ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾ, ಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಶ್ರೀವತ್ಸದ ಗುರುತಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಅವನು ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದ, ಅರಣ್ಯಪುಷ್ಪಗಳ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಹಳದಿ ಪಿಟಂಬರ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ಗರುಡಧ್ವಜವು ಅವನ ಧ್ವಜವಾಗಿತ್ತು. ಅಮೂಲ್ಯ ಮುಕುಟ ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಸಜ್ಜನಾಗಿದ್ದ ಅವನು, ಮಕರಾಕೃತಿಯ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದನು. ಈ ರೀತಿ, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ರೂಪವನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿರುವ ಪೌಂಡ್ರಕನನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ನೋಡಿ, ಅವನು ನಾಟಕವಾಡುವ ಕಲಾವಿದನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ಇದನ್ನು ಕಂಡು ಹರಿಯು ಹೃದಯದಿಂದ ನಗಿದನು. ಆದರೆ, ಶತ್ರುರಾಜರು ಹರಿಯನ್ನು ಗದೆ, ಮುದ್ಗರ, ತೋಮರ, ಶೂಲ, ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ, ಕತ್ತಿ, ಖಡ್ಗ, ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆಕ್ರಮಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ಪೌಂಡ್ರಕ ಮತ್ತು ಕಾಶಿರಾಜನ ಸೇನೆಗಳ ಮೇಲೆ—ಅಶ್ವ, ಗಜ, ರಥ, ಪಾದಾತಿಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತೆ—ತನ್ನ ಗದಾ, ಖಡ್ಗ, ಚಕ್ರ, ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭಾರಿಯಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದನು. ಅವನು ಪ್ರಳಯಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಯುದ್ಧಭೂಮಿ ಆನೆ, kudure, camelu, ಕತ್ತೆ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರ ಶವಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಧೀರರಿಗೆ ಅದು ಕ್ರೀಡಾಭೂಮಿಯಂತೆ, ಭಯಂಕರವಾಗಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯ ಆಟದ ಮೈದಾನವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅನಂತರ, ಶೌರಿ ಪೌಂಡ್ರಕನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಓ ಪೌಂಡ್ರಕ! ನೀನು ದೂತನ ಮುಖಾಂತರ ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ, ಈಗ ನಾನು ಈ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ನಿನಗೆ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಸುಳ್ಳಾಗಿ ಧರಿಸಿದ್ದೀಯ, ಅದನ್ನು ನಾನು ಇಂದು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇನೆ. ಯುದ್ಧವನ್ನು ಬಯಸದೆ ಇದ್ದರೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಹರಿಯು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೌಂಡ್ರಕನ ರಥವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ರಥಚಕ್ರದಿಂದ ಅವನ ತಲೆ ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ಇಂದ್ರನು ವಜ್ರದಿಂದ ಪರ್ವತವನ್ನು ಭೇದಿಸುವಂತೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಕಾಶಿರಾಜನ ತಲೆಯನ್ನೂ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಿ, ಕಾಶಿನಗರಿಗೆ ಎಸೆದನು; ಗಾಳಿ ಕಮಲದ ಮೊಗ್ಗನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸುವಂತೆ. ಹೀಗೆ, ಕ್ರೂರ ಮನಸ್ಸಿನ ಪೌಂಡ್ರಕ ಮತ್ತು ಅವನ ಮಿತ್ರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಶ್ರೀಹರಿ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅವನ ಮಹಿಮೆಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧರು ಅಮೃತದಂತೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪೌಂಡ್ರಕನು ಸದಾ ಭಗವಂತನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿದ್ದುದರಿಂದ, ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಹರಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದು ಅವನಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದನು. ಆಗ, ರಾಜದ್ವಾರದ ಬಳಿ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ಕತ್ತರಿಸಿದ ತಲೆ ಕಂಡ ಜನರು, "ಇದು ಯಾರ ತಲೆ? ಇದು ಯಾವ ಮುಖ?" ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು. ಅದನ್ನು ಕಾಶಿರಾಜನ ತಲೆ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದಾಗ, ಅವನ ರಾಣಿಗಳು, ಪುತ್ರರು, ಬಂಧುಗಳು, ನಾಗರಿಕರು—allರು ಅಳಲುತೊಡಗಿದರು: "ಅಯ್ಯೋ! ರಾಜನು ಹತನಾದನು! ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಕನು ಇಲ್ಲ!" ಅವನ ಪುತ್ರ ಸುಡಕ್ಷಿಣನು ತಂದೆಯ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, "ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೊಂದವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ತಂದೆಗೆ ಗೌರವ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ," ಎಂದು ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಈ ಸಂಕಲ್ಪದೊಂದಿಗೆ, ತನ್ನ ಪುರೋಹಿತನೊಂದಿಗೆ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪರಮ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಅವಿಮುಕ್ತ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಅವನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು. ಸುಡಕ್ಷಿಣನು ತನ್ನ ಬಯಕೆಯಾದ, ತಂದೆಯನ್ನು ಕೊಂದವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೋರುವ ವರವನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು. ಶಿವನು ಉಪದೇಶಿಸಿದನು: "ದಕ್ಷಿಣಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಪುರೋಹಿತನೊಂದಿಗೆ, ಅಭಿಚಾರ ಯಾಗವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಪೂಜಿಸು. ಆ ಅಗ್ನಿ, ಭೂತಗಣಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ನೀನು ಅಧರ್ಮಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಬಳಸಿದರೆ ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತದೆ." ಈಂತೆ, ಸುಡಕ್ಷಿಣನು ನಿಯಮವಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನ ವಿರುದ್ಧ ಅಭಿಚಾರ ಯಾಗವನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಆಗ, ಹೋಮಕುಂಡದಿಂದ ಭಯಾನಕ ರೂಪದ ಅಗ್ನಿಪುರುಷನು ಉದಯಿಸಿದನು—ತಮ್ರವರ್ಣದ ಜಟಾ ಮತ್ತು ದಾಡಿ ಹೊತ್ತ, ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಜ್ವಾಲೆಯನ್ನು ಹೊರಸೂಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಭಯಂಕರ ದವಳಗಳು, ಭೀಕರ ಭ್ರೂಭಂಗ, ಕಠಿಣ ಮುಖ, ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಚಪ್ಪಾಡುತ್ತಿದ್ದನು; ನಗ್ನನಾಗಿ, ಉರಿಯುವ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಆಲೋಲಿಸುತ್ತ, ಭೀಕರ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಕಾಲುಗಳು ತಾಳಮರವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿದ್ದವು; ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸುವಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ಆತ ಭೂತಗಣಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟು, ದ್ವಾರಕೆಯ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗಿದನು. ಆ ಅಗ್ನಿಪುರುಷನು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ದ್ವಾರಕೆಯ ನಿವಾಸಿಗಳು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿದರು; ಅವರು ಕಾಡಿನ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಓಡುವ ಜಿಂಕೆಗಳಂತೆ ಆಗಿದ್ದರು. ಭಯದಿಂದ, ಅವರು ಸಭಾಭವನದಲ್ಲಿ ಜೂಜಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಭಗವಂತನ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿ, "ಮಹಾಪ್ರಭು! ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಒಡೆಯನೇ! ನಗರವನ್ನು ಸುಡುವ ಈ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು!" ಎಂದು ಮೊರೆಯಿಟ್ಟರು. ಅವನ ಜನರ ಭಯವನ್ನು ನೋಡಿದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯವಾಗಿರುವವನು, ಮೃದುವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ, "ಭಯಪಡಬೇಡಿ; ನಾನು ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷಕನು," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅಂತರ್ಯಾಮಿ, ಎಲ್ಲರ ಒಳಗೆ ಮತ್ತು ಹೊರಗೆ ಇರುವ ಭಗವಂತನು, ಈ ಅಭಿಚಾರ ಕ್ರಿಯೆಯು ಮಹೇಶ್ವರನಿಂದ ಆಗಿರುವುದು ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲು ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಚಕ್ರವನ್ನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು. ಆ ಸುದರ್ಶನಚಕ್ರವು ದಶಮಿಲಿಯನ್ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ಪ್ರಳಯಾಗ್ನಿಯ ಬೆಳಕಿನಂತೆ ಆಕಾಶ, ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನಗೊಳಿಸಿತು. ಮುಕುಂದನ ಆಯುಧವಾಗಿರುವ ಆ ಚಕ್ರವು ಅಗ್ನಿಪುರುಷನನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿತು. ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಯಾಗದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಆ ಅಗ್ನಿಪುರುಷನು, ಚಕ್ರದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೋತು, ಮುಖ ತಗ್ಗಿಸಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ನಂತರ, ಅವನು ವಾರಣಸಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಸುಡಕ್ಷಿಣ ಮತ್ತು ಅವನ ಪುರೋಹಿತರನ್ನು ದಹಿಸಿದನು—ಅವರು ಮಾಡಿದ ಅಭಿಚಾರ ಅವರ ಮೇಲೇ ಹಿಂತಿರುಗಿತು. ನಂತರ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಚಕ್ರವು ವಾರಣಸಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅದರ ರಾಜಮನೆ, ಸಭಾಭವನ, ಮಾರುಕಟ್ಟೆ, ಬಾಗಿಲು, ಗೋಪುರ, ಧಾನ್ಯಾಗಾರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ನಗರವನ್ನು, ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ರಥ, ಧಾನ್ಯಸಂಗ್ರಹಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದ ನಗರವನ್ನು ಸುಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿತು. ಹೀಗೆ, ವಾರಣಸಿಯನ್ನು ದಹಿಸಿ, ಸುದರ್ಶನಚಕ್ರವು ಮತ್ತೆ ಕೃಷ್ಣನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತು. ಯಾರು ಈ ಶ್ರೀಹರಿಯ ಮಹಿಮೆಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು ಶುಕಮುನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು: "ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ರಾಮಚಂದ್ರನ ಅದ್ಭುತ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆ ಅನಂತ, ಅಪಾರ ಪ್ರಭುವು ಇನ್ನೇನು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದನು?" ಶುಕನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ನರಕಾಸುರನ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದ, ಸುಗ್ರೀವನ ಸಲಹೆಗಾರನಾಗಿದ್ದ, ಮೈಂದನ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ಸಹೋದರನಾಗಿದ್ದ ದ್ವಿವಿದ ಎಂಬ ವಾನರನು ಇದ್ದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಸಾವಿಗೆ ಪ್ರತೀಕಾರವಾಗಿ, ಭೂಮಿಗೆ ಅನೇಕ ವಿನಾಶವನ್ನು ತಂದನು—ನಗರಗಳು, ಹಳ್ಳಿ, ಜನಪದಗಳು, ಗೋವಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಬೆಂಕಿಹಾಕಿ ಸುಟ್ಟನು. ಅವನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಭೂಭಾಗಗಳ ಮೇಲೆ ಎಸೆದು ಅವುಗಳನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಿದನು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅನರ್ತದಲ್ಲಿ, ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ಹರಿಯು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಮುದ್ರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ತನ್ನ ಭುಜಗಳಿಂದ ನೀರನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಕರಾವಳಿಯ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಆನೆಗಳ ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದಿತು. ಅವನ ದುಷ್ಟತನದಿಂದ ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಆಶ್ರಮಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು; ಅವರ ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಮೂತ್ರ ಮತ್ತು ಮಲದಿಂದ ಅಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿದನು. ಅವನು ಗರ್ವದಿಂದ ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಹಿಡಿದು ಪರ್ವತಗುಹೆ ಹಾಗೂ ಕಣಿವೆಗಳಿಗೆ ಎಸೆದು, ಅವುಗಳನ್ನು ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಒತ್ತಿ ಹಿಂಸಿಸಿದನು—ಹಣಗಾರನು ಹುಳುಗಳನ್ನು ಒತ್ತುವಂತೆ. ಹೀಗೆ ಅವನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸತ್ಕನ್ಯೆಯರನ್ನು ಅಪಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಎಲ್ಲೆಂದೋ ಮಧುರ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕೇಳಿ, ರೈವತಕಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವನು ಯದುವಂಶದ ಅಧಿಪತಿ ರಾಮಚಂದ್ರನನ್ನು ಕಂಡನು—ಅವನು ಕಮಲ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿದ್ದನು, ಅವನ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು, ಸ್ತ್ರೀಯರ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದನು.