಪರ್ವತಗಳ ಗುಹೆಗಳಿಗೆ, ಕಣಿವಿಗಳಿಗೆ ಎಸೆದು, ನಂತರ ಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಪುಡಿ ಮಾಡಿದನು; ಕಾರಿಗನು ಕೀಟಗಳನ್ನು ಪುಡಿಮಾಡುವಂತೆ. ಈ ರೀತಿ ಅವನು ದೇಶಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸಮಾಡಿ, ಸತೀಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಬಲಾತ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಮಧುರ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕೇಳಿ, ರೈವತಕ ಪರ್ವತದತ್ತ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಯಾದವಾಧಿಪತಿ ರಾಮನನ್ನು, ಕಮಲಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಗವೂ ಸುಂದರವಾದ, ಮಹಿಳೆಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವನು ಎಂದು ಕಂಡನು. ಅವನು ರಾಮನನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ವಾರುಣೀ ಪಾನದಿಂದ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಲಯವಾಗಿದ್ದಂತೆ, ಅವನ ರೂಪವು ಹುಲಿ ಗಂಡು ಆನೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಕಂಡನು.